Ἀνάδειξη εὐρωπαϊκῆς πολιτικῆς συνοχῆς

Ἡ Οὐκρανία θέτει στὴν Εὐρώπη, περισσότερο ἀπὸ οἱαδήποτε ἄλλη κρίση, τὸ πρόβλημα τῆς πολιτικῆς της συνοχῆς∙ ἡ διαδικασία τῆς πολιτικῆς ἑνοποιήσεως ἐκκινοῦσε ἀπ’ τὴν οἰκονομικὴ συνοχὴ μόνο σχεδὸν παλαιότερα. Ἡ οὐκρανικὴ κρίση ἔθεσε ἐπὶ τάπητος τὸ πρόβλημα ἀπὸ πολιτικῆς πλευρᾶς, ὡς συμπληρωματικὸ τῆς οἰκονομικῆς, ὡς πρὸς τὸν διεθνῆ ρόλο τῆς Εὐρώπης∙ οἱ διαφωνίες ἐκπηγάζουν πλέον κυρίως μεταξὺ Εὐρωζώνης καὶ ἐκτὸς αὐτῆς χωρῶν, ἐνῶ παρεμβαίνει καθοριστικὰ καὶ ἡ Ἀμερική. Ἡ Εὐρωζώνη δὲν ἐπιθυμεῖ σκλήρυνση τῆς στάσεως κατὰ τῆς Ρωσίας, ὅπως ἐπιδιώκουν οἱ Ἀμερικανοί, ἀλλὰ ἐμφανίζεται διαλλακτική, ἐπειδὴ γνωρίζει ὅτι δὲν εἶναι τόσο ἀπλᾶ τὰ πράγματα μὲ τὴν Μόσχα, ὅπως τὰ παρουσιάζει ἡ Οὐάσιγκτον∙ λογαριάζουν οἱ Εὐρωπαῖοι τὴν ἀνάγκη στηρίξεως τοῦ Κρεμλίνου γιὰ τὸ Ἀφγανιστὰν καὶ εἶναι ἐπιφυλακτικοί.

Ἀσύμπτωτη προεκλογικὴ μάχη

Ἡ προεκλογικὴ ἀναμέτρηση ἐξελίσσεται σὲ ἀσύμπτωτες εὐθεῖες, μεταξὺ τῆς κυβερνήσεως καὶ τῆς ἀξιωματικῆς πρωτίστως ἀντιπολιτεύσεως, διότι δὲν παρουσιάζουν κοινὰ σημεῖα ἐπαφῆς∙ ἡ Κουμουνδούρου ἐπιμένει στὴν καταστροφολογία καὶ στὴν ἀπειλὴ ἐπιβολῆς νέων μέτρων, ὅταν ὅλοι οἱ οἰκονομικοὶ παράγοντες ἀναγνωρίζουν ὅτι ἡ χώρα ἔχει εἰσέλθει σὲ περίοδο ἀνακάμψεως. Μοναδικὸ σημεῖο ἐπαφῆς παραμένουν τὰ ἐθνικὰ θέματα, καθὼς δύο τουλάχιστον ὑποψήφιοι εὐρωβουλευτὲς τοῦ ΣΥΡΙΖΑ ἐπιμένουν στὶς ἐνδοτικὲς θέσεις τους στὴ Θράκη καὶ στὸ Σκοπιανό∙ οἱ ἀντιρρήσεις ἢ συγκρούσεις στὸ ἐσωτερικὸ τοῦ κόμματος ἔχουν πλέον δευτερεύουσα σημασία, διότι ἡ εὐθύνη βαρύνει τὸν πρόεδρο, ἐὰν τοὺς κρατήσει στὸ ψηφοδέλτιο, θὰ ἐμφανίζονται μὲ τὶς μειοδοτικὲς θέσεις τους στὸ Εὐρωκοινοβούλιο, ἐὰν ἐκλεγοῦν. Ὁ ἀντίκτυπος εἶναι πολὺ ἀρνητικὸς γιὰ τὸ κόμμα, ὁπότε τὸ ἐρώτημα εἶναι, τὸ γιατὶ τοὺς διατηρεῖ, ὅταν διακυβεύεται καὶ ἡ θέση του στὴν ἀρχηγία ἐὰν χάσει; Μᾶλλον θεωρεῖται τελειωμένος ἀπ’ τὰ ἀτλαντικὰ κέντρα.

Οἰκονομία, ὥρα ἐπιστροφῶν

Ἡ ὥρα τῆς ἀνταποδόσεως πρὸς τὰ χαμηλότερα εἰσοδηματικὰ στρώματα καὶ στὶς μικρομεσαῖες ἐπιχειρήσεις ἔφθασε∙ οἱ Βρυξέλλες ἄναψαν τὸ πράσινο φῶς γιὰ τὰ φιλολαϊκὰ καὶ ἀναπτυξιακὰ μέτρα στὴν Ἑλλάδα, χάρις στὸ πρωτογενὲς πλεόνασμα καὶ στὴν ἔξοδο στὶς ἀγορές, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν ἄνεση δανεισμοῦ τῶν μεγάλων ἑταιρειῶν, ὅπως ἄρχισαν πλέον πρῶτες οἱ τράπεζες. Ὁ ψυχολογικὸς ἀντίκτυπος εἶναι ὁ σημαντικὸς παράγων, διότι ἐνισχύει τὶς πρωτοβουλίες ὅλων, μικρῶν καὶ μεγάλων ἐπιχειρηματιῶν, γιὰ τὴν προώθηση τῶν σχεδίων τους∙ αὐτὴ εἶναι πάντα ἡ ἔναρξη τῆς πορείας γιὰ τὴν ἔξοδο ἀπ’ τὴν κρίση καὶ οἱ προοπτικὲς εἶναι αἰσιόδοξες. Τὸ θέμα μετατρέπεται σὲ βασικὸ ἐπιχείρημα στὴν προεκλογικὴ περίοδο, διότι συνοδεύεται κι ἀπ’ τὶς ἀντίστοιχες νομοθετικὲς ρυθμίσεις∙ ἄμεση προέκτασή τους εἶναι ἡ διοχέτευση ρευστότητος ἀπ’ τὶς τράπεζες στὴν οἰκονομία, τὴν ὁποία περιμενουν οἱ ἐπιχειρηματίες ὅπωςς τὰ πρωτοβρόχια μετὰ ἀπὸ μακρὰ ξηρασία. Κρίσιμες παρεμβάσεις γιὰ τὶς ἐκλογές.

Ἡ ἀγορὰ κριτήριο ἐκλογῶν

Ἡ ἐπισημοποίηση τοῦ πρωτογενοῦς πλεονάσματος ἀπ’ τὴν Ἐπιτροπὴ ὑποχρεώνει τοὺς δανειστὲς στὴν ἀναγνώριση τῆς ἀνακάμψεως τῆς οἰκονομίας καὶ τῆς ἀνάγκης γιὰ ἁπάλυνση τῶν ἀσφυκτικῶν μέτρων λιτότητος∙ πρακτικά, αὐτὸ σημαίνει τὴν ἀποδέσμευση τῆς χώρας ἀπ’ τὴν αὐστηρὰ δημοσιονομικὴ πολιτικὴ καὶ τὴν ἀπελευθέρωση τῶν τραπεζῶν γιὰ διοχέτευση ρευστότητος στὴν ἀγορά. Ἤδη τὸ αἰσθάνονται αὐτὸ οἱ μικρομεσαῖες περισσότερο ἐπιχειρήσεις κι ἀρχίζουν τὶς δοσοληψίες τους μὲ τὶς τράπεζες γιὰ παροχὴ πιστώσεων∙ ἄλλωστε ὁλοκληρώνεται ἡ ἀνακεφαλαιοποίησή τους, μὲ τὴν ἄφθονη προσφορὰ ξένων κεφαλαίων, κι ἀποκτοῦν τὴν ἄνεση τῆς χρηματοδοτήσεως τῆς οἰκονομίας. Τὸ σημαντικὸ εἶναι ὅτι ὑποχρεώνονται σὲ ἀναδίπλωση καὶ οἱ ἀτλαντικοὶ κερδοσκόποι, οἱ ὁποῖοι ἀναγνωρίζουν πλέον τώρα τὴν ἐπιτυχία τῆς Ἑλλάδος.

Ὑποχώρηση Ναπολεοντίσκου

Τὴν ἀνάγκην φιλοτιμίαν ποιούμενος ὁ Ναπολεοντίσκος ἐπιστράτευσε τὸ σύμβολο τῆς ἀντιστάσεως στὴν Κατοχὴ γιὰ τὴν ἄμβλυνση τῶν δεσμεύσεών του στὴ Θράκη∙ ἡ ἐνδοτικότης στὰ ἐθνικὰ θέματα ἀποδεικνύεται πάγια πολιτική του, ὅπως φαίνεται ἀπ’ τὶς θέσεις κορυφαίων στελεχῶν του στὸ Μακεδονικὸ καὶ στὰ ἑλληνοτουρκικά. Ἐὰν στὴν ψηφιακὴ ἐποχὴ δὲν μποροῦν νὰ ἀξιολογήσουν τὴν προϊστορία τῶν ὑποψηφίων, τότε πῶς θὰ κυβερνήσουν τὴν χώρα; Αὐτὰ εἶναι δικαιολογίες γιὰ μικρὰ παιδιά∙ ὁ Μανώλης Γλέζος ἀποκήρυξε τὶς τουρκόδουλες ἀπόψεις, ἀλλὰ ὁ ὑποψήφιος δὲν παραιτήθηκε, οὔτε ἡ Πολιτικὴ Γραμματεία τὸν ἀπέπεμψε, παρὰ τὸν διατήρησε στὴν θέση του. Δηλαδή, ὁ πρόεδρος ἀποδέχεται τὶς ἀπόψεις του κι ἀπομένει στὸν ἀντιστασιακὸ νὰ ὑποστεῖ τὴν συνεργασία μαζί του!

Μὴ θρασυνόμενον ἀβεβαίοις

Ὁ Κροῖσος εἶχε ἀποπέμψει τὸν Σόλωνα, ἀλλὰ ἔχασε τὸν πόλεμο μὲ τὸν Κύρο τῶν Περσῶν∙ πάνω στὴν πυρὰ φώναξε τὸ ὄνομά του κι ὁ Κύρος τὸν ρώτησε γιατί. Ἀπάντησε, ὅτι κάποιον Ἕλληνα σοφὸ τὸν ἔδιωξα, «ὡς δή μοι θεατὴς γένοιτο καὶ μάρτυς ἀπίοι τῆς εὐδαιμονίας ἐκείνης»∙ γιατὶ δὲν θαύμασε οὔτε ἐξύμνησε ἐκείνη τὴν εὐδαιμονία. «Ἣν ἀποβαλεῖν ἄρα μεῖζον ἦν κακὸν ἢ λαβεῖν ἀγαθόν»∙ τὴν ὁποὶα χάνοντας εἶναι μεγαλύτερο κακό, παρὰ ἀποκτώντας την ἀγαθόν. «Αἱ μεταβολαὶ δέ μοι αὐτῆς εἰς πάθη δεινὰ καὶ συμφορὰς ἀνηκέστους ἔργῳ τελευτῶσι»∙ ἀλλὰ οἱ ἀλλαγές της τελειώνουν μὲ δυστυχίες ἄσχημες καὶ ἀθεράπευτες συμφορές. «Καὶ ταῦτ’ ἐκεῖνος ὁ ἀνὴρ ἐκ τῶν τότε τὰ νῦν τεκμαιρόμενος ἐκέλευε»∙ καὶ ἐκεῖνος ἀπὸ τὰ παρόντα προέβλεπε τὰ μέλλοντα. «Τὸ τέλος τοῦ βίου σκοπεῖν καὶ μὴ θρασυνόμενον ἀβεβαίοις ὑπονοίαις ὑβρίζειν»∙ τὸ τέλος νὰ σκέπτεσαι κι ὄχι τὸ ἀβέβαιο παρόν.

Γαλλία, τροχοπέδη Εὐρώπης

Σὲ τροχοπέδη τῆς πολιτικῆς συνοχῆς τῆς Εὐρώπης μετατρέπεται ἡ Γαλλία μὲ τὴν σοσιαλιστική της κυβέρνηση∙ οἱ καθυστερήσεις ἐκ μέρους της σὲ ἀποφάσεις γιὰ τὰ ἐσωτερικὰ καὶ τὰ διεθνῆ εἶναι πολλές, ἀπ’ τὴν ἐφαρμογὴ αὐστηρᾶς δημοσιονομικῆς πολιτικῆς μέχρι τὸ οὐκρανικό, ἐνῶ ἀκόμη καὶ στὸ θέμα τῆς πρωτοπόρου ἐνεργειακῆς βιομηχανίας Alstom ἐμφανίζεται ἐπικλινὴς στὴν παραχώρησή της στὴν ἀμερικανικὴ General Electric. Ἡ κατάρρευση τῆς δημοτικότητός του, ἡ συντριβὴ στὶς περιφερειακὲς ἐκλογές, καὶ ἡ ἀναμενόμενη ἐπανάληψή της στὶς εὐρωπαϊκές, μαζὶ μὲ τὶς δυσκολὶες τοῦ Μανουὲλ Βάλς, δίδουν στὸ Παρίσι εἰκόνα πλήρους ἀποδιοργανώσεως∙ ὁ Φρανσουὰ Ὁλλὰντ φαίνεται εὐνοεῖν τοὺς Ἀμερικανοὺς γιὰ τὴν Alstom, ἀλλὰ ἡ πρόταση τῆς Siemens προσελκύει ἀρκετὰ τὸ ἐνδιαφέρον τῶν Γάλλων καὶ τῶν Εὐρωπαίων. Ἤδη στὸ ἐσωτερικὸ μιλοῦν γιὰ τὴν ἀνάγκη νέας ἐπαναστάσεως καὶ χαρακτηρίζουν τὸν πρόεδρο μὲ τὸν Λουδοβῖκο ΙΣΤ, μὲ πλήρη ἀποκοπὴ ἀπ’ τὸν λαό του.

Νομισματικά, ψυχροπολεμικὰ

Ἡ κλιμακούμενη ἀναμέτρηση στὸ οὐκρανικὸ έπισκιάζει τὶς ἄλλες πτυχὲς τῆς ψυχροπολεμικῆς συγκρούσεως Ἀμερικῆς καὶ Ρωσίας∙ ἀπὸ καιρὸ ἡ Μόσχα ἔχει θέσει δύο ἄλλα προβλήματα, τὴν ἀποδέσμευση τῶν διαδικτυακῶν συνδέσεων ἀπ’ τὴν ἀμερικανικὴ ἀρχὴ ἐποπτείας καὶ τὴν ἀναθεώρηση τοῦ διεθνοῦς νομισματικοῦ συστήματος. Σὲ ἀμφότερα διαθέτει τὴν ἀμέριστη ὑποστήριξη τῶν Ἀναδυομένων, ἀλλὰ καὶ τὴν ἔμμεση πλὴν σαφῆ τῆς Εὐρωζώνης∙ ἡ Οὐάσιγκτον ἔχει ἀποδεχθεῖ τὴν μεταφορὰ τῶν ἁρμοδιοτήτων σὲ διεθνὲς ὄργανο, καθὼς μετὰ τὶς παρακολουθήσεις ὅλων καὶ τῶν ξένων ἡγετῶν ἀπ’ τὶς μυστικές της ὑπηρεσίες, δὲν διαθέτει ἐρείσματα ἀμύνης. Στὸ νομισματικὸ ἡ κατάσταση εἶναι συγκεχυμένη, ἐπειδὴ ὁ Ἀμερικανὸς πρόεδρος ὑπαναχώρησε ἀπ’ τὴν ὑπόσχεσή του πρὸ τριετίας γιὰ ἔναξη τῆς διαδικασίας ἀναθεωρήσεως, ἀλλὰ χωρὶς συνέχεια∙ οἱ Ἀναδυόμενοι μελετοῦν τρόπους παρακάμψεως τοῦ Διεθνοῦς Νομισματικοῦ Ταμείου, ἀφοῦ διαθέτουν, χάρις στὴν Κίνα, πάνω ἀπὸ τὰ μισὰ συναλλαγματικὰ διαθέσιμα παγκοσμίως, μὲ τοὺς Εὐρωπαίους σὲ σύγκλιση μαζί τους.

Οὐκρανία, ἀδιέξοδο διεθνῶς

Τὸ ἀδιέξοδο παρατείνεται στὸ οὐκρανικό, μὲ ἔντονες ἀντεγκλήσεις Ἀμερικῆς καὶ Ρωσίας, ἀλλὰ καὶ τὶς δύο πλευρὲς στὸ ἐσωτερικὸ ἀμετακίνητες∙ σήμερα συνεδριάζουν στὶς Βρυξέλλες οἱ 28, ἀλλὰ δὲν προβλέπεται ἀπόφαση γιὰ τὴν ἐπιβολὴ οὐσιαστικῶν κυρώσεων κατὰ τῆς Μόσχας, διότι ἔχουν ἐπιφυλάξεις, Γερμανία, Ἱσπανία, Βέλγιο, Ἑλλάς, Αὐστρία, Φιλανδία καὶ ἄλλες. Ἡ κράτηση τῶν ὀκτὼ παρατηρητῶν τοῦ ΟΑΣΕ στὸ Σλοβιάνσκ ἀπὸ τοὺς φιλορώσους ἀποδεικνύεται μέσο ἐκβιασμοῦ τοῦ Κιέβου, γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση συλληφθέντος ἡγέτου τους∙ οἱ παρατηρητὲς δήλωσαν ὅτι δὲν ἔχουν ὑποστεῖ κακομεταχείριση, ἐνῶ ἔχουν συλληφθεῖ καὶ τρεῖς πράκτορες τῶν μυστικῶν του ὑπηρεσιῶν, οἱ ὁποῖοι παρουσιάσθηκαν δεμένοι στὴν τηλεόραση. Ἡ μεταβατικὴ κυβέρνηση παραδέχθηκε τὴν σύλληψη, ἐνῶ καὶ τὰ θωρακισμένα της στάθμευσαν μακρυὰ ἀπ’ τὶς πόλεις, ἀναγνωρίζοντας τὸν φόβο της γιὰ αὐτομόληση τῶν πληρωμάτων τους πρὸς τοὺς στασιαστές, ὅπως ἔγινε τὸν περασμένο μῆνα∙ ἡ ἐπέκταση τῆς ἐξεγέρσεως σὲ γειτονικὲς περιοχὲς θεωρεῖται δεδομένη.

Οἰκονομία, μοχλὸς πολιτικὲς ἐξελίξων

Ἡ καλὴ πορεία τῆς οἰκονομίας ἀποβαίνει πλέον σὲ ἀποφασιστικὸ παράγοντα τῶν πολιτικῶν ἐξελίξεων στὴν Ἑλλάδα, πολὺ περισσότερο ἀπὸ ὅ,τι σὲ οἱαδήποτε ἄλλη περίπτωση∙ πάντοτε τὰ οἰκονομικὰ βαρύουν στὶς πολιτικὲς ἐπιλογὲς τῶν ἁπλῶν πολιτῶν καὶ τῶν κομμάτων, ἀλλὰ στὴν τωρινὴ συγκυρία ὁ ρόλος τους εἶναι περισσότερο καθοριστικὸς ἀπὸ ὁποιαδήποτε ἄλλη φορά. Ὁ ἑλληνικὸς λαὸς ἔζησε τὴν χειρότερη μείωση τοῦ εἰσοδήματός του σὲ εἰρηνικὴ περίοδο στὴν τρισχιλιετῆ ἱστορία του καὶ πρωτοφανῆ ταπείνωση ἀπ’ τοὺς δανειστὲς καὶ τὴν ἐπικουρία τους στὸ ἐσωτερικὸ τὰ τέσσερα τελευταῖα χρόνια∙ στάθηκε ὑπερήφανος, κι ἀντιμετώπισε τὴν μάστιγα, διότι μόνο μὲ τὴν λοιμικὴ τῶν ἀρχαίων Ἀθηνῶν μπορεῖ νὰ παρομοιασθεῖ, μὲ τὸ κεφάλι ψηλά∙ ἔσφιξε τὰ δόντια καὶ τὸ ζουνάρι του, συμμαζεύθηκε στὴν οἰκογένειά του καὶ ἀναζήτησε τοὺς τρόπους ἐξόδου ἀπ’ τὰ τάρταρα τὴν παρελθοῦσα διετία. Κριτήριό του ἀποδείχθηκε ἡ ἐμπιστοσύνη του πρὸς τὸν πρωθυπουργὸ καὶ τὴν Εὐρωζώνη, μὲ πρώτη τὴν Ἀγκέλα Μέρκελ∙ ἐμπιστεύθηκε τὸν Ἀντώνη Σαμαρᾶ καὶ ἐπιστράρευσε τὸ φιλότιμό του, ὅτι μποροῦμε νὰ βγοῦμε ἀπ’ τὴν κρίση. Τώρα βλέπει ὅτι αὐτὸ γίνεται, ὄχι τόσο ἀπ’ τὴν ἀναγνώριση τοῦ πρωτογενοῦς πλεονάσματος, ὅσο ἀπ’ τὴν πίστη του ὅτι ἄνοιξε ὁ δρόμος γιὰ τὴν ἀνάκαμψη, ὅπως τὸ καταγράφει ὁ καθένας στὸν περίγυρό του.
Ἀπ’ τὸ τελευταῖο χωριὸ μέχρι τὶς μεγάλες πόλεις ἐπικρατεῖ ἄλλη ἀτμόσφαιρα σὲ σύγκριση μὲ τὴν προηγούμενη τετραετία∙ ὅλοι πιστεύουν ὅτι κάτι μποροῦν νὰ κάνουν καὶ τρέχουν πρὸς ὅποια κατεύθυνση βλέπει καλύτερη ὁ καθένας τους. Αὐτὸ στὴν ἱστορία εἶναι τὸ μεγάλο βῆμα, γιὰ τὴν μετάβαση ἀπ’ τὴν κατάθλιψη καὶ τὴν ἀκινησία στὴν ἀναζήτηση καὶ στὴν δραστηριοποίηση ὅλων∙ ἡ ἀναγνώριση τῆς ἀνακάμψεως ἀπ’ τὶς ἐπίσημες ἀρχὲς ἐπενεργεῖ ἐπικουρικὰ καὶ μόνο στὴν ψυχολογία τοῦ κόσμου. Ὁδηγὸς ὅλων εἶναι οἱ δυναμικοὶ κλάδοι τῆς οἰκονομίας, οἱ ὁποῖοι χάρις στὸν τουρισμὸ καὶ στὴν ψηφιακὴ τεχνολογία ἐξαπλώνονται πλέον σὲ ὁλόκληρη τὴν χώρα∙ τὰ Ἑλληνόπουλα βλέπουν μπροστὰ τους χειροπιαστὴ τὴν προσφορὰ τῶν ψηφιακῶν διασυνδέσεων –μετὰ τὴν «ἀπαγόρευσή» τους ἀπ’ τὶς τελευταῖες σοσιαλιστικὲς κυβερνήσεις- καὶ σπεύδουν στὴν ἀξιοποίησή τους, καὶ μαζί τους ἕλκουν καὶ τοὺς ἄλλους κλάδους τῆς οἰκονομίας, ἀλληλένδετα εἶναι ὅλα, ἀφοῦ ἡ ψηφιακὴ τεχνολογία ἔχει εἰσβάλει σὲ ὅλες τὶς ἐκφράσεις τῆς ζωῆς μας. Διαθέτουν τὸ μοναδικὸ πλεονέκτημα, τὴν ἱκανότητα δημιουργικῆς συνθέσεως τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης καὶ τὸ ἀξιοποιοῦν στὸ μέγιστο βαθμό∙ σὲ ἐφαλτήριο γιὰ τὴν ἀνάκαμψη τῆς οἰκονομίας μας μετατρέπεται ἡ ψηφιακὴ τεχνολογία, ἀλλὰ καὶ σὲ κινητήριο μοχλὸ γιὰ τὴν ἀνοδικὴ πορεία τῆς οἰκονομίας τῆς Εὐρωζώνης. Ἀλληλένδετες εἶναι οἱ δύο οἰκονομίες κι ἔχουμε πολλὰ νὰ προσφέρουμε κι ἐμεῖς στοὺς ἑταἰρους μας.
Τὸ δεύτερο πολιτικὸ χαρακτριστικὸ τῶν ἡμερῶν εἶναι ἡ ἀπόλυτη σχεδὸν ταύτιση τῶν Ἑλλήνων μὲ τὸν εὐρωπαϊκὸ προσανατολισμὸ τῆς χώρας∙ οἱ Εὐρωσκεπτικιστὲς ἔχουν περιορισθεῖ στὸ ἐλάχιστο κι ἔχουν ἀπομείνει μὲ μοναδικά τους ὅπλα τὶς παρωχημένες ἰδεολογίες τους καὶ τὴν συμπαράσταση τῶν ἀτλαντικῶν κερδοσκόπων, μὲ τὴν ἐπικουρία τῆς διαπλοκῆς, εἰσαγομένης καὶ ἐπιχωρίου. Ἀκόμη καὶ οἱ κορυφαῖοι καταστροφολόγοι τῆς τετραετίας, μὲ τὶς προφητεῖες τους, ὅτι ὁσονούπω χρεωκοπεῖ ἡ Ἑλλὰς καὶ διαλύεται ἡ Εὐρωζώνη, κατακλύζειν ὅλους μας, ἀνακρούουν πρύμναν καὶ ὁμολογοῦν στοὺς ἐκλεκτούς τους, ὅτι τὸ εὐρὼ εἶναι ἰσχυρὸ καὶ ἡ ἑλληνικὴ οἰκονομία βρίσκεται σὲ καλὸ δρόμο∙ ἡ πολιτικὴ διάσταση τῶν δηλώσεων αὐτῶν ἔχει σημασία, διότι ὁμολογοῦν τὴν ἀποτυχία τῆς ὑπονομευτικῆς προσπαθείας τους εἰς βάρος τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας καὶ τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ∙ δεύτερον, ἀποδεικνύουν ὅτι δὲν ἔχουν ἄλλα ἐρείσματα διαβρώσεως τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Εὐρωζώνης καὶ ὅτι ἀναζητοῦν τρόπους διεισδύσεως στὸν εὐρωπαϊκὸ ἐσωτερικὸ χῶρο∙ τρίτον, ἀποκαλύπτουν τὸ ποιοὶ εἶναι οἱ ἀνθρωποί τους στὴν χώρα μας καὶ τοὺς προβάλλουν ὡς ἐχέγγυα τῆς συνεχείας τῆς παρουσίας τους. Καλύτερη ὁμολογία τοῦ καταστροφικοῦ σχεδίου δὲν ὑπάρχει, ἀλλὰ καὶ καθαρώτερη προβολὴ τῶν ὑποχειρίων τους πολιτικῶν στελεχῶν∙ στὴν πραγματικότητα ἀναδύεται τὸ σύμπλεγμα τῶν σχέσεων κρδοσκόπων καὶ πολιτικῶν σὲ ὅλες τὶς παρατάξεις. Ἡ καταγραφή του μετράει γιὰ τὶς πολιτικὲς ἐξελίξεις.
Στὴν ἀντιπολίτευση ἀναδύονται μὲ ἐκρηκτικὸ τρόπο οἱ φυγόκεντρες τάσεις∙ εἶχαν ἐπενδύσει ὅλες σχεδὸν τὶς δυνάμεις τους στὴν ἀποτυχία τῆς οἰκονομικῆς πολιτικῆς καὶ στὴν ὑποχρεωτικὴ προσφυγὴ σὲ νέα μέτρα. Ἀκολουθοῦσαν πιστὰ τὶς Κασσάνδρες τῶν ἀτλαντικῶν κερδοσκόπων καὶ τῶν ἐπιχωρίων ὑποτακτικῶν τους∙ στὸν ἁπλὸ κόσμο μένει ἕνα πρᾶγμα, ἡ πλήρης ἀποκοπή τους ἀπ’ τὴν ἑλληνικὴ πραγματικότητα καὶ ἡ ὁλὀπλευρη ἐξάρτησή τους ἀπ’ τὶς ἐξ Ἀμερικῆς προφητεῖες∙ οἱ ἐξαρτήσεις τους ἐπιβεβαιώνονται κι ἀπ’ τὴν ἀδυναμία τους ἀποβάλλειν αὐτάς, ἀκόμη καὶ μετὰ τὰ καλὰ νέα γιὰ τὴν ἑλληνικὴ οἰκονομία ἀπ’ τὶς Βρυξέλλες καὶ ἀπ’ τὸ ξένο κεφάλαιο. Τὸ χάσμα μεταξὺ τῶν ἀντιπολιτευτικῶν δυνάμεων καὶ τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομικῆς πραγματικότητος καθίσταται ἀδιάβατο∙ ὁ κόσμος τῆς ἀγορᾶς ἀντιλαμβάνεται ὅτι κινεῖται σὲ ἀσύμπτωτες εὐθεῖες σὲ σχέση μὲ τὴν ἀντιπολίτευση, δύσκολα βρίσκουν σημεῖα ἐπαφῆς τὰ ὅσα στελέχη της ἐμφανίζονται στὶς πλατεῖες καὶ στὰ χωριὰ μὲ τοὺς ἐργαζομένους καὶ τοὺς μικρομεσαίους στὴν ὅποια ἐπικοινωνία ἔρχονται μεταξύ τους. Τὰ φαινόμενα τῆς ἐπιλογῆς τῶν ὑποψηφίων ἐπιβεβαιώνουν τὴν παντελῆ ἔλλειψη ἐπικοινωνίας τους μὲ τὸν ζωντανὸ κόσμο τῆς ἀγορᾶς, διαφορετικὰ θὰ ἀποτρέπονταν, ὅπως συμβαίνει σὲ ὅλα τὰ κόμματα∙ οἱ φυγόκεντρες τάσεις ὀφείλονται πρωτίστως σὲ αὐτὸν τὸν λόγο, ὁ ὁποῖος βαρύνει ἀρκετὰ μετὰ τὴν ἀνάκαμψη τῆς οἰκονομίας. Πάντως δὲν προλαβαίνουν νὰ ἀλλάξουν πολιτικὴ στὶς λίγες ἑβδομάδες μέχρι τὴν κάλπη.
Μοναδικὸς πόλος ἕλξεως καὶ αἰσιοδοξίας ἀπομένει ὁ πρωθυπουργός, διότι παραμένει ὁ κύριος ἐκφραστὴς τῆς πολιτικῆς ἐξόδου ἀπ’ τὴν κρίση, ἀπ’ τὴν ἑπομένη τῆς ἀνόδου του στὴν προεδρία τῆς Νέας Δημοκρατίας καὶ ἀπ’ τὴν ἡμέρα ἐπιβολῆς τοῦ πρώτου Μνημονίου∙ ἡ ἐμπιστοσύνη πρὸς τὸν Ἀντώνη Σαμαρᾶ τῶν Εὐρωπαίων ἡγετῶν μὲ πρώτη τὴν Ἀγκέλα Μέρκελ –εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι οὐδεὶς σχεδὸν τὴν ἐπικρίνει πλέον, ὅταν μέχρι λίγους μῆνες πρὶν τῆς ἔσυραν τὰ ἐξ ἁμάξης- συμπληρώνεται μὲ τὴν αὐξανόμενη προσέλευση τῶν ξένων κεφαλαιούχων γιὰ ἐπενδύσεις. Ἡ πολιτικὴ δυναμικὴ εἶναι ἐντελῶς διαφοετικὴ πλέον σήμερα ἀπὸ ἐκείνη πρὸ ὀλίγων μηνῶν, ἐνῶ καὶ ἡ διαπλοκὴ περιορίζει ἀρκετὰ τὴν πολεμική της ἐναντίον του, ὄχι γιὰ ἄλλον λόγον, ἀλλὰ ἐπειδὴ φοβᾶται, ὅτι, ἐὰν δὲν τηρήσει καὶ αὐτὰ τὰ προσχήματα, θὰ ψάχνει γιὰ θεατὲς καὶ ἀκροατές∙ οἱ ὑπονομευτικὲς κινήσεις γόνων μεγάλων οἰκογενειῶν ἐκκινοῦν ἀπὸ δύο λόγους, στὸ πολιτικό τους ἀδιέξοδο, διότι ἀπαξιώνονται στὴν οἰκογένειά τους καὶ στὴν περιφέρειά τους στὶς προσεχεῖς ἐκλογές∙ δεύτερος λόγος εἶναι ἡ ἀπόδειξη τῶν δεσμεύσεών τους ἀπέναντι στοὺς ἀτλανικοὺς ὑπονομευτὲς τῆς εὐρωπαϊκῆς πολιτικῆς συνοχῆς. Εἶναι ἀπὸ τὰ τελευταῖα προπύργιά τους στὴν πολιτική μας ζωὴ καὶ αὐτὸ τὸ γνωρίζουν οἱ πάντες∙ οἱ δυνατότητες ἀποδεσμεύσεώς τους εἶναι ἐλάχιστες, ἂν ὄχι καμμία. Πᾶνε μαζὶ μὲ τὸ μνημονιακὸ σύστημα.

O διάλογος

Ὁ τύπος στὴν ἐποχή μας, ἔντυπος καὶ ἠλεκτρονικός, ἔχει πάρει ἄλλη μορφὴ στὰ μέσα μαζικὴς ἐπικοινωνίας, μὲ τὰ μεγάλα συμφέροντα, ἀποπνικτικά. Ἡ ψηφιακὴ ἐπανάσταση , ὅμως, καὶ τὸ διαδίκτυο προσφέρουν τὸ κάτι ἄλλο: τὴν δυνατότητα τοῦ πολίτου νὰ χρησιμοποιεῖ τὴ νέα τεχνολογία καὶ νὰ ἔρχεται σὲ ἄμεση ἐπαφὴ μὲ ἄλλους, μὲ τοὺς συμπολίτες του, μὲ τοὺς συνανθρώπους του, κάθε στιγμή. Ἀπευθύνεται «Τὸ Ἐμμελὲς»  πρὸς ὅσους αἰσθάνονται τὴν ἀνάγκη τοῦ διαλόγου , τῆς ἀνταλλαγῆς ἀπόψεων, τῆς συζητήσεως. Ὅσοι παίζοντας στὸ διαδίκτυο μᾶς συναντήσουν, διαβάσουν κάτι, προβληματιστοῦν γιὰ κάτι ἄλλο, ἔχουν κάτι νὰ συμπληρώσουν, νὰ προσθέσουν, τοὺς προσφέρουμε τὴν ἄνεση τῆς ἐκφράσεώς τους, ἰδιαίτερα μετὰ τὴν πλήρη ἐξαχρείωση τοῦ τύπου, περισσότερο τὴν τελευταία διετία στὴν Ἑλλάδα. Χαρά μας εἶναι ὁ διάλογος αὐτός, ο ἤρεμος καὶ δημιουργικὸς διάλογος , γιὰ τὰ τόσα ποὺ μᾶς ἀπασχολοῦν, τὰ σοβαρά καὶ τὰ ἀμελητέα, τὰ πιὸ ὄμορφα ἴσως, ἂν καὶ αὐτὰ εἶναι ἐλάχιστα πλέον. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἰσηγορία , ἡ δημιουργικὴ πλευρὰ τῆς νέας τεχνολογίας, ἀρκετὰ πειστικὴ πλέον, ὅπως ἔδειχνε καὶ πρὸ δεκαετίας, ὅταν ξεκίνησε «Τὸ Ἐμμελές», ἂν καὶ διστακτικὰ τότε· σήμερα ἡ ψηφιακὴ τεχνολογία ἀποτελεῖ τὸ ἐφαλτήριο τῆς ἀπελευθερώσεως τῶν λαῶν, ὅπως ἀποδεικνύεται καθημερινά, ὅπως τὸ ζήσαμε καὶ τὸ ζοῦμε μὲ τοὺς «Ἀγανακτισμένους».

Ἐμεῖς ξεκινήσαμε μὲ ἐλάχιστα, μὲ μιὰ μικρὴ σελίδα στὸ διαδίκτυο, τολμηρὸ ἐγχείρημα τότε· ἐλπίδα μας ἦταν, ἡ ἀνταπόκριση, διάλογος. Πιστεύαμε ὅτι ἡ νέα τεχνολογία έχει τὸ μεγάλο πλεονέκτημα, τν ἄμεσο και ζωντανὸ διάλογο · μὲ ἕνα κλίκ καὶ ἀνοίγεις τὴν σελίδα, μὲ ἕνα ἄλλο στέλνεις τὴν ἄποψή σου, τὴν διαβάζει ὁ ἄλλος. Ἐλάχιστα μέσα χρειάζονται. Τότε ἦταν ὑποχρεωτικὴ ἡ χρήση, λόγῳ τεχνολογίας, τοῦ μονοτονικοῦ συστήματος· σήμερα γενικεύεται ἡ ἐπιστροφὴ στὸ πολυτονικὸ, ἐπειδὴ ὅλοι σχεδὸν κατάλαβαν ὅτι ἡ κατάργησή του ἀπέβλεπε ἀπ’ τὴν ἀρχὴ στὸν ἀφελληνισμό μας. Τὴν ἀνάταση τοῦ γένους προοιωνίζουν οἱ ἀντιδράσεις, ἡ ἐκμάθηση καὶ γραφὴ σὲ πολυτονικό, διότι ἡ προφορά του, ὁλοζώντανη στὸν προφορικὸ λόγο πάντοτε, ὁδηγεῖ στὸν ἐλεύθερο πολίτη.

"Τὸ "Ἐμμελές" , καθημερινὴ ἐφημερίδα πολιτικοῦ σχολιασμοῦ , κυκλοφορεῖ ἀπ’ τὴν Δευτέρα ἕως καὶ τὴν Παρασκευή.
Τὸ Σαββατοκύριακο εἶναι δικό σας.