Ἡ ἐμπιστοσύνη τοῦ κόσμου καὶ περισσότερο τῶν ἀνθρώπων τῆς ἀγορᾶς πρὸς τὸν πρωθυπουργό, ἀπ’ τὴν ὑπόθεση τοῦ Γραμματέα τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, παραμένει ἀδιατάρακτη∙ παρὰ τὶς κορῶνες τῆς ἀντιπολιτεύσεως καὶ τὶς ὑλακὲς τῆς διαπλοκῆς, δι’εὐνοήτους λόγους, ὁ ἀντίκτυπος στὴν οἰκονομία ἦταν μηδαμινός, οὐδεὶς τοὺς πῆρε στὰ σοβαρά, ἀντιθέτως ὅλοι ἀγνόησαν τὶς Κασσάνδρες. Ἡ αἴσθηση ὅτι βγαίνουμε ἀπ’ τὴν κρίση ἔχει ριζώσει βαθειὰ κι αὐτὸ μετράει περισσότερο∙ ταυτοχρόνως ἀπορρίπτει ἀσυναίσθητα σχεδὸν κάθε σκέψη γιὰ πολιτικὴ ἀναταραχὴ καὶ ἐκτροπὴ τοῦ κυβερνητικοῦ ἔργου. Τὴν στάση αὐτὴ τὴν ἀντιλαμβάνονται οἱ ἀρχηγοὶ τῶν κομμάτων καὶ κανένας τους, ἐκτὸς τῶν χαμένων, δὲν ζητάει προσφυγὴ στὶς κάλπες∙ γνωρίζουν ἄριστα ὅλοι τους, ὅτι ἐὰν γίνουν ἐκλογὲς ἐπανεκλέγεται ὁ Ἀντώνης Σαμαρᾶς καὶ μάλιστα πανηγυρικά∙ περιορίζονται σὲ πομφόλυγες.