Ψυχολογία τῆς προφυλάξεως

Ἡ ἐπιβολὴ τῆς ἀπομονώσεως, ἀπὸ μερικῆς μέχρις πλήρους, εἶναι κάτι τὸ πρωτοφανὲς σὲ ὅλες τὶς κοινωνίες καὶ περισσότερο στὶς δυτικές, οἱ ὁποῖες ἔχουν νὰ τὴν ζήσουν ἀπ’ τοὺς βομβαρδισμοὺς τοῦ πολέμου· ἀλλά, ἡ ἐμπειρία αὐτὴ εἶναι ἱστορικὴ κι ὄχι ζωντανὴ γιὰ τοὺς περισσότερους. Ὅσοι λαοί, ὅπως ὁ ἑλληνικός, ἔχουν ὑποστεῖ δραματικὲς συνθῆκες πρόσφατα, δεκαετία πολέμου, δικτατορία καὶ μνημόνια, αὐτοὶ ἐπιδεικνύουν ἐξαιρετικὴ προσαρμογὴ στὴν ἀντιμετώπιση τῆς ἐπελάσεως τῆς πανδημίας· ἔχουμε, «φάει τὸ βόδι, κι ἀπομένει ἡ οὐρά», ἐπομένως ἀντέχουμε. Ὁ Κωνσταντῖνος Δασκαλάκης ἦταν ἐπιγραμματικός, «ἂν δὲν παίρναμε τὰ μέτρα, θὰ εἴχαμε δεκάδες ἢ ἑκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς»· ἑπομένως διαλέγουμε καὶ παίρνουμε. Ὅλοι μας ἔχουμε πάρει τὸ μάθημά μας κι αὐτὸ φαίνεται, καθὼς γκρινιάζουμε πολὺ λιγώτερο ἀπ’ τὴν φύση μας.