Εὐρωζώνη, ἔναρξη ἐξόδου ἀπ’ τὴν κρίση

Ὡς ἔναρξη τῆς ἐξόδου τῆς Εὐρωζώνης ἀπ’ τὴν κρίση ἐντὸς τριετίας χαρακτήρισε ἡ Ἀγκέλα Μέρκελ τὴν ἔγκριση τοῦ ἑλληνικοῦ προγράμμματος· ἡ καγκελάριος ἔδωσε τὸν τόνο τῆς οἰκονομικῆς προοπτικῆς τῆς ἑνιαίας ἀγορᾶς, μὲ σκοπὸ τὴν ἐνθάρρυνση τῶν παραγόντων της καὶ τὴν ἀναζωογόνηση τῆς ἀγορᾶς. Συμπληρωματικά, τὶς ἴδιες ἀπόψεις ἐξέφρασε καὶ ὁ πρόεδρος τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Σταθεροποιητικοῦ Μηχανισμοῦ, ὁ ὁποῖος καλύπτει τὸ μεγαλύτερο μέρος τῆς κρίσεως τῶν νοτίων χωρῶν· οἱ οἰκονομικοὶ παρατηρητὲς πιστεύουν ὅτι, τὸ πρόβλημα μὲ τὴν Ἑλλάδα ἀντιμετωπίζεται, ὅπως καὶ μὲ τὴν Ἱσπανία, ἀλλὰ θεωροῦν πλέον σοβαρὸ μόνο ἐκεῖνο τῆς Ἰταλίας. Ὁ Μάριο Μόντι δὲν ἀνακοίνωσε ἀκόμη τὴν ὑποψηφιότητά του γιὰ τὴν πρωθυπουργία, ἀλλὰ πιστεύεται ὅτι αὐτὸ εἶναι θέμα χρόνου. Παραμερίζεται ὁριστικὰ ὁ Σύλβιο Μπερλουσκόνι.

Ἐπανεκκίνηση οἰκονομίας

ἐπανεκκίνηση τῆς οἰκονομίας ἀποτελεῖ τὸ κύριο μέλημα τοῦ πρωθυπουργοῦ, καθὼς γίνεται σήμερα ἡ συνάντησή του μὲ τοὺς δεκαέξι προέδρους τῶν πολυεθνικῶν στὴ χώρα, γιὰ τὴν ἐξέταση τῶν ἐπενδυτικῶν τους προγραμμάτων, ἐνῶ ἐπιταχύνεται ἡ προώθηση τῶν μεγάλων ἔργων καὶ τῆς ἀπορροφήσεως τῶν κοινοτικῶν κονδυλίων· ἡ ἀξιοποίηση τοῦ ψυχολογικοῦ κλίματος στὸ ἐσωτερικὸ καὶ διεθνῶς, μετὰ τὴν ἔγκριση τοῦ ἑλληνικοῦ προγράμματος ἀπ’ τὴν Εὐρωζώνη, εἶναι πολιτικὴ προτεραιότης τῆς κυβερνήσεως. Οἱ εὐκαιρίες εἶναι πολλὲς καὶ ἐνθαρρυντικές, ἐνῶ ἡ αὐριανὴ συνάντηση τῶν τριῶν ἀρχηγῶν τοὺς παρέχει τὴν δυνατότητα τῆς διευρύνσεως τῆς πολιτικῆς τους ἀπηχήσεως, μετὰ τὰ πλήγματα τοῦ πενταμήνου, ἐξ αἰτίας τῶν διαπραγματεύσεων μὲ τὴν τρόϊκα· τὸ πολιτικὸ κλίμα εἶναι εὐνοϊκό, καθὼς ἡ ἀντιπολίτευση ἀποδεικνύεται ἀδύναμη ἢ δέσμια τῶν ἐξαρτήσεών της γιὰ ἀλλαγὴ τῆς τακτικῆς της. Ἡ χρησιμοποίηση τῶν παλαιῶν συνθημάτων, ὅταν συνεχίζονταν οἱ διαπραγματεύσεις, προκαλεῖ ἀμηχανία ἢ καὶ ἐμφανῆ εἰρωνικὰ σχόλια.

Ἰδιωτικοποιήσεις, στοίχημα

Οἱ ἰδιωτικοποιήσεις μετατρέπονται πλέον στὸ στοίχημα γιὰ τὴν κυβέρνηση, γιὰ τὴν ἀξιοπιστία της στὸ ἐσωτερικό, στὴν Εὐρωζώνη καὶ διεθνῶς· ἡ ἀλλαγὴ πολιτικῆς κρίνεται ἀπ’ τὴν πρακτικὴ ἐφαρμογή της κι ὄχι ἀπ’ τὶς ἐξαγγελίες τῶν κυβερνώντων. Ἐπὶ τριετία χόρτασαν ὅλοι ἀπὸ ἐξαγγελίες, ἀλλὰ χωρὶς καθόλου ἔργο· ἔτσι βαρυνόμαστε καὶ μὲ τὸ κακὸ ὄνομα –«καλύτερα νὰ σοῦ βγεῖ τὸ μάτι, παρὰ τὸ ὄνομα»-, ὁπότε στὰ ἐσωτερικά μας κρίνονται οἱ μεταρρυθμίσεις ἀπὸ πολιτικῆς πλευρᾶς καὶ οἱ ἐξετάσεις γιὰ τὶς ξένες ἐπενδύσεις. Αὐτὸ δείχνει ὅτι τὸ γνωρίζουν ἄριστα ὁ πρωθυπουργὸς καὶ οἱ δύο ἀρχηγοί, ἀλλὰ ἀπομένει ἡ ἐφαρμογή του ἀπ’ τοὺς ἁρμοδίους ὑπουργούς· πάντα ἐκεῖ ἦταν τὰ ἐμπόδια. Ἡ οἰκονομικὴ ἀξιολόγηση τῶν ἀποκρατικοποιήσεων εἶναι τὸ δεύτερο ζήτημα, διότι μερικοὶ κλάδοι, λιμένες, σιδηρόδρομοι, Ἑλληνικό, ἀποτελοῦν μῆλον τῆς ἔριδος γιὰ πολλὲς μεγάλες ξένες ἑταιρεῖες· ἡ κωλυσιεργεία τῶν συντεχνιῶν εἶναι δεδομένη, ἀλλὰ ὄχι καὶ δικαιολογία.

«Ὄχι στὶς θριαμβολογίες»

Ἡ δήλωση τοῦ πρωθυπουργοῦ, μετὰ τὴν ἀπόφαση τῶν Βρυξελλῶν, «ὄχι στὶς θριαμβολογίες», χαρακτηρίζει τὴν τακτικὴ τῆς κυβερνήσεως· ἡ ἔγκριση τοῦ ἑλληνικοῦ προγράμματος εἶναι ἐξαιρετικὴ γιὰ τὴν χώρα μας καὶ χαράσσει ἄλλη πορεία στὴν ἀντιμετώπισή μας ἀπ’ τοὺς Εὐρωπαίους. Ἡ ἀποκατάσταση τῆς ἐμπιστοσύνης, μετὰ ἀπὸ τρία χρόνια δυσπιστίας καὶ περιφρονήσεως πρὸς κάθε τι προερχόμενο ἀπ’ τὴν ἑλληνικὴ κυβέρνηση, εἶναι τὸ πρῶτο, ἡ περικοπὴ συνολικὰ 140 δις εὐρὼ χρέους, τὸ δεύτερο, ἡ μείωση τῶν ἐπιτοκίων καὶ ἡ περίοδος χάριτος, τὸ τρίτο· ἀπομένει σὲ ἐμᾶς, στὴν κυβέρνηση πρῶτα καὶ στὸ λαὸ στὴ συνέχεια, ἡ ἀξιοποίηση τῶν πλεονεκτημάτων αὐτῶν. Κι αὐτὴ εἶναι μία, ἡ ἐπανεκκίνηση τῆς οἰκονομίας, σὲ πολὺ σύντομο χρόνο.

Πληθωρισμοῦ πτώση, 1,2%

Ἡ πτώση τοῦ πληθωρισμοῦ στὴ χώρα μας, στὸ 1,2% τὸν Ὀκτώβριο, στὸ χαμηλότερο ἐπίπεδο τῆς Εὐρωζώνης, ἐνῶ ὁ μέσος ὅρος εἶναι στὸ 2,2%, θεωρεῖται σημαντικὸ πλεονέκτημα γιὰ τὴν οἰκονομική μας πολιτική· μετὰ τὴν ἔγκριση τοῦ προγράμματος καὶ τὴν διοχέτευση σημαντικῆς ρευστότητος στὴν ἀγορά, παρέχεται ἡ ἄνεση τῆς ἀσκήσεως ἐπεκτακτικῆς πολιτικῆς, χωρὶς ἄμεσο φόβο ἐκρήξεως τῶν τιμῶν. Ἡ ἐνίσχυση τῶν κλάδων, μὲ ὑψηλὲς πολλαπλασιαστικὲς ἐπιπτώσεις, εἶναι πιὸ εὔκολη καὶ πιὸ ἀποδοτικὴ μὲ χαμηλὸ πληθωρισμό, ὁπότε καὶ ἡ ἀνάκαμψη τῆς οἰκονομίας ταχύτερη· στὴν ὑποχώρηση τοῦ πληθωρισμοῦ συνέβαλε σημαντικὰ ἡ ἀπότομη πτώση τῆς ζητήσεως τὴν τελευταία τριετία, ἀλλὰ αὐτὸ δὲν παραμένει αἰωνίως. Ὁ κίνδυνος τῆς ἐκρήξεως τῶν τιμῶν ἐλλοχεύει πάντοτε.

Πιστεύειν ἐστὶν ἀβέλτερον

Κριτικὴ στὴν πίστη τῶν ἀνθρώπων σὲ δυνάμεις τοῦ κακοῦ, ὅπως οἱ Τυφῶνες καὶ οἱ Γίγαντες, ἀσκεῖ ὁ Πλούταρχος, μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς ἀναφορᾶς του σὲ ἀνθρωποθυσίες· συνέβησαν καὶ στὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ ἦταν ἐλάχιστες καὶ συνέχεια βαρβάρων ἐθίμων. «Ἀλλὰ τὸν πάντων πατέρα θεῶν καὶ ἀνθρώπων»· τὴν ἐξουσία τὴν ἀσκεῖ ὁ πατήρ θεῶν τε καὶ ἀνθρώπων, ὁ Ζεύς. «Δαίμονας δὲ χαίροντας ἀθρώπων αἵματι καὶ φόνῳ πιστεύειν μὲν ἴσως ἐστὶν ἀβέλτερον»· ἀλλὰ τὸ πιστεύειν δὲ σὲ δαίμονες χαίροντες στὴν θυσία ἀνθρωπίνου αἵματος καὶ φόνων εἶναι μᾶλλον ἀνόητο. «Ὄντων δὲ τοιούτων ἀμελητέον ὡς ἀδυνάτων»· αὐτοὶ δὲ εἶναι ἀμελητέοι ὡς ἀδύναμοι χαρακτῆρες. «Ἀσθενείᾳ γὰρ καὶ μοχθηρίᾳ ψυχῆς ἐμφύεσθαι»· διότι ἐμφανίζονται σὲ ἀσθενεῖς καὶ μοχθηρὲς ψυχές. «Καὶ παραμένειν τὰς ἀτόπους καὶ χαλεπὰς ἐπιθυμίας»· καὶ προσκολλῶνται σὲ ἀπρεπεῖς καὶ κακότροπες ἐπιθυμίες. Ἡ ἰσηγορία, ὁ διάλογος τῆς Ἀγορᾶς εἶναι ἀδύνατος στὶς ἀσθενεῖς καὶ μοχθηρὲς ψυχές.

Εὐρώπη, οἰκονομικὴ συνοχὴ

Τὴν οἰκονομική της συνοχὴ διασφάλισε ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, μὲ τὶς ἀποφάσεις της γιὰ τὴν ἑνιαία τραπεζικὴ ἀγορὰ καὶ τὴν διάσωση τῆς Ἑλλάδος· ἡ πρώτη ἀφορᾶ τοὺς 27, ἔστω κι ἂν μερικὰ μέλη, ὅπως ἡ Βρεταννία, τὴν ἀπεδέχθησαν ἑκόντες ἄκοντες, ἀλλὰ ἔγινε, διότι φοβήθηκε τὴν πλήρη ἀπομόνωση τοῦ Σίτυ ἀπ’ τὴν ἠπειρωτικὴ οἰκονομία. Ἡ δεύτερη ἀφορᾶ τὴν Εὐρωζώνη καὶ ἀποτελεῖ σαφὲς μήνυμα πρὸς τὰ κερδοσκοπικά κεφάλαια καὶ τοὺς ἀτλαντικοὺς παράγοντες, ὅτι τελείωσε ἡ ἐπικυριαρχία τους στὴν ἀγορὰ ὁμολόγων τουλάχιστον, ἂν ὄχι καὶ κεφαλαίου· ἡ κυβέρνηση ἀνταποκρίθηκε, καὶ μὲ τὶς σεμνὲς δηλώσεις τοῦ Ἀντώνη Σαμαρᾶ ἔδειξε ὅτι ἀντιλαμβάνεται πλήρως τὴν ἀποστολή της, γιὰ ἀνάκαμψη τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας καὶ αὐστηρᾶς προσαρμογῆς πρὸς τοὺς κοινοτικοὺς κανόνες. Ἀπομένει ἡ Ἰταλία, ὅπου μᾶλλον κατέρχεται στὶς ἐκλογὲς ὁ Μάριο Μόντι καὶ κερδίζει ἡ εὐρωπαϊκὴ κατεύθυνση· ὁ Σύλβιο Μπερλουσκόνι ἀποχωρεῖ στὰ παρασκήνια, ὡς ὑποτακτικὸ παιδί.

Ἀνθρωποθυσίες Ἀμερικῆς

Ἡ σφαγὴ εἴκοσι μικρῶν παιδιῶν καὶ ὀκτὼ ἐνηλίκων, μαζὶ ὁ δράστης μὲ τὴν μητέρα του, ἔχει εὐρύτερες κοινωνικὲς διαστάσεις κι ὄχι μόνο προσωπικὲςτοπικές· ἀποδεικνύεται, ὅτι ὁ δολοφόνος ἔπασχε ἀπὸ ἀνίατη ψυχασθένεια, κι αὐτὸ συμβαίνει γιὰ κάποιους σὲ ὅλες τὶς χῶρες. Ἡ ἄνεση ὅμως τῆς ἀποκτήσεως ὅπλων στὸν καθένα καὶ τῆς ἐνόπλου μετακινήσεώς του εἶναι τὸ κρίσιμο θέμα, ἐνῶ ἡ καλλιέργεια μέσα του τόσο βαρβάρων ἐνστίκτων καὶ ἐκδικητικότητος τῆς κοινωνίας, δηλαδὴ ἀνθρωποθυσιῶν, συμπληρώνουν τὴν εἰκόνα· ὅλες οἱ κοινωνίες ἀπ’ τὰ πρῶτα τους βήματα, ἐπιβάλλουν τὸν ἀφοπλισμὸ τῶν μελῶν τους, γιὰ τὴν διατήρηση τῆς εἰρήνης στὸ ἐσωτερικό τους. Ὅποτε παραβιαζόταν ἡ ἀρχή, ὅπως μὲ τοὺς κορυνηφόρους τοῦ Πεισιστράτου Διονυσίου ἢ τοὺς μελανοχίτωνες τοῦ Μουσουλίνι καὶ τὰ τάγματα ἐφόδου τοῦ Χίτλερ, τότε τελείωνε ἡ δημοκρατία· εἶναι ἀδιανόητο, ἡ ὑπερατλαντικὴ δημοκρατία ἀδυνατεῖν ἀπαγορεύσαι τὴν ἀνεξέλεγκτη κατοχὴ ὅπλων. Πληρώνεται αὐτό.

Ἰαπωνία, ἐπιστροφὴ δεξιᾶς

Τὸ Συντηρητικὸ κόμμα τῆς Ἰαπωνίας ἐπανῆλθε στὴν ἐξουσία πανίσχυρο, μὲ τὰ δύο τρίτα τῶν ἑδρῶν τῆς Βουλῆς, σὲ συνεργασία μὲ τὸ ἀκροδεξιὸ σύμμαχό του· ὁ Σένζε Ἄμπο ξανακερδίζει τὴν πρωθυπουργία, μὲ τὸ ἴδιο σχεδὸν ποσοστὸ μὲ τὸ ὁποῖο τὸν εἶχαν κατατροπώσει οἱ ἀντίπαλοί του πρὸ τριετίας καὶ ἐπαναφέρει στὴν κυβέρνηση τὸ κόμμα ποὺ ἄσκησε ἐξουσία ἐπὶ ἑξῆντα χρόνια στὴν τρίτη οἰκονομικὴ δύναμη τοῦ κόσμου. Ἀπ’ τὶς πρῶτες του δηλώσεις ἐμφανίσθηκε σκληρὸς ἀπέναντι στὴν Κίνα, γιὰ τὰ ἀμφισβητούμενα νησιὰ Νταϊγιάκου, καὶ διακήρυξε τὴν ἱστορικὴ κατοχή τους ἀπ’ τὴν χώρα του· τὸ Πεκῖνο ἀπέφυγε τὴν ἄμεση ἀπάντηση. Τὰ οἰκονομικὰ προβλήματα εἶναι δυσεπίλυτα, καθὼς τὸ δημόσιο χρέος ἀνέρχεται σὲ 238%, τὸ ὑψηλότερο παγκοσμίως, ἀλλὰ καὶ ἰσχυρὸ γιέν, τὸ ὁποῖο δυσκολεύει τὶς ἐξαγωγές, τὴν ἀτμομηχαχὴ τῆς οἰκονομίας, ἐνῶ μειώνονται αἰσθητὰ οἱ ἐξαγωγὲς στὴν Κίνα, λόγῳ τῆς ἐθνικῆς διαφορᾶς γιὰ τὰ νησιά.

Στὰ οἰκονομικά, ἡ πολιτικὴ δυναμικὴ

Στὴν ἐπανεκκίνηση τῆς οἰκονομίας κρίνεται πλέον ἡ πολιτικὴ δυναμικὴ τῆς χώρας, μετὰ τὴν εἰσροὴ τῶν 52,5 δις εὐρώ· ὁ πρωθυπουργὸς κρατάει χαμηλοὺς τόνους καὶ ρίχνει τὸ βάρος τους στὴν ἀξιοποίηση ὅλων τῶν δυναμικῶν μας κλάδων, ἐνῶ ὁ Ναπολεοντίσκος –μετὰ τὶς συμβουλὲς τῶν ἀτλαντικῶν ἐπικυριάρχων του- ἀκολουθεῖ τακτικὴ πολώσεως καὶ διχασμοῦ, ὡς καλυτέρας τακτικῆς συγκρατήσεως τῶν φυγοκέντρων δυνάμεων στὸ ἐσωτερικό του. Τὰ ἄλλα κόμματα τῆς ἀντιπολιτεύσεως δείχνουν ὅτι τὰ ἔχουν χαμένα, κι ὁμολογοῦν ἐμμέσως πλὴν σαφῶς, ὅτι δὲν εἶχαν προβλέψει τὶς ἐξελίξεις αὐτές· οἱ κυβερνητικοὶ ἑταῖροι αἰσθάνονται ἀνακούφιση, διότι ἔχουν τὴν ἄνεση τῶν ἐλιγμῶν γιὰ τὰ ἐσωκομματικά τους καὶ τὶς ἀψιμαχίες μὲ τοὺς συνοριακούς τους ἀντιπάλους. Τὸ σημαντικώτερο ἀποτέλεσμα τῆς ἐγκρίσεως τοῦ ἑλληνικοῦ προγράμματος –διότι γιὰ πρόγραμμα πρόκειται, μὲ τὴν αὔξση τοῦ ποσοῦ στὰ 52,5 δις εὐρώ, τὴν μείωση τῶν ἐπιτοκίων καὶ τὴν παροχὴ περιόδου χάριτος– εἶναι ἡ σταθερὴ ἐμπέδωση τῆς ἀλλαγῆς τῆς ψυχολογίας τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ· εἶχε πιστέψει μετεκλογικὰ καὶ μὲ τὴν ἀνάληψη τῆς πρωθυπουργίας ἀπ’ τὸν Ἀντώνη Σαμαρᾶ ὅτι κάτι ἀλλαζει, ἀλλὰ ἡ πεντάμηνη κωλυσιεργεία τῶν κερδοσκόπων τοῦ Διεθνοῦς Νομισματικοῦ Ταμείου καὶ ἡ μαύρη προπαγάνδα τῆς διαπλοκῆς, τοῦ εἶχαν ψαλιδίσει ἀρκετὰ τὶς ἐλπίδες του. Δὲν τὶς εἶχε χάσει ὅμως ἐντελῶς κι ὅλο πἰστευε, ὅτι ἔρχεται ἡ στήριξη ἀπ’ τὴν Εὐρωζώνη.

Ἡ ἀξιολόγηση ὅλων τῶν παραγόντων τοῦ πενταμήνου ὁδηγεῖ σὲ χρήσιμα συμπεράσματα· ὁ πρωθυπουργὸς μὲ τοὺς στενούς του συνεργάτες, ὑπουργοὺς καὶ συμβούλους, ἦταν ἴσως ὁ μόνος ποὺ ἐπέμεινε στὴν λύση αὐτὴ καὶ στὴν ἀνάγκη ἀποκαταστήσεως τῆς ἀξιοπιστίας μας ταχύτατα στὴν Εὐρώπη, μὲ πρῶτο βῆμα τὸ Βερολίνο καὶ τὸ Παρίσι, ἐνῶ συνεπικουροῦσαν οἱ δύο ἄλλοι κυβερνητικοὶ ἑταῖροι. Ὅλες οἱ ἄλλες πολιτικὲς δυνάμεις καὶ ἀπαξάπασα ἡ διαπλοκὴ ἐπέμειναν μονότονα, ἀλλὰ πομπωδῶς στὴν ἀντιευρωπαϊκὴ προπαγάνδα καὶ στὴν ἀντιγερμανικὴ ὑστερία, μὲ τὴν ἐξαίρεση ἐλαχίστων ἱστοσελίδων διὰ τὴν τιμὴν τῶν ὅπλων· ἡ ἐμμονή τους αὐτὴ ἀποδεικνύει ἕνα πρᾶγμα, τὸ ὁποῖο τώρα ἐπιβεβαιώνεται, ἔστω κι ἂν ἐμεῖς τὸ εἴχαμε διαπιστώσει ἐξ ἀρχῆς, τὶς ἀτλαντικὲς ἐξαρτήσεις ὅλων αὐτῶν ἀνεξαιρέτως. Διὰ τὴν οἰκονομία τῆς ἀναλύσεώς μας ἀναφέρουμε τοὺς δύο βασικοὺς ἄξονες τῆς καταστροφολογίας, τὴν δεδομένη χρεωκοπία τῆς Ἑλλάδος καὶ τὴν διάλυση τῆς Εὐρωζώνης· εἶχε γίνει ἡ τζιχὰντ τῆς προπαγάνδας, μὲ τοὺς ἀμερικανοτραφεῖς οἰκονομολόγους καὶ ἄλλους «διανοητές». Ἡ εἰρωνεία τῆς τύχης εἶναι ὅτι συνεχίζουν τὸ ἴδιο βιολὶ καὶ μετὰ τὴν ἔγκριση· δύο εἶναι οἱ λόγοι αὐτῆς τῆς ἐμμονῆς τους: πρῶτος, ἡ διατήρηση τῶν ἴδιων ἐντολῶν ἀπ’ τὰ ὑπερατλαντικὰ κέντρα καὶ δεύτερος, ἡ ἀδυναμία τους ἀποκτῆσαι αὐτόνομη σκέψη καὶ πολὺ περισσότερο κριτικὴ σκέψη.

Ὁπωσδήποτε ὅμως τὸ πολιτικὸ παιχνίδι ἔχει ἀλλάξει καὶ ὡς ἀντικείμενο καὶ ὡς πεδίο ἀναφορᾶς· ὡς ἀντικείμενο, ἡ ἀντιγερμανικὴ ὑστερία δὲν ἔχει λόγο ὑπάρξεως καὶ ὅσοι τὴν συνεχίζουν δικαιολογοῦν τὴν ἀβελτερία τῆς σκέψεως τους καὶ τὴν ἀδυναμία κατανοήσεως τῆς πραγματικότητος· ὡς πεδίο ἀναφορᾶς, διότι μεταφέρονται τὰ πάντα στὰ οἰκονομικὰ πράγματα. Ὁ Ἀντώνης Σαμαρᾶς καὶ ἡ κυβέρνηση κρίνονται σὲ ἕνα καὶ μόνο θέμα σχεδὸν ἀποκλειστικά, στὴν ἀνάκαμψη τῆς οἰκονομίας καὶ στὴν ἄμεση κινητοποίηση τῶν δυναμικῶν κλάδων τῆς χώρας μας, μαζὶ μὲ τὴν διοχέτευση ρευστότητος στὴν ἀγορά· αὐτὴ εἶναι ἡ πρόκληση πλέον, διότι εἰσρέουν στὴν χώρα τὸ ἑπόμενο ἔτος περισσότερα κεφάλαια, τὴν τελευταία τετραετία, ἀπὸ ὅσα ἐκρέουν γιὰ τὴν ἐξυπηρέτηση τοῦ χρέους, καὶ διαμορφώνται αἰσιόδοξες προοπτικὲς γιὰ τὴν διενέργεια ἐπενδύσεων, τόσο δημοσίων, ὅπως μὲ τὴν ἐπανέναρξη τῶν μεγάλων καὶ μικρομεσαίων ἔργων, ὅσο καὶ ξένων, μὲ ἔκδηλο τῶν ἐνδιαφέρον πολλῶν καὶ ἀπὸ πολλὲς πλευρές. Σὲ δύο ἐπίπεδα κινεῖται ἡ ἀνάκαμψη τῆς οἰκονομίας, σὲ ἐκεῖνο τῆς ἀγορᾶς, μὲ τὴν διοχέτευση ρευστότητος καὶ τὴν ἀξιοποίηση τῶν πολλαπλασιαστικῶν φαινομένων της σὲ σύντομο χρόνο καὶ σὲ ἐκεῖνο τῶν ἐπενδύσεων μὲ μακροχρόνια ἀποτελέσματα· μὲ τὸ πρῶτο ἐνισχύεται ἡ ἀλλαγὴ τῆς ψυχολογίας τῆς ἀγορᾶς, στὴ γειτονιὰ καὶ στὴν πλατεῖα, μὲ τὸ δεύτερο ἐμπεδώνεται ἡ ἀλλαγὴ αὐτή.

Ὁ τρίτος παράγων τῆς πολιτικῆς ζωῆς εἶναι ἡ διερεύνηση τῶν σκανδάλων, ἡ ὁποία προχωράει συστηματικά, παρὰ τὶς κάποιες ἀντιρρήσεις τῶν κυβερνητικῶν ἑταίρων καὶ τὴν ἀποσιώπησή τους ἀπ’ τὴν διαπλοκὴ καὶ τὴν ἀντιπολίτευση· ἡ σύλληψη τοῦ τραπεζίτου καὶ ἐντολοδόχου ὀργάνου τῆς Carlyle στὴν Ἑλλάδα εἶναι πιὸ σημαντικὴ κι ἀπ’ τὶς λίστες καὶ τὰ ἐξοπλιστικά. Τὸν ἔπιασαν κυριολεκτικὰ στὰ πράσα, μὲ τὸ κατσίκι στὴν πλάτη -διότι δὲν πίστευε ποτὲ ὅτι θὰ γινόταν αὐτό-, μὲ τοὺς σωματοφύλακές του, ἀστυνομικοὺς καὶ λιμενοφύλακες παρανόμως δίπλα του, τὶς ἑξακόσιες χιλιάδες μετρητὰ καὶ τοὺς σκληροὺς δίσκους καὶ τώρα προσποιεῖται τὸν ἀσθενῆ ἀπὸ νοσοκομείου εἰς νοσοκομεῖον· κόμματα καὶ διαπλοκὴ ποιοῦν τὴν νύσσαν, διότι πολλοὶ καταγράφονται στὸν σκληρὸ δίσκο. Ἀνεξαρτήτως τῆς δικαστικῆς διαδικασίας, ἡ ἀπόφαση τῶν Βρυξελλῶν ἐνισχύει τὴν κυβέρνηση στὴν ἄσκηση τῆς δικαιοσύνης, ὅπως καὶ στὶς ἄλλες ὑποθέσεις, ἐνῶ ἀφικνεῖται καὶ ἡ γνησία λίστα Λαγκάρντ, ὁπότε κλαῖνε μανοῦλες καὶ παιδιά… Τὰ περισσότερα σκάνδαλα τῆς χώρας, ἂν ὄχι ὅλα, ἔχουν τὶς ρίζες τους στὶς ἀτλαντικὲς ἐξαρτήσεις καὶ στὶς μὴ κυβερνητικὲς ὀργανώσεις, τῶν ὁποίων ἡ ἀντιμετώπιση δὲν εἶναι εὔκολη, χωρὶς τὴν εὐρωπαϊκὴ στήριξη. Ὅπως μάθαμε γιὰ τὴν Διεθνῆ Διαφάνεια, ὅτι δὲν πρόκειται γιὰ ἀποτελέσματα ἐρευνῶν, ἀλλὰ γιὰ αἴσθηση, κάποιων παραγόντων στὴν Ἀμερική, ἀγνώστων στοιχείων καὶ παραμέτρων. Τοὺς ξέφυγαν αὐτὰ καὶ δὲν μποροῦν νὰ τὰ συμμαζέψουν…

Τὸ κριτήριο πλέον τῶν πολιτικῶν ἐξελίξεων εἶναι ἡ δυνατότης προσαρμογῆς τῶν παρατάξεων στὶς νέες συνθῆκες, δηλαδὴ στὴν ἀνάκαμψη τῆς οἰκονομίας· διαφορετικά, στὴν προσαρμογὴ τοῦ πολιτικοῦ τους λόγου σὴν οἰκονομικὴ δυναμική. Ἐὰν ἀποτύχει ὁ πρωθυπουργὸς καὶ ἡ κυβέρνηση στὴν ἐπανεκκίνηση τῆς οἰκονομίας, τότε συνεχίζεται ἡ παλαιὰ λογικὴ τῆς ἀντιευρωπαϊκῆς καταστροφολογίας· ἐὰν ὅμως πετύχει κι ἀρχίσει νὰ κινεῖται ἡ οἰκονομία, τότε ὅλα ἀλλάζουν. Οἱ προοπτικὲς διαγράφονται πρὸς τὴν δεύτερη κατεύθυνση κι εἶναι σαφέστατες· οἱ ἀντιπολιτευόμενοι, μὲ πρῶτο τὸν Ναπολεοντίσκο, εἶχαν προβλέψει, ἀλλὰ καὶ ἐπενδύσει, στὴν χρεωκοπία τῆς χώρας καὶ στὴν διάλυση τῆς Εὐρωζώνης, ἀπέτυχαν, ἀλλὰ ἐπέμειναν μανιωδῶς στὴν ἀπόρριψη τῆς δόσεως –τότε μόνο 32 δις-, καὶ στὴ δημοσιονομικὴ ἀσφυξία· μετὰ καὶ τὴν ἀπογοήτευσή τους αὐτή, ὅπως καὶ ὁλοκλήρου τῆς διαπλοκῆς ἡ ἐμμονὴ  στὰ ἴδια γίνεται γιὰ λόγους προσωπικῆς ἀνασφαλείας. Οἱ ἀντιδράσεις στὸ ἐσωτερικὸ τοῦ ΣΥΡΙΖΑ εἶναι πολλὲς καὶ πανίσχυρες· τὸ ἀριστερὸ ρεῦμα διαθέτει τὸ 25% τῶν δυνάμεων, ἀλλὰ τὴν πλειοψηφία τῶν δυναμικῶν στελεχῶν κι αὐτὸ μετράει πάντοτε περισσότερο στὰ κόμματα καὶ φυσικὰ στὰ ἀριστερὰ σχήματα. Ἔτσι ἐπισείει τὴν προοπτικὴ τῆς κυβερνητικῆς καταρρεύσεως τὸν Μάρτιο, διότι γνωρίζει ἄριστα, ὄχι ὁ ἴδιος, παρὰ οἱ ὑπερατλαντικοὶ καθοδηγητές του, ὅτι ἡ τακτικὴ αὐτὴ ἀποτελεῖ τὴν καλύτερη ἄμυνα στὸ ἐσωτερικό του. Τὸ ἐὰν αὐτὸ πετύχει, εἶναι ἄλλο θέμα.

O διάλογος

Ὁ τύπος στὴν ἐποχή μας, ἔντυπος καὶ ἠλεκτρονικός, ἔχει πάρει ἄλλη μορφὴ στὰ μέσα μαζικὴς ἐπικοινωνίας, μὲ τὰ μεγάλα συμφέροντα, ἀποπνικτικά. Ἡ ψηφιακὴ ἐπανάσταση , ὅμως, καὶ τὸ διαδίκτυο προσφέρουν τὸ κάτι ἄλλο: τὴν δυνατότητα τοῦ πολίτου νὰ χρησιμοποιεῖ τὴ νέα τεχνολογία καὶ νὰ ἔρχεται σὲ ἄμεση ἐπαφὴ μὲ ἄλλους, μὲ τοὺς συμπολίτες του, μὲ τοὺς συνανθρώπους του, κάθε στιγμή. Ἀπευθύνεται «Τὸ Ἐμμελὲς»  πρὸς ὅσους αἰσθάνονται τὴν ἀνάγκη τοῦ διαλόγου , τῆς ἀνταλλαγῆς ἀπόψεων, τῆς συζητήσεως. Ὅσοι παίζοντας στὸ διαδίκτυο μᾶς συναντήσουν, διαβάσουν κάτι, προβληματιστοῦν γιὰ κάτι ἄλλο, ἔχουν κάτι νὰ συμπληρώσουν, νὰ προσθέσουν, τοὺς προσφέρουμε τὴν ἄνεση τῆς ἐκφράσεώς τους, ἰδιαίτερα μετὰ τὴν πλήρη ἐξαχρείωση τοῦ τύπου, περισσότερο τὴν τελευταία διετία στὴν Ἑλλάδα. Χαρά μας εἶναι ὁ διάλογος αὐτός, ο ἤρεμος καὶ δημιουργικὸς διάλογος , γιὰ τὰ τόσα ποὺ μᾶς ἀπασχολοῦν, τὰ σοβαρά καὶ τὰ ἀμελητέα, τὰ πιὸ ὄμορφα ἴσως, ἂν καὶ αὐτὰ εἶναι ἐλάχιστα πλέον. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἰσηγορία , ἡ δημιουργικὴ πλευρὰ τῆς νέας τεχνολογίας, ἀρκετὰ πειστικὴ πλέον, ὅπως ἔδειχνε καὶ πρὸ δεκαετίας, ὅταν ξεκίνησε «Τὸ Ἐμμελές», ἂν καὶ διστακτικὰ τότε· σήμερα ἡ ψηφιακὴ τεχνολογία ἀποτελεῖ τὸ ἐφαλτήριο τῆς ἀπελευθερώσεως τῶν λαῶν, ὅπως ἀποδεικνύεται καθημερινά, ὅπως τὸ ζήσαμε καὶ τὸ ζοῦμε μὲ τοὺς «Ἀγανακτισμένους».

Ἐμεῖς ξεκινήσαμε μὲ ἐλάχιστα, μὲ μιὰ μικρὴ σελίδα στὸ διαδίκτυο, τολμηρὸ ἐγχείρημα τότε· ἐλπίδα μας ἦταν, ἡ ἀνταπόκριση, διάλογος. Πιστεύαμε ὅτι ἡ νέα τεχνολογία έχει τὸ μεγάλο πλεονέκτημα, τν ἄμεσο και ζωντανὸ διάλογο · μὲ ἕνα κλίκ καὶ ἀνοίγεις τὴν σελίδα, μὲ ἕνα ἄλλο στέλνεις τὴν ἄποψή σου, τὴν διαβάζει ὁ ἄλλος. Ἐλάχιστα μέσα χρειάζονται. Τότε ἦταν ὑποχρεωτικὴ ἡ χρήση, λόγῳ τεχνολογίας, τοῦ μονοτονικοῦ συστήματος· σήμερα γενικεύεται ἡ ἐπιστροφὴ στὸ πολυτονικὸ, ἐπειδὴ ὅλοι σχεδὸν κατάλαβαν ὅτι ἡ κατάργησή του ἀπέβλεπε ἀπ’ τὴν ἀρχὴ στὸν ἀφελληνισμό μας. Τὴν ἀνάταση τοῦ γένους προοιωνίζουν οἱ ἀντιδράσεις, ἡ ἐκμάθηση καὶ γραφὴ σὲ πολυτονικό, διότι ἡ προφορά του, ὁλοζώντανη στὸν προφορικὸ λόγο πάντοτε, ὁδηγεῖ στὸν ἐλεύθερο πολίτη.

"Τὸ "Ἐμμελές" , καθημερινὴ ἐφημερίδα πολιτικοῦ σχολιασμοῦ , κυκλοφορεῖ ἀπ’ τὴν Δευτέρα ἕως καὶ τὴν Παρασκευή.
Τὸ Σαββατοκύριακο εἶναι δικό σας.