Ὁ Σόλων εἶχε ἀντιληφθεῖ ὅτι, ἀπ’ τοὺς ἀρχηγοὺς τῶν τριῶν παρατάξεων εἰς Ἀθήνας, Λυκοῦργο, Μεγακλέα καὶ Πεισίστρατο, ὁ τελευταῖος ἦταν ὁ πιὸ ἐπικίνδυνος γιὰ τυραννία∙ παρουσιαζόταν μειλήχιος καὶ συμπαθὴς πρὸς ὅλους, μὲ σκοπὸ τὴν ἐξαπάτηση τῶν πολλῶν. «Οὐ μὴν ἐμίσησεν ἀλλ’ ἐπειρᾶτο πραϋνειν καὶ νουθετεῖν καὶ πρὸς αὐτὸν καὶ πρὸς ἑτέρους»∙ δὲν τὸν ἐμίσησε ὅμως, ἀλλὰ ἐπιχειροῦσε καταπραϋνειν καὶ συμβουλεύειν καὶ αὐτὸν καὶ τοὺς ἄλλους. «Ὡς εἴ τις ἐξέλει τὸ φιλόπρωτον αὐτοῦ τῆς ψυχῆς καὶ τὴν ἐπιθυμίαν ἰάσαιτο τῆς τυραννίδος»∙ ὅτι ἐὰν κάποιος εἶχε καταφέρει νὰ ξεριζώσει ἀπ’ τὴν ψυχή του τὶς φιλοδοξίες του θὰ θεραπεύσει τὴν τάση του νὰ εἶναι πάντα πρῶτος ὡς τύραννος. «Οὐκ ἔστιν ἄλλος εὐφυέστερος πρὸς ἀρετὴν οὐδὲ βελτίων πολίτης»∙ δὲν θὰ ὑπάρξει ἄλλος ἐξυπνότερος μὲ φυσικὲς ἀρετὲς οὔτε καλύτερος ὡς πολίτης. Ἦταν ἄλλωστε ἐξαδέλφες οἱ μητέρες τοῦ Σόλωνος καὶ τοῦ Πεισιστράτου.