Τὶς ἔντονες άνησυχίες του, γιὰ τὴν στάση τῶν παραδοσιακῶν ἀριστερῶν, ἐκφράζει ἡ ἐπιστροφὴ τοῦ ΣΥΡΙΖΑ στὰ ἀκραῖα συνθήματα ἐξόδου ἀπ’ τὸ εὐρὼ καὶ ἐπιστροφῆς στὴ δραχμή∙ στὴν Κουμουνδρούρου διαπιστώνουν ὅτι ἡ συνοχὴ στὸ κόμμα εἶναι ἐλάχιστη καὶ ἡ κινητοποίηση τῶν ὀπαδῶν -ἀκόμη καὶ τῶν κομματικῶν στελεχῶν- μηδαμινή, μὲ ἀποτέλεσμα οἱ ὁμιλίες τοῦ προέδρου στὶς περιοδεῖες του νὰ δίδονται σὲ κενὲς αἴθουσες. Ἐλπίζουν ὅτι, ἔτσι, θὰ κερδίσουν τὴν συμπαράσταση τῶν ἀριστερῶν, τὴν πλειοψηφία τῶν κομματικῶν στελεχῶν, στὶς ἐμφανίσεις τοῦ Ναπολεοντίσκου, ἀλλὰ καὶ τῶν ἄλλων ὁμοϊδεατῶν τους∙ διαπιστώνουν ὅτι δὲν γίνεται προεκλογικὴ ἐκστρατεία μόνο μὲ συνθήματα, χρειάζεται καὶ κόσμος. Στὸν ἴδιο κόσμο ἀπευθύνεται καὶ ἡ ὑποψηφιότης τοῦ Μανώλη Γλέζου, ἀλλὰ μὲ προεκτάσεις στοὺς ἄλλους χώρους∙ ἡ ἀπήχηση θὰ κριθεῖ στὶς ἑπόμενες μέρες, διότι ἀναφύονται δύο νέα δεδομένα, ἡ ἀνάκαμψη τῆς οἰκονομίας καὶ ἡ εὐμενὴς ἀποδοχὴ πλέον τῆς Ἀγκέλας Μέρκελ.