Ὁ Ἀλέξανδρος χρησιμοποίησε στὴν πολιτική του τὰ διδάγματα τῆς ὁμηρικῆς ποιήσεως καὶ τὰ μετέφερε στοὺς κατακτημένους λαούς, ὅσο κανένας ἄλλος κατακτητής∙ παρὰ τὴν σύντομη βασιλεία του οἱ ἀρχές του διεῖπαν τοὺς λαοὺς γιὰ πολλοὺς αἰῶνες. «Ἐφόδιον δ’ ἀληθῶς γεγονέναι τὸν ἐκ φιλοσοφίας λόγον»∙ παγματικὸ δὲ ἐφόδιό του ἔγινε ὁ λόγος τῆς φιλοσοφίας. «Καὶ τοὺς περὶ ἀφοβίας καὶ ἀνδρείας ἔτι δὲ σωφροσύνης καὶ μεγαλοψυχίας ὑπομνηματισμούς, καταφρονοῦμεν»∙ καὶ τὶς ἀναφορὲς γιὰ ἀφοβία καὶ ἀνδρεία, ἀλλὰ καὶ σωφροσύνη καὶ μεγαλοψυχία, τοὺς παραβλέπουμε. «Ὅτι δηλαδὴ περὶ συλλογισμῶν οὐδὲν οὐδὲ περὶ ἀξιωμάτων ἔγραψεν»∙ ὅτι δηλαδὴ γιὰ τὴν διαλλεκτιὴ τίποτε δὲν ἔγραψε οὔτε καὶ γιὰ τὰ φιλοσοφικὰ ἀξιώματα. «Οὐδ’ ἐν Λυκείῳ περίπατον συνέσχε οὐδ’ ἐν Ἀκαδημείᾳ θέσεις εἶπεν»∙ οὔτε στὸ Λύκειο συμμετεῖχε στὶς συζητήσεις κατὰ τοὺς περιπάτους, οὔτε στὴν Ἀκαδημεία ἀνέπτυξε τὶς θέσεις του γιὰ διάφορα φιλοσοφικὰ θέματα. Τὸν ἐνδιέφερε ἡ πράξη.