Εὐρώπη, μορφὴ ἀλληλεγγύης

Ἡ μορφὴ τῆς ἀλληλοβοηθείας συζητεῖται πλέον στὴν Εὐρώπη, διότι ἡ ἐνίσχυση τῆς ἀλληλεγγύης της εἶναι δεδομένη· τὸ ἂν θὰ εἶναι εὐρωομόλογο, ἢ χρήση τῶν ὑπαρχόντων μηχανισμῶν εἶναι πρὸς συμφωνία. Ἕνα εἶναι δεδομένο καὶ ἀδιαμφισβήτητο, ἡ διατήρηση καὶ ἐπέκταση τῆς κοινοτικῆς συνοχῆς, μὲ νέα σχέδια ἑνοποιήσεως τῆς δημοσιονομικῆς πολιτικῆς καὶ ἐντάξεως εἰς αὐτὴν καὶ τῆς κοινωνικῆς· ἤδη ἄρχισε ἡ διάθεση ἐκτάκτων κονδυλίων, σὲ ὅσους ἑταίρους ἀντιμετωπίζουν χειρότερα δημοσιονομικὰ προβλήματα, ὅπως Πολωνία, Πορτογαλία καὶ Ἑλλάδα, ἐνῶ γιὰ τὴν Εὐρωζώνη διατίθενται πρόσθετα μέσα, ὅπως ἡ ποσοτικὴ χαλάρωση τῆς Εὐρωπαϊκῆς Κεντρικῆς Τραπέζης. Ἡ ἀνάγκη διευρύνσεως τῆς πολιτικῆς συνοχῆς εἶναι τὸ πρωτεῦον· οἱ εὐρωπαϊκοὶ λαοὶ αἰσθάνονται, περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλη φορὰ στὴν μεταπολεμικὴ ἱστορία τους, τὴν σημασία τῆς ἐνότητός τους. Ἀντιμετωπίζουν ἕναν νέο κίνδυνο, ἀόρατο κι ἄγνωστο στὴν νεώτερη ἐποχή, ὁπότε ἔχουν πεισθεῖ, ὅτι εἶναι ἀπαραίτητη ἡ ἐπέκταση τῆς πολιτικῆς ἑνοποιήσεώς τους.