Στὴν ἐποχή μας ἀναγνωρίζεται ἀπὸ ὅλο καὶ περισσότερους ἡ ἱστορικὴ καμπὴ τῆς ἀνθρωπότητος, μετὰ τὴν ἅλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἀπ’ τοὺς Τούρκους∙ ἡ πληροφορία ἔφθασε στὴν Βενετία ἕνα μῆνα μετὰ κι ἀμέσως ἐξαπλώθηκε ὡς ἀέρας σὲ ὁλόκληρη τὴν Εὐρώπη, προκαλώντας γενικὴ κατάθλιψη. Ὅλοι τους ἀναγνώριζαν, ὅτι ἔπεσε τὸ τελευταῖο χριστιανικὸ ὀχυρό τους καὶ πίστευαν, ὅτι δὲν ὑπῆρχε ἰσχυρὴ δύναμη γιὰ τὴν ἀντιμετώπισή τους, ὅπως καὶ δὲν συνεννοήθηκαν γιὰ τὴν παροχὴ βοηθείας, ἀλλὰ ὁ ρόλος τοῦ Βατικανοῦ δὲν εἶναι σαφής, παρ’ ὅλο ὅτι ὁ προηγούμενος αὐτοκράτωρ εἶχε ἀποδεχθεῖ τὴν ὑποταγὴ τῆς Ὀρθοδοξίας στὸν Καθολικισμό. Ἀλλά, αὐτὸ δὲν ἦταν ἀρκετὸ γιὰ τὸν πάπα. Ὁ Ἑλληνισμὸς πέρασε τετρακόσια χρόνια σκλαβιᾶς καὶ σκοταδισμοῦ, ἀλλὰ διατηρήθηκε φωτισμένος ἀπέναντι στοὺς κατακτητές τους…

Σὲ ἀψιμαχίες μικρῶν ἀρχηγῶν ἐξελίσσεται ἡ πολιτική μας ζωή, καθὼς οὐδεὶς ἀμφισβητεῖ τὴν ἀπόλυτη κυριαρχία τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη, ἐνῶ παλιοὶ πρωταγωνιστὲς ἀγωνίζονται, γιὰ μιὰ θέση στὸν ἥλιο! ἡ διαπλοκὴ συνεχίζει τὴν ὑπονόμευση τοῦ πρωθυπουργοῦ, ἀλλὰ τηρώντας κι ἀποστάσεις ἀσφαλείας, ὅπως ὁ εὐτραφὴς τοῦ Πειραιῶς ἀναχώρησε γιὰ τὸ Λονδίνο, μετὰ τὴν κατάθεση μηνύσεως κατὰ τοῦ Γρηγόρη Δημητριάδη καὶ πρὶν κἂν λάβει στὰ χέρια του, τὸ τηλεοπτικὸ ὑλικὸ τῆς συμπλοκῆς τους στὸν καλαθοσφαιρικὸ ἀγῶνα, ὁ εἰδικὸς ἀνακριτής. Πολλὰ λέγονται στοὺς πολιτικοὺς διαδρόμους, ἀλλὰ αὐτὰ θὰ τὰ κρίνει ἡ δικαιοσύνη∙ ἡ σκληρὴ ἀναμέτρηση τοῦ Βαγγέλη Μαρινάκη καὶ τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη ἔχει ἀρχίσει καὶ δεν διαφαίνεται ἐκτόνωσή της, παρὰ τὶς παρεμβάσεις ἀρκετῶν τρίτων. Τὸ ἀντικείμενο εἶναι ὁ ἔλεγχος τῆς διαπλοκῆς ἀπ’ τὸ κρατικοδίαιτο κεφάλαιο κι ἀπ’ τὴν ἄλλη, ἡ ὑπαγωγή του στοὺς νόμους τοῦ κράτους, ὅπως κάθε δραστηριότητα στὴν χώρα μας…

Οἱ ρευστοποιήσεις τῆς τελευταίας ὥρας τῶν συναλλαγῶν προκάλεσαν μεγάλη ὑποχώρηση τῶν μετοχῶν παγκοσμίως, καθὼς δὲν ἐμφανίζεται δεσμευτικὸς ὁ Ἀμερικανὸς πρόεδρος γιὰ τὴν ἐκεχειρία, ἀλλὰ καὶ οὔτε ἀποφασίζει ἐπανάληψη τῶν μαζικῶν βομβαρδισμῶν∙ ἡ Ἀθήνα ἔκλεισε, μὲ πτώση 0,97%, συναλλαγές, 438 ἑκατομμύρια εὐρώ, τράπεζες, μεῖον 2,67%, συναλλαγές, 125, ἀλλὰ ἡ ΔΕΗ μόνο εἶχε 220 ἑκατομμύρια. Ἡ προσέλκυση μεγάλων ἐπενδύσεων στὰ ψηφιακὰ προγράμματα τοῦ ἐνεργειακοῦ μας γίγαντα μετατρέπονται σὲ ἐφαλτήριο τῆς μετατροπῆς μας σὲ διεθνὲς κέντρο ἐρεύνης τῆς τεχνητῆς νοημοσύνης, ὅπως εἶναι ἡ ἐγκατάσταση γιγαντίαου κέντρου πληροφοριῶν στὴν Πτολεμαΐδα∙ αὐτὴ εἶναι ἡ βαρειὰ βιομηχανία τῆς ἐποχῆς κι ὄχι οἱ παραδοσιακὲς τῆς ἀριστερᾶς, ὅπως ἐκφέρεται στὰ τηλεπαράθυρα κι ἐπικρίνεται ἡ κυβέρνηση, γιὰ καθυστέρηση στὴν ἀνάπτυξη τῆς χώρας. Συγκρίνουν τὴν πραγματικότητα μὲ τὴν πνευματικὴ θολούρα τους καὶ τὴν ἀδυναμία τους καταγράψαι τὶς ἄρδην ἀλλαγὲς τῆς ἐποχῆς μας. Παραμένουν δέσμιοι τῆς χειρότερης μονολιθικότητάς τους…

Οἱ νέες προκλήσεις τῆς Τουρκίας, ἐπανάληψη τῶν παλιῶν, εἶναι κάτι σύνηθες στὴν ζωή μας, ὁ σουλτάντος, ὅταν διαπιστώνει, ὅτι χάνει τὸ ἔδαφος κάτω ἀπ’ τὰ πόδια του, στρέφεται στὸ ὀθωμανικό του παρελθόν∙ ἔτσι ξαναθυμᾶται τὶς παράνομες διεκδικήσεις του στὸ Αἰγαῖο. Κι ὅσο μὲν κυβερνοῦσε ὁ Ναπολεντίσκος, μὲ τὴν θεωρία του, ὅτι «ἡ θάλασσα δὲν ἔχει σύνορα» κι ἄλλα ἐνδοτικά, κέρδιζε σὲ ἐντυπώσεις. Ἀλλὰ μετὰ τὸ 2019 ὅλα ἄλλαξαν κι αὐτὸ κατεγράφη τὸ 2020, μὲ τὰ παρ’ ὀλίγον θερμὰ ἐπεισόδια στὸ Αἰγαῖο καὶ τὴν ἄμεση ἀπάντηση τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεών μας στὶς προκλήσεις του, παρ’ ὅλη τὸν ἀνεπαρκῆ ἐφοδιασμό τους. Σήμερα, ἡ ὑπεροπλία μας ἀποτελεῖ τὴν καλύτερη ἀποτρεπικὴ δύναμη…

Τὸ Εὐρωπαϊκὸ Δικαστήριο Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων, μετὰ ἀπὸ δεκαπενταετῆ δικαστικὸ ἀγῶνα, δικαίωσε τὶς δύο προσφυγὲς Ἕλληνων τῆς Κωνσταντινουπόλεως γιὰ τὴν διαχείριση τῶν βακουφίων τους∙ ἡ Ἄγκυρα προέβαλε κάθε μορφῆς δικανικὰ ἐμπόδια κι ἄλλες παρεμβάσεις, γιὰ καθυστέρηση τῆς δίκης. Ἀλλά, ἡ ἐπιμονὴ τῶν Ἑλλήνων, μὲ τὴν βοήθεια τοῦ πατριαρχείου, ἦταν ἀποτελεσματική∙ ἡ ἀπόφαση ὁρίζει, ὅτι κατὰ τὴν Συνθήκη τῆς Λωζάννης καὶ τὸ διεθνὲς δίκαιο προστασίας τῆς ἀνεξιθρησκείας καὶ τῆς περιουσίας τῶν ἐκκλησιῶν, τὰ βακούφικα ἀνήκουν στὴν ἐκκλησία τους, ἡ ὁποία ἀσκεῖ τὴν διαχείρισή τους. Τὸ πατριαρχεῖο ἐξέδωσε ἀνακοίνωση χαιρετίζοντας τὴν ἀπόφαση καὶ ζητώντας τὴν κατὰ προέκταση συμμόρφωση τῆς Τουρκίας καὶ στὰ ἄλλα ἐκκλησιαστικά της κτήματα στὸ ἐσωτερικό της…

Ἡ ἐπιτάχυνση τῆς πολιτικῆς ἑνοποιήσεως τῆς Εὐρώπης ἐξαρτᾶται ἀπ’ τὴν δυναμικὴ τῶν ἐθνικῶν της κυβερνήσεων, μὲ τὴν ἀποδοχὴ τῶν ἀναγκαίων μεταρρυθμίσεων, γιὰ ἑνιαία πολιτικὴ στοὺς κρίσιμους κλάδους, διεθνὴς παρουσία, ἄμυνα, οἰκονομική, νομισματική, τραπεζικὴ καὶ τεχνολογική. Ἡ ὑπονόμευση ἔχει τουλάχιστον διττὴ μορφή, τὴν κινητοποίηση μὲ διαφόρους τρόπους τῶν πιστῶν Ἀτλαντιστῶν, κατὰ τὰς δυνατότητάς τους καὶ μὲ τὴν ἐπιστράτευση τῆς διαπλοκῆς τους, κατὰ τῶν ἡγετῶν κι ἰδιαιτέρως στὶς μεγάλες χῶρες∙ χαρακτηριστικὴ περίπτωση εἶναι ἡ πολεμικὴ τοῦ τύπου κατὰ τοῦ Φρειδερίκου Μὲρτς γιὰ κάθε θέμα κι ἰδιαιτέρως γιὰ τὴν χαμηλὴ δημοτικότητά του. Δὲν εἶναι ὁ πρῶτος στὴν μεταπολεμικὴ ἱστορία τῆς χῶρας, μὲ παρόμοια ὑστέρηση κι ὁ προκατοχός του εἶχε μεγαλύτερη∙ ὅσο μάλιστα προβαίνει σὲ ἐνέργειες ἐνισχύσεως τῆς εὐρωπαϊκῆς ἑνότητος καὶ ἑνιαίας ἀμύνης, τόσο πληθαίνουνν τὰ δημοσιεύματα∙ ὁ ἀντίκτυπός τους στὸν γερμανικὸ λαὸ δὲν εἶναι ἀνάλογη, σὲ σύγκριση μὲ τὶς περιστάσεις…

Τὸ σοβαρώτερο πρόβλημα σήμερα τῆς Εὐρώπης εἶναι ἡ παντελὴς ἀπουσία τῆς πνευματικῆς της ἡγεσίας, κάθε μορφῆς κι ἀποχρώσεως∙ οἱ ἔγκυροι ἀναλυτὲς ὑποστηρίζουν, ὅτι παρόμοια ἔλλειψη ὑπῆρχε μόνο κατὰ τὴν περίοδο τοῦ Μεσαίωνος, μετὰ τὴν κατάλυση τῆς δυτικῆς ρωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας. Ἀλλά, τότε τὴν ἀπουσία κάλυπτε σὲ μεγάλο βαθμὸ ἡ Καθολικὴ Ἐκκλησία, μὲ τὸ ἱερατεῖο της, ὅποιας πνευματικῆς καταρτίσεως εἶχε, ἀπέναντι στοὺς ἀγράμματους κατοίκους της∙ ἦταν ὅμως κάτι καὶ διέθεταν τὴν ἐπιρροή τους στοὺς βασιλεῖς καὶ στὴν ἀριστοκρατία. Σήμερα, οἱ παλιοὶ φωστῆρες, δεξιᾶς κι ἀριστερᾶς ἀποχρώσεως, ἔχουν ἐξαφανισθεῖ παντελῶς∙ σὲ ἕνα ἔχουν δίκαιο, στὴν ἀδυναμία τους ἀναγνωρίσεως καὶ μελέτης τοῦ ψηφιακοῦ ἀνθρώπου, ὁπότε ἐμμέσως πλὴν σαφῶς ἀποδεκνύουν, ὅτι ἦταν μονολιθικὴ καὶ μονοσήμαντη ἡ ἰδεολογία τους τῆς βιομηχανικῆς κοινωνίας, μὲ ἐσωτερικὴ μόνο διαπάλη τῆς δεξιᾶς ἢ τῆς ἀριστερᾶς ἀποχρώσεώς της. Πέραν αὐτῆς δὲν βλέπουν τίποτε, ὅπως οἱ ὁλοκληρωτικῆς νοοτροπίας ἄνθρωποι.

Ἡ ἐπανάληψη τῶν ἀμοιβαίων βομβαρδισμῶν, ἔστω καὶ περιορισμένης ἐκτάσεως, μεταξὺ Ἀμερικανῶν καὶ Περσῶν, θεωρεῖται ἔνδειξη ὅτι τὸ ἀδιέξοδο ὑπάρχει, ἀλλὰ ὑπὸ διττὴ μορφή, τῆς ἀδυναμίας ἐξευρίσεως κοινῆς βάσεως ἐκεχειρίας καὶ τῆς ἀναγνωρίσεως, ὅτι ὁ κανονικὸς πόλεμος δὲν ὁδηγεῖ πουθενὰ καὶ περισσότερο χαμένοι φέρονται μᾶλλον οἱ Ἀμερικανοί. Ὁ Ντόναλντ Τρὰμπ βιώνει πλέον τὴν ἀπερισκεψία του, τῆς ἐνάρξεως τοῦ πολέμου, μὲ τὴν ἐλπίδα συντόμου τερματισμοῦ του, τριῶν τεσσάρων ἡμερῶν ἢ ἀντιστοίχων ἑβδομάδων στὴν συνέχεια, ὅπως τὸν διαβεβαίωναν οἱ Ἑβραῖοι φίλοι του, ἀλλὰ μὲ τὸν ἐγκλωβισμό του σὲ ἀδιέξοδη ἀναμέτρηση, μὲ ἀπρόβλεπτες οἰκονομικὲς ἐπιπτώσεις τουλάχιστον, ἀλλὰ καὶ πολιτικὲς στὸν ἴδιο. Οἱ Ἀμερικανοὶ ἔχουν πεισθεῖ πλέον, ὅτι ἔχουν ἐμπλακεῖ σὲ νέο μακρόσυρτο πόλεμο, ἀποκιακῆς μορφῆς, χωρὶς ὁρατὸ τερματισμό του κι ἑτοιμάζονται γιὰ τὴν περιποίησή του στὶς ἐνδιάμεσες ἐκλογές∙ ταυτοχρόνως, οἱ ὑποσχέσεις γιὰ μαζικὴ ὑποστήριξη τῶν Ἀμερικανοεβραίων μᾶλλον δὲν ἔχουν οὐσιαστικὸ ἀντίκρυσμα.

Οἱ κεφαλαιαγορὲς παρουσίασαν ἀνάμικτες τάσεις, ἐξ αἰτίας τῆς ἐπαναλήψεως τῶν ἀμοιβαίων βομβαρδισμῶν στὸ Ἰράν, ἔστω καὶ περιορισμένων, καθὼς διαφαίνεται, ὅτι ὁ Ἀμερικανὸς πρόεδρος δὲν διαθέτει τὶς προσωπικὴ αὐτάρκεια τερματισμοῦ τους∙ σὲ προεκλογικὴ περίοδο παίζει, μιὰ στὸ καρφὶ καὶ μιὰ στὸ πέταλο, χωρὶς προοπτικὲς διεξόδου, διότι, ὅπως κυκλοφορεῖ στοὺς οἰκονομικοὺς κύκλους, δὲν διαθέτει τὴν πολιτικὴ δύναμη ἀπεγκλωβισμοῦ του ἀπ’ τὸ ἀδιέξοδο ποὺ ἔχει ἐμπλακεῖ. Ἡ παράταση ὅμως τῆς χαώδους καταστάσεως προκαλεῖ, κατὰ τοὺς πολιτικοὺς παρατηρητές, περισσότερα προβλήματα στὸν Ντόναλντ Τρὰμπ παρὰ στοὺς Πέρσες∙ τὸ χειρότερο ἀπ’ ὅλα εἶναι, ὅτι δίδει τὴν ἐντύπωση τοῦ ἀδυνάμου καὶ δειλοῦ ἀρχηγοῦ, ὁ ὁποῖος δὲν τολμάει τὴν ἀνάληψη πρωτοβουλιῶν, ἔστω καὶ εἰς βάρος του προσωρινά. Ὁ πρόεδρος ἔχει ταυτισθεῖ τουλάχιστον στοὺς ὀπαδούς του μὲ τὶς ταχύτατες κι ἀποτελεσματικὲς ἀποφάσεις του, ὅπως στὴν Βενεζουέλα, μὲ τὴν σύλληψη τοῦ Νικολὰ Μαδοῦρο. Τώρα δείχνει, ὅτι ἕρπεται ἄβουλος.

Στὴν ἐπιλογὴ τῆς χρονοτριβῆς τῆς δίκης τῶν Τεμπῶν, ἐπιδίδονται δικηγόροι κι οἰκογένειες, καθὼς διαπίστωσαν, ὅτι δὲν εἶναι εὔκολη ἡ πρόκληση ἐπεισοδίων∙ ἡ τεθλιμμένη μήτηρ ἀσχολεῖται μὲ τὸ κόμμα της κι ἡ φιλόδοξος ἀρχηγός, μὲ τὶς κακουργηματικοῦ χαρακτῆρος διώξεις της, δύο ἐγκριθεῖσαι καὶ τέσσερες ἕπουσαι, μὲ ἀντικείμενο τὰς ὕβρεις κατὰ δικαστικῶν καὶ τὴν προσβολὴ τῆς τρίτης ἐξουσίας. Δὲν εἶναι παῖξε γέλασε αὐτά, ὁπότε καὶ προσῆλθε στὸ ἀκροατήριο σεμνὴ καὶ χαμηλοβλεποῦσα, χωρὶς τὸν πατέρα της∙ ἡ δίκη προχωράει κανονικὰ πλέον καὶ χωρὶς ἔκτροπα, ὅλοι σέβονται τὴν διαδικασία, ἐπειδὴ ἡ πρόεδρος τοὺς ἔχει καταστήσει σαφές, ὅτι θὰ ἐφαρμόζει τὸν νόμο. Ὁπωσδήποτε, θὰ ἀπαιτήσει χρόνο, μὲ τοὺς δεκάδες κατηγορουμένους κι ἑκατοντάδες δικηγόρους∙ ἀλλὰ ἡ τάξις ἀπεκαταστάθη κι αὐτὸ εἶναι τὸ πρωτεῦον…

Τὸ κύμα τοῦ καύσωνος τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης εἶναι ἀπ’ τὰ πολὺ σπάνια στὴν ἱστορία της∙ οἱ θερμοκρασίες 35 βαθμῶν Κελσίου σὲ Βρεταννία καὶ Γαλλία, καὶ 38 σὲ Ἱσπανία καὶ Πορτογαλία εἶναι κανονικὸς καύσων, ἐπειδὴ συνοδεύονται κι ἀπὸ ὑψηλὴ ὑγρασία, ἐνῶ αὐτὸ δὲν συμβαίνει σὲ ἐμᾶς καὶ μὲ σαράντα βαθμούς. Οἱ μετεωρολόγοι τὸ ἀποδίδουν στὰ θερμὰ ρεύματα τοῦ Ἀτλαντικοῦ, ὅπως καὶ στὴν ὑπερθέρμανση τοῦ πλανήτου∙ ὅποια κι ἂν εἶναι ἡ αἰτία ἡ κατάσταση στὶς χῶρες εἶναι ἀνυπόφορη κι οἱ κάτοικοί τους τρέχουν στὰ πάρκα καὶ στὶς πισίνες γιὰ νὰ δροσιστοῦν. Τὸ συμπέρασμα, ὅλων τῶν εἰδικῶν, εἶναι ἕνα, ἡ ἀνάγκη προστασίας τοῦ κλίματος εἶναι πλέον ὑπερεπείγουσα κι ἡ προσφυγὴ σὲ εὔκολους πολέμους, μόνο στὴν ἐπιδείνωσή του ὁδηγεῖ ἀναποτρέπτως.