Πανδημία, ἐθνικὴ ὁμοψυχία

Ἡ πανδημία ἀνέδειξε δύο κυρίαρχα συναισθήματα στὸν κόσμο, ἄγνωστα ἢ περιφρονημένα παλαιότερα· τὴν ἀνάγκη τῆς ἐθνικῆς ὁμοψυχίας, γιὰ τὴν ἀντιμετώπισή του, καὶ τὴν ὑπερεθνικὴ συνοχή, γιὰ ὅσα κράτη ἔχουν ἐνταχθεῖ σὲ εὐρύτερες ἑνότητες. Ἀπὸ πρώτης ματιᾶς αὐτὰ φαίνονται ἀδιανόητα, σύμφωνα μὲ τὴν βιομηχανικὴ λογική, καπιταλιστικὴ ἢ κομμουνιστική· ἔτσι βλέπουμε τοὺς εὐρωπαϊκοὺς λαοὺς νὰ ἀναζητοῦν καὶ νὰ ἀπαιτοῦν κοινὴ καταπολέμηση τῆς νόσου, ἀλλὰ καὶ ταυτοχρόνως, σὲ Ἰταλία καὶ Ἱσπανία, νὰ ἀπορρίπτουν τὶς ἐθνικιστικὲς κορῶνες ἐξόδου ἀπ’ τὴν Εὐρωζώνη. Ταυτοχρόνως στὴν Βρεταννία ἐπιστρατεύθηκε ἡ βασίλισσα, μὲ ἐπίκληση τῆς ἐθνικῆς ἱστορίας, ἐπειδὴ ὁ πρωθυπουργὸς ἀντιμετωπίζεται μὲ σαρκασμὸ ἀπ’ τοὺς πολῖτες της· δὲν εἶχαν ἄλλη λύση. Οἱ λαοὶ τῆς Εὐρωζώνης ἔχουν ζήσει τὴν ἑνιαία πορεία της καὶ τὴν θεωροῦν ἀκατάλυτη ἀσπίδα.