Ἡ ἀμερικανικὴ ἐπιχειρηματολογία, τὴν ὁποία χρησιμοποιοῦν κατὰ κόρον καὶ οἱ ὑποτακτικοί της ἐν Εὐρώπῃ, κατέρρευσε, μὲ τὴν ἐπίκληση ἀπ΄ τὴν Μόσχα τοῦ παραδείγματος τοῦ Κοσσυφοπεδίου∙ τὴν βούληση τῆς πλειοψηφίας τῶν Ἀλβανῶν κατοίκων του εἶχε ἐπικαλεσθεῖ τότε ἡ Οὐάσιγκτον, μὲ τὴν διενέργεια δημοψηφίσματος γιὰ τὴν ἀπόσπασή του ἀπ’ τὴν Σερβία∙ τὸ ἴδιο ἀκριβῶς ἐπιχείρημα χρησιμοποιεῖ καὶ σήμερα ἡ Μόσχα γιὰ τὴν Κριμαία. Μάλιστα προσθέτει καὶ τὴν ἀπόρριψη ἀπ’ τὸ Διεθνὲς Δικαστήριο τῆς Χἀγης τῆς προσφυγῆς τοῦ Βελιγραδίου κατὰ τῆς ἀποσχίσεως∙ κόλαφος ὅμως γιὰ τὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες ἦταν ἡ δήλωση τοῦ Γκέχαντ Σραῖντερ, καγκελαρίου τὴν ἐποχὴ ἐκείνη, ὅτι ἦταν παράνομοι οἱ βομβαρδισμοὶ τῆς Γιουγκοσλαβίας τὸ 1999, διότι ἔγιναν χωρὶς τὴν ἔγκριση τοῦ Συμβουλίου Ἀσφαλείας∙ ὁ Γερμανὸς πολιτικὸς μάλιστα προειδοποίησε τοὺς Δυτικούς, νὰ μὴν κουνοῦν τὸ δάκτυλο στὴν Ρωσία. Στὸ ἴδιο μῆκος κύματος κινοῦνται οἱ πολιτικοὶ τῶν δύο μεγάλων γερμανικῶν κομμάτων.