Εὐρώπη, στὰ διαδικαστικὰ

Στὰ διαδικαστικὰ ἔχει περάσει ἡ γαλλογερμανικὴ πρόταση, γιὰ τὸ Ταμεῖο τῶν πεντακοσίων δις εὐρὼ καὶ τὴν ἐπανεκκίνηση τῆς εὐρωπαϊκῆς οἰκονομίας· οἱ ἀντιρρήσεις ἐλάχιστες, σὲ σύγκριση μὲ ἄλλες παλαιότερα, ἐνῶ εἶναι γνωστὸ ὅτι πάντοτε ὁ ἄξων, Παρισίων, Βερολίνου ἐπιβαλόταν κι ὅταν ὑπῆρχε τὸ ἀτλαντικὸ ἀντίβαρο τῆς Βρεταννίας. Οἱ διαφωνίες διακρίνονται σὲ δύο κατηγορίες, σὲ ὅσες ἔχουν στόχο τὴν διαχείριση τοῦ θέματος στὴν κοινή τους γνώμη, ὁπότε λένε πολλὰ τώρα καὶ συμφωνοῦν μετά· δεύτερον, σὲ ὅσους διαθέτουν ἀκόμη τὶς ἀτλαντικὲς ἐξαρτήσεις τους, κυρίως οἱ Σκανδιναβοί, κι αἰσθάνονται ὑποχρέωση νὰ δείξουν, ὅτι δὲν θὰ καταθέτουν εὔκολα τὰ ὅπλα, ἀλλὰ καὶ ἔχουν ἀρνητικὲς ἐπιτυχίες, κυρίως ἡ Σουηδία, κατὰ τῆς πανδημίας. Ταυτοχρόνως μετράει ὁ ψυχολογικὸς παράγων, καθὼς οἱ εὐρωπαϊκοὶ λαοί, μὲ ἐλάχιστες ἐξαιρέσεις, ἐξέρχονται ἀπ’ τὸν ἐγκλεισμὸ βαρειὰ τραυματισμένοι, ὁπότε καὶ ἀπαιτεῖται ἰδιαίτερη εὐαισθησία ἀπέναντί τους, ὅταν ἔχουν γίνει πολλὰ κυβερνητικὰ λάθη…