Ἡ παίδευσις τοῦ Ἀλεξάνδρου εἰς τὴν φιλοσοφίαν ἀποδεικνύεται ἀπ’ τὴν πολιτικὴ στάση τῶν στρατηγῶν του, σὲ σύγκριση πάντοτε μὲ τοὺς μαθητὲς τῶν μεγάλων φιλοσόφων∙ φυσικὰ καὶ ἀναλόγως πρὸς τὶς ἀξίες ἑκάστης ἐποχῆς. «Καὶ πρῶτον τὸ παραδοξότατον, εἰ βούλει, σκόπει, τοὺς Ἀλεξάνδρου μαθητὰς τοῖς Πλάτωνος, τοῖς Σωκράτους ἀντιπαραβάλλων»∙ καὶ πρῶτα τὸ παραδοξότατον, ἐὰν θέλεις, συνέκρινε, τοὺς μαθητὲς τοῦ Ἀλεξάνδρου ἀντιπαραβάλλοντάς τους πρὸς ἐκείνους τοῦ Πλάτωνος καὶ τοῦ Σωκράτους. «Εὐφυεῖς οὗτοι καὶ ὁμογλώσσους ἐπαίδευον, εἰ μηδὲν ἄλλο, φωνῆς Ἑλληνίδος συνιέντας»∙ ἐπαίδευον αὐτοὶ ἔξυπνους καὶ ὁμόγλωσσους, ποὺ ἀνεξαρτήτως τῶν ἄλλων, γνώριζαν τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα. «Καὶ πολλοὺς οὐκ ἔπεισαν, ἀλλὰ Κριτίαι καὶ Ἀλκιβιάδαι καὶ Κλειτοφῶντες, ὥσπερ χαλινὸν τὸν λόγον ἐκπτύσαντες, ἄλλῃ πη παρετράπησαν»∙ καὶ πολλοὺς ἀπὸ αὐτοὺς δὲν τοὺς ἔπεισαν, ἀλλὰ ἔγιναν Κριτίες καὶ Ἀλκιβιάδηδες καὶ Κλειτοφῶντες, ποὺ ἔφτυναν τὰ λόγια τους ὅπως ὁ ἵππος τὸν χαλινό, πρὸς ἄλλη κατεύθυνση παρεκτραπέντες.