Οἱ τάσεις ἀποσυνθέσεως ἐξαπλώνονται στὰ κόμματα τῆς ἀντιπολιτεύσεως μὲ ἐπιταχυνόμενο ρυθμό, κάτι σὰν ἐπιδημία∙ ἡ διαρροὴ βουλευτῶν καὶ στελεχῶν εἶναι ἡ κορυφὴ τοῦ παγόβουνου, ἐνῶ ἡ ἀδυναμία ἐπικοινωνίας μὲ τὸν κόσμο τους εἶναι ἐμφανέστερη ἀπόδειξη τῆς συρρικνώσεώς τους. Κύρια αἰτία εἶναι ἡ ἀδυναμία τους προσαρμογῆς στὶς συνθῆκες ἐκτὸς μνημονίου καὶ φορολογικῶν μέτρων∙ ὁ ἁπλὸς κόσμος καὶ ἡ ἀγορὰ ζοῦν τὴν ἀνάκαμψη τῆς οἰκονομίας καὶ συμβάλλουν στὴν ἐπιτάχυνσή της, ἀλλὰ ἡ ἀντιπολίτευση μένει στὴν παλιὰ ἐποχή, ἔχει κλείσει τοὺς δρόμους ἐπαφῆς μὲ τὴν πραγματικότητα. Σὲ αὐτὰ προστίθενται στὸν ΣΥΡΙΖΑ δύο ἀρνητικοὶ παράγοντες∙ οἱ ἀτυχεῖς προσπάθειες στελεχῶν συμβιβασμοῦ μὲ τὴν τρόικα, ἀλλὰ κι αὐτὲς ἐκτὸς ἐποχῆς∙ ἡ σύλληψη τῆς οἰκογενείας τῆς ὑστερικῆς κλέπτουσα ὀπώρας. Κι ἐμφανιζόταν ὡς ἀδιάφθορη…