Ἐπιπτώσεις ἀπὸ ἐξειδίκευση τῶν μέτρων

Οἱ ἐπιπτώσεις ἀπ’ τὴν ἐξειδίκευση τῶν προαπαιτουμένων εἶναι τὸ πολιτικὸ πρόβλημα τῆς χώρας ἀπὸ σήμερα, ἐκτὸς κι ἂν ἀπορρίψουν οἱ Εὐρωπαῖοι τὶς ἑλληνικὲς προτάσεις, μᾶλλον ἀδιανόητο· ὁ Ναπολεοντίσκος προσγειώθηκε μὲν ἀνώμαλα, ἀλλὰ μὲ σοβαρὴ ἐπιδείνωση τῆς ἀξιοπιστίας τῆς χώρας μας, σὲ σύγκριση μὲ αὐτὴ ποὺ τοῦ παρέδωσε ὁ Ἀντώνης Σαμαρᾶς, ἐνῶ δύσκολα ἀλλάζει τὴν πρώτη εἰκόνα τοῦ ἀδιάβαστου καὶ ὑπερφίαλου πολιτικοῦ· ὁ Κουρεμένος τὰ ἀποδέχθηκε ὅλα, πολλαπλάσια ἀπὸ ὅσα εἶχε ἀπορρίψει ἡ προηγούμενη κυβέρνηση, ἀλλὰ μὲ σαφῆ τὴν ἐπιτίμηση τῶν ὁμολόγων του· οἱ ἐπενδυτές, μικροὶ καὶ μεγάλοι, Ἕλληνες καὶ ξένοι, διακατέχονται ἀπὸ πολλὲς ἀμφιβολίες γιὰ τὶς προθέσεις τῆς κυβερνήσεως. Ἡ ψυχολογία ἐμπιστοσύνης ἔχει διαταραχθεῖ καὶ δὲν ἀποκαθίσταται, παρὰ μόνο ἀπὸ τολμηρὲς πρωτοβουλίες μὲ πειστικὴ εἰλικρίνεια.

ΣΥΡΙΖΑ, ἀνώμαλη προσγείωση

Σὲ ἀνώμαλη προσγείωση ὑποχρεώνεται ἡ κυβέρνηση μὲ τὴν ἀποστολὴ τῶν προαπαιτουμένων στὶς Βρυξέλλες σήμερα τὸ πρωί· τὸ τετραήμερο οἱ ὑπουργοὶ ἔγραφαν κι ἔσβηναν τὶς προτάσεις τους, σὲ συνεχῆ ἐπικοινωνία μὲ τὴν τρόϊκα, ἢ τοὺς θεσμοὺς κι ἔμαθαν κι αὐτοὶ τό, «τί θὰ πεῖ βερύκκοκο», ἐνῶ οἱ ἐσωκομμματικὲς ἀντιδράσεις κλιμακώνονται μὲ ἄγνωστη τὴν κατάληξή τους. Ἤδη ἔχουν πάρει πίσω ὅλες τὶς προγραμματικὲς ὑποσχέσεις, αὔξηση κατωτάτου ἡμερομισθίου, προσλήψεις ἀπολυθέντων, διακοπὴ τῶν ἀποκρατικοποιήσεων καὶ μεγάλων ἐπενδύσεων, ἀλλὰ καὶ δεσμεύσεις πολὺ περισσότερες ἀπὸ ὅσες εἶχε ἀποδεχθεῖ ὁ Ἀντώνης Σαμαρᾶς· «ὅλα ἐδῶ πληρώνονται», ἔχασαν τὶς τρεῖς πολύτιμες ἑβδομάδες, ποὺ τοὺς ἐπετρεπαν τὴν ὁλοκλήρωση τῆς ἀξιολογήσεως μὲ τὰ δημοσιονομικὰ στοιχεῖα τοῦ Δεκεμβρίου, μὲ μεγάλο πρωτογενὲς πλεόνασμα, καὶ τώρα γίνονται μὲ τὰ τεράστια ἐλλείμματα τοῦ Φεβρουαρίου. Αὐτὸ ἐννοεῖ ὁ Ζὰν Κλὼντ Γιοῦνκερ ὅτι, «τοὺς λείπει ἡ ἐμπειρία», καὶ ὁ Πιὲρ Μοσχοβισί, γιὰ δημοσιονομικὴ ἐξισορρόπηση.

Οἰκονομία, στάση ἀναμονῆς

Σὲ στάση ἀναμονῆς βρίσκονται οἱ οἰκονομικοὶ παράγοντες, γιὰ τὰ ἑπόμενα βήματα τῆς κυβερνήσεως, μετὰ τὴν ἔγκριση τῶν προαπαιτουμένων ἀπ’ τὴν Εὐρωζώνη· τὸ κύριο θέμα εἶναι ἡ ἀποκατάσταση τῆς ἐμπιστοσύνης ἡ ὁποία θὰ ἐπιτρέψει τὴν αὔξηση τῆς ρευστότητος τῆς ἀγορᾶς καὶ τὴν ἐπανεκκίνησή της. Αὐτὰ δὲν γίνονται μὲ εὐχολόγια, ὅταν μάλιστα ἔχουν προηγηθεῖ οἱ τρεῖς ἑβδομάδες τῶν ἀλλοπρόσαλλων δηλώσεων, μὲ ἁπτὸ ἀποτέλεσμα τὴν ἐκροὴ πάνω ἀπὸ εἴκοσι δις εὐρώ· ἡ ἔγκριση τῶν προαπαιτουμένων μὲ πράξεις νομοθετικοῦ περιεχομένου μᾶλλον δὲν θεωρεῖται καὶ καλὴ σύσταση ἀπ’ τοὺς ἐπιχειρηματίες, διότι ὑπάρχουν καὶ οἱ ἔντονες ἐνδοκυβερνητικὲς ἀντιδράσεις. Ἡ χώρα ἐξασφαλίζει τὴν παραμονή της στὴν Εὐρωζώνη, ἀλλὰ ταυτοχρόνως εἰσέρχεται σὲ περίοδο πολιτικῆς ἀβεβαιότητος, ἐπειδὴ οὐδεὶς γνωρίζει τὸ πῶς θὰ ὑπερβεῖ ὁ Ναπολεποντίσκος τὴν κρίση· εἶναι ἡ πρώτη ἀμφισβήτησή του καὶ αὐτὸ δὲν ἀποτελεῖ καλὸ οἰωνὸ γιὰ τὴν πορεία τῆς οἰκονομίας στὴ σημερινὴ συγκυρία.

Ἔκρηξη φυγοκέντρων δυνάμεων

Ἡ ἔκρηξη τῶν φυγοκέντρων δυνάμεων στὸν ΣΥΡΙΖΑ ἄρχισε πρὶν ἀκόμη συμπληρώσει μῆνα στὴν κυβέρνηση∙ ὁ Μανώλης Γλέζος σύρει τὸν χορὸ καὶ ἀκολουθοῦν πολλοὶ βουλευτὲς καὶ περισσότερες συνιστῶσες, ἐνῶ καὶ ὑπουργοὶ δηλώνουν ὅτι θὰ παραιτηθοῦν ἐὰν ἐφαρμοσθοῦν οἱ συμφωνίες∙ τὸ πολιτικὸ πρόβλημα τῆς χώρας εἶναι τεράστιο πλέον, διότι δὲν ἀντέχει ἄλλη περίοδο πολιτικῆς ἀβεβαιότητος. Ἀλλὰ ἡ οὐσία εἶναι ἄλλη, ἔχει τὰ προσόντα ὁ Ναπολεοντίσκος τῆς διατηρήσεως τῆς συνοχῆς στὸ κόμμα του; Δύσκολη ἡ ἀπάντηση, διότι οἱ μέχρι τώρα κινήσεις του δείχνουν ὅτι δὲν τὰ ἔχει∙ ὁπότε τί γίνεται πλέον; Οὐδεὶς γνωρίζει, καὶ γι’ αὐτὸ εἶναι ἀπαραίτητη ἡ ἐγρήγορση τῆς Νέας Δημοκρατίας, ὡς μόνης παρατάξεως ἐγγύηση γιὰ τὴν Ἑλλάδα.

Τὴν «Κωλοτοῦμπα», παρακαλῶ

Τὸ πρωὶ τοῦ Σαββάτου στὴν Ἀκαδημία, μπροστὰ σὲ ἕνα περίπτερο, μὲ δεκάδες ἄτομα γύρω, λόγῳ καὶ τῶν στάσεων τῶν λεωφορείων∙ ἐμφανίζεται ἕνας βιαστικὸς καὶ ρωτάει φωναχτὰ στὸν περιπτερᾶ, «Τὴν Κωλοτοῦμπα, παρακαλῶ, τὴν ἔχεις;» Τὸ τί ἐπακολούθησε δὲν περιγράφεται∙ ἄλλος τὸ μακρύ του κι ἄλλος τὸ κοντό του, ἐνῶ ὅλοι ξέσπασαν στὰ γέλια∙ «πολὺ πετυχημένο», λέεις ἕνας∙ «ἔχει κι ἄλλες κωλοτοῦμπες!» συμπληρώνει ἄλλος, καὶ τὰ εἰρωνικὰ σχόλια συνεχίσθηκαν, μὲ νέο κόσμο νὰ ἔρχεται καὶ νὰ συμμετέχει∙ Τὸ χειρότερο στὸν πολιτικό, εἶναι ἡ σάτυρα, καὶ μάλιστα ἡ καυστική∙ ὅταν ἀρχίσει ἐναντίον του δὲν σώζεται μὲ τίποτε. Τὴν κυβέρνηση τὴν πῆραν στὸ ψιλό, μὲ πρῶτο τὸν Ναπολεοντίσκο στὰ σκωπτικὰ σχόλια.

Νήπια βρέφη κληρονομεῖ

Ἡ Τύχη εὐνόησε τὸν Ἀλέξανδρο, ἀλλὰ δὲν ἦταν αὐτὴ μόνη ἱκανὴ γιὰ τὸ μεγαλειῶδες ἔργο του, γράφει ὁ Πλούταρχος∙ πέραν τῆς Τύχης καθοριστικὸ ρόλο στὸν ἄνθρωπο διαδραματίζουν οἱ ἀρετές του καὶ περισσότερο τὸ ἦθος του στὶς σχέσεις μὲ τοὺς συμπολῖτες του, γιὰ τὴν διατήρηση τῶν ὅσων ἔχει κληρονομήσει. «Ὅθεν οὐκ ἐν τῇ κτήσει τῶν ἀγαθῶν ἀλλ’ ἐν τῇ χρήσει τὸ μέγ’ ἐστίν»∙ δὲν εἶναι λοιπὸν στὴν κτήση τῶν ἀγαθῶν τὸ μεγλειῶδες, ἀλλὰ στὴν διατήρησή τους. «Ἐπεὶ καὶ νήπια βρέφη κληρονομεῖ βασιλείας πατρῴας καὶ ἀρχάς»∙ ἐπειδὴ καὶ νήπια βρέφη κληρονομοῦν τὴν πατρικὴ βασιλεία καὶ ἄλλη ἐξουσία. «Ὡς Χάριλλος, ὃν Λυκοῦργος ἅμα σπαργάνῳ κομίσας εἰς τὸ φιδίτιον ἀνθ’ ἑαυτοῦ βασιλέα τῆς Σπάρτης ἀνηγόρευσε»∙ ὅπως ὁ Χάριλλος, τὸν ὁποῖο ὁ Λυκοῦργος ἀπὸ τὰ σπάργανα τὸν μετέφερε στὰ ὁμαδικὰ συσσίτια καὶ τὸν ἀνηγόρευσε, ἀντὶ γιὰ τὸν ἑαυτό του, βασιλέα τῆς Σπάρτης.

Εὐρωζώνη, ἀπόδειξη συνοχῆς

Τὴν διασφάλιση τῆς συνοχῆς της ἐπέτυχε ἡ Εὐρωζώνη, μὲ τὴν συμφωνία γιὰ τὴν παράταση τοῦ προγράμματος γιὰ τέσσερες μῆνες μὲ τὴν Ἑλλάδα∙ τὸ χειρότερο ἀπεφεύχθη γιὰ τὴν χώρα μας, ἀλλὰ καὶ ἡ ἑνιαία ἀγορὰ ἀπέδειξε τὴν ἱκανότητά της γιὰ ὁμόνοια καὶ ἀντοχὴ στὶς πολιτικὲς καὶ οἰκονομικὲς κρίσεις. Ὅσο κι ἂν εἶναι δυσάρεστα τὰ μέτρα γιὰ ἐμᾶς, καὶ μὲ ὅσα ἐπακολουθήσουν, τὸ σημαντικὸ εἶναι ὅτι ἡ Εὐρωζώνη ἐξέρχεται ἀλώβητη ἀπ΄ τὴν κρίση, μὲ τὶς δυνατότητές της ἀντιμετωπίσεώς της καὶ ὄχι ὅπως πρὸ πενταετίας, ὅταν δὲν εἶχε θεσπίσει τοὺς ἀπαραίτητους θεσμοὺς γιὰ παρόμοιες καταστάσεις∙ ὁ σεβασμὸς τῶν διεθνῶν συνθηκῶν εἶναι τὸ κύριο καθῆκον ἑκάστης χώρας, ἐκτὸς κι ἂν ἐπιλέγει τὴν αὐθαιρεσία καὶ τὴν ἀπομόνωση, ὁπότε γίνεται Βόρειος Κορέα. Τὸ δυσάρεστο σὲ ὅλα αὐτὰ εἶναι ἡ διγλωσσία τῆς κυβερνήσεως καὶ ἡ ἄρνησή της νὰ μιλῆσει μὲ εἰλικρίνεια στὸν ἑλληνικὸ λαό.

Οὐκρανία, μετέωρο Κίεβο

Ἡ κυβέρνηση τοῦ Κιέβου βρίσκεται μετέωρη στὸ ἐσωτερικό της, μετὰ τὴν πανωλεθρία της στὸ Ντεμπάλτσεβε καὶ τὴν ἀδυναμία της νὰ βελτιώσει τὴν οἰκονομία τῆς χώρας· οἱ ἀντιδράσεις τῆς ἀκροδεξιᾶς κλιμακώνοται, ἐνῶ καὶ στὴν κυβερνητικὴ πλειοψηφία παρουσιάζοναι τάσεις διαφοροποιήσεως. Ὁ Πέτρος Περοσένκο ἐπιδίδεται σὲ ἐθνικιστικὲς κορῶνες, ὅτι θὰ ἀνακτήσει τὸν ἔλεγχο στὶς δύο ἐπαρχίες καὶ στὴν Κριμαία, ἀλλὰ ἐλάχιστοι πείθονται πλέον· οἱ περισσότεροι ἀνησυχοῦν γιὰ τὶς κινήσεις πολλῶν δυνάμεων στὴν Ὀδησσὸ καὶ στὸ Χάρκοβο -ἂν καὶ οἱ πρόσφατες βομβιστικὲς ἐπιθέσεις στὸ δεύτερο δὲν συνδέονται μὲ τὶς κινήσεις αὐτές, ἀλλὰ ἀποδίδονται σὲ ἄλλους ὑπονομευτικοὺς παρἀγοντες-, ὅπου πολλοὶ δὲν κρύβουν τὴν συμπάθειά τους πρὸς τοὺς Ρωσόφωνους αὐτονομιστές. Ἄλλωστε ἡ μεγάλη πλειοψηφία τοῦ πληθυσμοῦ τους μιλάει ρωσικὰ καὶ αἰσθάνεται ἄρρηκτα δεμένη πρὸς τοὺς Ὀρθόδοξους, παρὰ πρὸς τοὺς Οὐνίτες καὶ τοὺς Καθολικοὺς τῶν δυτικῶν ἐπαρχιῶν, ποὺ εἶχαν συνεργασθεῖ στενὰ μὲ τοὺς Ναζὶ κατακτητές.

Ρεμίνμπι, ἄγκυρα στὴν Ἀσία

Σὲ ἄγκυρα τῶν χωρῶν τῆς Ἀσίας μετατρέπεται τὸ ρεμίνμπι, μετὰ τὴν ἐλεύθερη διακύμανσή του καὶ τὴν ἀνάδειξή του σὲ βασικὸ ἀποθεματικὸ νόμισμά τους· τὰ μυθικὰ συναλλαγματικὰ διαθέσιμα τῆς Κίνας καὶ ἡ κατάκτηση τῆς πρώτης θέσεως παγκοσμίως τῶν χρηματιστηρίων Σαγκάης καὶ Χὀνγκ Κὸνγκ ἐπιτρέπουν τὴν ἀπόλυτη κυριαρχία τοῦ κινεζικοῦ νομίσματος στὶς συναλλαγὲς τοῦ παγκοσμίου οἰκονομικοῦ κέντρου πλέον, μὲ τὴν πλήρη σχεδὸν ἀντικατάσταση τοῦ δολλαρίου στὶς συναλλαγές τους. Οἱ κυρώσεις κατὰ τῆς Ρωσίας, μετὰ τὴν οὐκρανικὴ κρίση, ἔστρεψαν τὴν Μόσχα στὴν ἔκδοση τῶν ὁμολόγων της στὶς ἀσιατικὲς ἀγορές, ἀλλὰ καὶ ἄνοιξαν τὸν δρόμο γιὰ τὴν μίμησή της καὶ ἀπ’ τὶς ἄλλες ἀναδυόμενες χῶρες καὶ πολλὲς δυτικὲς ἐπιχειρήσεις, διότι καὶ τὰ ἐπιτόκια εἶναι χαμηλότερα καὶ ἡ προσφορὰ μεγαλύτερη, ἐνῶ δὲν συνοδεύονται καὶ ἀπ’ τὶς ἐξαρτήσεις τῶν ἀμερικανικῶν οἴκων ἀξιολογήσεως· ὡς πρακτικὴ θεωρεῖται πρῶτο βῆμα γιὰ ἀπεξάρτηση ἀπ’ τὸ ΔΝΤ.

ΣΥΡΙΖΑ, ἀπαρχὴ ἐκρηκτικῶν καταστάσεων

Οἱ φυγόκεντρες τάσεις ἄρχισαν τὴν παρέμβασή τους στὴν κυβερνητικὴ παράταξη, ἀμέσως μετὰ τὴν ἀνακοίνωση τῆς παρατάσεως τοῦ προγράμματος· ἡ ἔκταση τοῦ φαινομένου ξαφνιάζει, διότι καλύπτει ὁλόκληρο τὸ φάσμα τῶν κυρίων τάσεων μέσα στὴν πολιτική της ἔκφραση, ἀπὸ μεγάλα στελέχη μέχρι ὑπουργούς. Ἀπ’ τὴν γενιὰ τῆς ἀντίστασης, μὲ τὸν κορυφαῖο της νὰ καλεῖ σὲ συνελεύσεις, γιὰ ἀλλαγὴ τῆς πολιτικῆς καὶ νὰ ζητάει, «συγνώμην γιὰ τὶς ψευδαισθήσεις ποὺ καλλιέργησε», μέχρι τὴν μαρξιστικὴ τάση, ἡ ὁποία ἐκστρατεύει γιὰ ἀλλαγὴ τῆς ἡγεσίας καὶ τοὺς ἐκπροσώπους τοῦ Πολυτεχνείου· ὁ Ναπολεοντίσκος δείχνει ὅτι τὰ ἔχει χαμένα, καθὼς ὁ ἐκπρόσωπός του ἀντέδρασε σπασμωδικά. Κι ἀκόμα εἴμαστε στὸν πρῶτο βῆμα, διότι ἀκολουθεῖ ἡ ἔγκριση τῶν μέτρων, μὲ πράξεις νομοθετικοῦ περιεχομένου καὶ τὴν μορφὴ τοῦ κατεπείγοντος, δηλαδή, μὲ ὅ,τι κορόϊδευε στὴν προηγούμενη κυβέρνηση, καὶ αὐτὰ εἶναι τὰ πρῶτα μέτρα, ἐπειδὴ ἀκολουθοῦν καὶ ἄλλα, «ὧν οὐκ ἔστι ἀριθμός». Τὸ χειρότερο γιὰ τὴν κυβέρνηση εἶναι ὅτι ἀρχίζει τὴν ἄσκηση τῆς ἐξουσίας μὲ ἔντονα ἀντιλαϊκὰ μέτρα, χειρότερα ἀπ’ τὴν προηγούμενη· ὁ Ἀντώνης Σαμαρᾶς ἄρχισε, μὲ τὴν σταδιακὴ ἀνάκτηση τῆς ἐμπιστοσύνης τοῦ κόσμου τῆς ἀγορᾶς πρῶτα τῶν ἄλλων στρωμάτων στὴ συνέχεια καὶ ἐπέτυχε τὴν ἀνάκαμψη τῆς οἰκονομίας σὲ ποσοστὸ 1% πέρυσι, ἀπὸ ὕφεση 7% πρὸ τριετίας. Ὑποχρεώνεται ἀναγνωρίσαι αὐτὸ καὶ ἡ σημερινὴ κυβέρνηση.

Ἡ ἐμφάνιση τῶν ἐκρηκτικῶν φαινομένων γίνεται, σὲ λιγώτερο ἀπὸ ἕνα μῆνα ἀπ’ τὸν σχηματισμὸ τῆς κυβερνήσεως καὶ πρὶν πάρει ὁποιαδήποτε πρωτοβουλία γιὰ τὴν ἐφαρμογὴ τῆς πολιτικῆς της· δηλαδή, τὰ πρῶτα δείγματα εἶναι ἡ ἀπόλυτη ὑποταγὴ στὴν τρόϊκα, ἀλλὰ καὶ ἡ ἐπιστροφὴ στὴν ὕφεση, μὲ χειρότερη μορφὴ μάλιστα ἀπὸ ὅ,τι ἡ προηγούμενη καὶ πολὺ χειρότερες τὶς προεκτάσεις της. Ὁ Ἀντώνης Σαμαρᾶς καὶ τὴν παρέδωσε μὲ ἀνάπτυξη 2,5% φέτος καὶ προοπτικὲς γιὰ 3,5% τοῦ χρόνου, ἀλλὰ καὶ πληθώρα ἀπὸ ξένες ἐπενδύσεις, ἄλλο ἄν αὐτὲς τὶς ἔχει ὑπονομεύσει ἡ ἀσχετοσύνη καὶ ἡ τσαπατσουλιὰ τῶν σημερινῶν ὑπουργῶν μὲ κορυφαῖο τὸν Κουρεμένο· ἡ ἀγορὰ ζεῖ πλέον σὲ συνθῆκες ἀποπνικτικὲς καὶ οἱ μικρομεσαῖοι γνωρίζουν πολὺ καλά, ὅτι ἂν συνεχισθεῖ αὐτὴ ἡ πολιτική, ἡ καταβαράθρωση στὰ Τάρταρα εἶναι βεβαία. Ἡ ἀδυναμία ἀντιδράσεως τοῦ πρωθυπουργοῦ καὶ ἡ παντελὴς ἀπουσία ὑποστηρἰξεώς του ἀπ’ τοὺς κορυφαίους ὑπουργοὺς δείχνουν, ὄχι μόνο ὅτι εἶναι διάχυτη ἡ αἴσθηση τῆς ἀποδιοργανώσεως στὴν κυβέρνηση, ἀλλὰ καὶ ὅτι ὁ ΣΥΡΙΖΑ ἀποτελεῖ συνοθύλευμα ἀνοιμοιογενῶν καὶ ἀλληλοσυγκρουομένων δυνάμεων, μὲ μοναδικὴ συνεκτικὴ οὐσία τὴν ἀντιμνημονιακὴ πολιτική. Στὶς περιπρώσεις αὐτές, ὅταν ἐκλείψει ἡ κοινὴ αὐτὴ βάση ὁ καθένας παίρνει τὸν δρόμο του, μὲ τὶς γνωστὲς στὴν ἀριστερὰ διαμάχες καὶ συγκρούσεις. Τὸ πότε καὶ πὼς θὰ ἐμφανισθοῦν αὐτὲς δημόσια εἶναι θέμα χρόνου…

Ἡ ἐξαφάνιση τῆς ἐμπιστοσύνης πρὸς τὸν πρωθυπουργό, ὄχι μόνο ἀπ’ τὴν κοινὴ γνώμη –μόνο ἡ διαπλοκὴ διαπιστώνει τὸ ἀντίθετο, ἐπειδὴ ἀναμένει τὴν ἐκπλήρωση τῶν ὑποσχέσεων, ὅπως ἔγινε μὲ τὸ νομοσχέδιο γιὰ τὶς ἑκατὸ δοσεις στὰ ληξιπρόθεσμα χρέη μέχρι ἕνα ἑκατομμύριο, δηλαδή, γιὰ τοὺς μεγαλοεργολάβους καὶ μεγαλοκαναλάρχες καὶ μὲ τὴν διαγραφὴ τοῦ ἡμίσεως τῶν χρεῶν· ἀλλὰ αὐτὸ δὲν περνάει μετὰ τὴν συμφωνία μὲ τοὺς θεμοὺς ἢ τὴν τρόϊκα, ὁπότε ἀναμένουμε τὶς ἀντιδράσεις της-, ἀλλὰ καὶ χάθηκε κι ἀπ’ τοὺς πιστοὺς ὀπαδούς του· εἶναι σπάνιο, ἂν ὄχι καὶ μοναδικὴ περίπτωση στὴν ἱστορία, κυβέρνηση μὲ νωπὴ λαϊκὴ ἐντολὴ νὰ χάσει τὴν ἐμπιστοσύνη τῶν ὀπαδῶν της σὲ εἴκοσι μέρες, καὶ μάλιστα στὴν χειρότερη στιγμή της. Ἡ ἐντύπωση ποὺ ἔχει δώσει στὸν κόσμο, εἶναι ὅτι εἶναι ὅλοι τους ἄσχετοι καὶ ἀδιάβαστοι στὰ θέματά τους· ἀπ’ τὸν Ναπολεοντίσκο μέχρι τὸν Κουρεμένο καὶ τοὺς ἄλλους ὑπουργοὺς ὅλοι τους συμπεριφέρονται σὰν νὰ μὴν γνωρίζουν, ὄχι μόνο τὰ προβλήματα τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας, ἐσωτερικὰ καὶ διεθνῆ, ἀλλὰ οὔτε καὶ σὲ ποιὰ χώρα βρίσκονται· ὅταν στὶς διαπραγματεύσεις μὲ τοὺς Εὐρωπαίους δὲν ἀναφέρονται στὴν ἀνάπτυξη τῆς οἰκονομίας μας, τότε οἱ ἄλλοι καταλαβαίνουν ὅτι δὲν γνωρίζουν τὰ θέματά τους, τὸ ὁποῖο διαπιστώνουν φυσικὰ καὶ ἐν συνεχείᾳ στὶς μεταξύ τους συζητήσεις σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα.

Ἡ στάση ἀπέναντι στοὺς οἰκονομικοὺς παράγοντες τῆς χώρας εἶναι ἀκόμα χειρότερη· χρησιμοποιοῦν τὴν προεκλογικὴ συνθηματολογία κατὰ τῶν ἐπενδύσεων καὶ ἔχουν διαρρεύσει στὸ ἐξωτερικὸ πάνω ἀπὸ εἴκοσι δις εὐρώ, ἐνῶ ὑπόσχονται τὰ πάντα στοὺς μεγαλοεργολάβους, ἀλλὰ ξεχνοῦν τοὺς μικροὺς τῆς ἀγορᾶς καὶ τοὺς ἀπειλοῦν μὲ κυνῆγι τοῦ ΣΔΟΕ. Ἔτσι ἀποδεικνύουν ὅτι δὲν ἔχουν ἰδέα γιὰ τοὺς δυναμικοὺς κλάδους τῆς οἰκονομίας μας, ἢ μᾶλλον δείχνουν ὅτι τοὺς ἀντιμάχονται μὲ σκληρὸ τρόπο· ἀλλὰ ἡ ἀνάκαμψη τὴν τριετία ἐπετεύχθη ἀπὸ τρεῖς κλάδους σχεδὸν ἀποκλειστικά: ἀπ’ τὸν τουρισμό, ἀπ’ τὴν ψηφιακὴ τεχνολογία, ἡ ὁποία δὲν ἀναφέρθηκε οὔτε ὡς λέξη στὶς προγραμματικὲς δηλώσεις ἀπ’ τὴν κυβερνητικὴ παράταξη κι ἀπ’ τὶς μικρομεσαῖες ἐπιχειρήσεις. Οἱ τελευταῖες ἀποτελοῦν τὸ ἐφαλτήριο τῆς ἀναπτύξεως, διότι αὐτὲς δίδουν ζωὴ στὴν ἀγορά, μὲ τὰ ὑψηλὰ πολλαπλασιαστικά τους φαινόμενα· τοὺς μικρομεσαίους τοὺς ἀπογοήτευσε πλήρως, ὄχι μόνο μὲ τὴν ἐξαφάνιση τῆς ρευστότητος καὶ τὴν διάχυτη αἴσθηση ὅτι ἔρχονται χειρότερες μέρες, ἀλλὰ καὶ μὲ τὶς διακηρύξεις ὅτι ἐπιβραβεύονται μόνο οἱ ἀπατεῶνες, ὅπως μὲ τὶς παραχωρήσεις πρὸς τοὺς μεγαλοεργολάβους. Ἡ οἰκονομία εἶναι δύο πράγματα, ψυχολογία ἐμπιστοσύνης πάνω ἀπ’ ὅλα καὶ διευκόλυνση τῶν δυναμικῶν κλάδων γιὰ τὴν ἐκτίναξή τους· ἡ κυβέρνηση ἀπέδειξε ὅτι δὲν διαθέτει κανένα ἀπὸ αὐτὰ τὰ προσόντα, δὲν δύναται ἐπικοινωνῆσαι μὲ τὸν κόσμο τῆς ἀγορᾶς…

Ἀπὸ πολιτικῆς πλευρᾶς ἀποδεικνύει ὁ Ναπολεοντίσκος τὴν δειλία του καὶ τὴν παντελῆ ἄγνοια τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας· κέρδισε τὶς ἐκλογές, μὲ αὐτὸ τὸ μικρὸ ποσοστό, μὲ τὶς ψήφους τῶν συνταξιούχων καὶ τῶν κρατικοδίαιτων κυρίως. Ἀλλὰ αὐτοὶ δὲν συμμετέχουν στὴν ἐνεργὸ οἰκονομία, παρὰ μόνο παθητικά, δὲν ἀποτελοῦν δυναμικοὺς παράγοντες τῆς ἀγορᾶς· ἡ ἀνάπτυξη θὰ ἐπανέλθει, ὅταν ἀποκτήσουν ἐμπιστοσύνη στὴν οἰκονομικὴ πολιτικὴ τουλάχιστον οἱ δυναμικοὶ κλάδοι τῆς χώρας, διαφορετικὰ θὰ βωλοδέρνουμε στὸν φαῦλο κύκλο τῆς ὑφέσεως. Ὁ Ἀντώνης Σαμαρᾶς ἐξασφάλισε τὴν ἐμπιστοσύνη τῶν δυναμικῶν μας κλάδων καὶ γι’ αὐτὸ κράτησε τόσο ὑψηλὸ ποσοστὸ καὶ δὲν ἐξαφανίσθηκε, ὅπως τὰ μνημονιακὰ κόμματα στὶς ἄλλες χῶρες σὲ μνημόνιο· γνώριζε ἄριστα, ὅτι ἂν ἐνέδιδε στοὺς συνταξιούχους καὶ τοὺς κρατικοδίαιτους, θὰ ἐξασφάλιζε μὲν κάποιους ψήφους, ἀλλὰ θὰ ἔχανε ἡ ἀγορὰ τὴν ἀνοδική της πορεία. Συνειδητὰ προτίμησε τὴν ἀνάπτυξη, μὲ ἁπτὰ τὰ ἀποτελέσματα, τὴν κατάκτηση τῆς δεύτερης θέσης στὴν Εὐρωζώνη τὰ τελευταῖα τρίμηνα τοῦ 2014· στὶς πλατεῖες καὶ στὰ καφενεῖα, στοὺς ἐμπορικοὺς δρόμους ὅλοι ἀναγνωρίζουν ὅτι ἡ οἰκονομία πήγαινε καλά, σὲ σύγκριση μὲ τὰ προηγούμενα χρόνια καὶ διερωτῶνται τό, «τί πάθαμε:» Τὸ πρόβλημα εἶναι ἄλλο, δύναται ἡ κυβέρνηση ἀναστρέψαι τὴν δυναμικὴ τῆς οἰκονομίας, κι ἂν δὲν δύναται, ὅπως διαπιστώνεται πανταχόθεν, τί γίνεται;

O διάλογος

Ὁ τύπος στὴν ἐποχή μας, ἔντυπος καὶ ἠλεκτρονικός, ἔχει πάρει ἄλλη μορφὴ στὰ μέσα μαζικὴς ἐπικοινωνίας, μὲ τὰ μεγάλα συμφέροντα, ἀποπνικτικά. Ἡ ψηφιακὴ ἐπανάσταση , ὅμως, καὶ τὸ διαδίκτυο προσφέρουν τὸ κάτι ἄλλο: τὴν δυνατότητα τοῦ πολίτου νὰ χρησιμοποιεῖ τὴ νέα τεχνολογία καὶ νὰ ἔρχεται σὲ ἄμεση ἐπαφὴ μὲ ἄλλους, μὲ τοὺς συμπολίτες του, μὲ τοὺς συνανθρώπους του, κάθε στιγμή. Ἀπευθύνεται «Τὸ Ἐμμελὲς»  πρὸς ὅσους αἰσθάνονται τὴν ἀνάγκη τοῦ διαλόγου , τῆς ἀνταλλαγῆς ἀπόψεων, τῆς συζητήσεως. Ὅσοι παίζοντας στὸ διαδίκτυο μᾶς συναντήσουν, διαβάσουν κάτι, προβληματιστοῦν γιὰ κάτι ἄλλο, ἔχουν κάτι νὰ συμπληρώσουν, νὰ προσθέσουν, τοὺς προσφέρουμε τὴν ἄνεση τῆς ἐκφράσεώς τους, ἰδιαίτερα μετὰ τὴν πλήρη ἐξαχρείωση τοῦ τύπου, περισσότερο τὴν τελευταία διετία στὴν Ἑλλάδα. Χαρά μας εἶναι ὁ διάλογος αὐτός, ο ἤρεμος καὶ δημιουργικὸς διάλογος , γιὰ τὰ τόσα ποὺ μᾶς ἀπασχολοῦν, τὰ σοβαρά καὶ τὰ ἀμελητέα, τὰ πιὸ ὄμορφα ἴσως, ἂν καὶ αὐτὰ εἶναι ἐλάχιστα πλέον. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἰσηγορία , ἡ δημιουργικὴ πλευρὰ τῆς νέας τεχνολογίας, ἀρκετὰ πειστικὴ πλέον, ὅπως ἔδειχνε καὶ πρὸ δεκαετίας, ὅταν ξεκίνησε «Τὸ Ἐμμελές», ἂν καὶ διστακτικὰ τότε· σήμερα ἡ ψηφιακὴ τεχνολογία ἀποτελεῖ τὸ ἐφαλτήριο τῆς ἀπελευθερώσεως τῶν λαῶν, ὅπως ἀποδεικνύεται καθημερινά, ὅπως τὸ ζήσαμε καὶ τὸ ζοῦμε μὲ τοὺς «Ἀγανακτισμένους».

Ἐμεῖς ξεκινήσαμε μὲ ἐλάχιστα, μὲ μιὰ μικρὴ σελίδα στὸ διαδίκτυο, τολμηρὸ ἐγχείρημα τότε· ἐλπίδα μας ἦταν, ἡ ἀνταπόκριση, διάλογος. Πιστεύαμε ὅτι ἡ νέα τεχνολογία έχει τὸ μεγάλο πλεονέκτημα, τν ἄμεσο και ζωντανὸ διάλογο · μὲ ἕνα κλίκ καὶ ἀνοίγεις τὴν σελίδα, μὲ ἕνα ἄλλο στέλνεις τὴν ἄποψή σου, τὴν διαβάζει ὁ ἄλλος. Ἐλάχιστα μέσα χρειάζονται. Τότε ἦταν ὑποχρεωτικὴ ἡ χρήση, λόγῳ τεχνολογίας, τοῦ μονοτονικοῦ συστήματος· σήμερα γενικεύεται ἡ ἐπιστροφὴ στὸ πολυτονικὸ, ἐπειδὴ ὅλοι σχεδὸν κατάλαβαν ὅτι ἡ κατάργησή του ἀπέβλεπε ἀπ’ τὴν ἀρχὴ στὸν ἀφελληνισμό μας. Τὴν ἀνάταση τοῦ γένους προοιωνίζουν οἱ ἀντιδράσεις, ἡ ἐκμάθηση καὶ γραφὴ σὲ πολυτονικό, διότι ἡ προφορά του, ὁλοζώντανη στὸν προφορικὸ λόγο πάντοτε, ὁδηγεῖ στὸν ἐλεύθερο πολίτη.

"Τὸ "Ἐμμελές" , καθημερινὴ ἐφημερίδα πολιτικοῦ σχολιασμοῦ , κυκλοφορεῖ ἀπ’ τὴν Δευτέρα ἕως καὶ τὴν Παρασκευή.
Τὸ Σαββατοκύριακο εἶναι δικό σας.