Ἡ συμφωνία Ἀγκέλας Μέρκελ καὶ Μανουὲλ Βάλλς, γιὰ τὴν ἄσκηση ἐπεκτατικῆς πολιτικῆς στὴν Εὐρωζώνη, θεωρεῖται κρίσιμη καμπὴ γιὰ τὴν ἐπανεκκίνηση τῆς οἰκονομίας της∙ ὁ ψυχολογικὸς ἀντίκτυπος μετράει περισσότερο, διότι οἱ ἑταῖροι ἔβλεπαν τὴν ἀκινησία καὶ τὴν ἔλλειψη ἐμπιστοσύνης μεταξὺ Βερολίνου καὶ Παρισίων καὶ ἦταν κουμπωμένοι, ἐνῶ ἦταν σαφέστατος ὁ ἀντίκτυπος τῶν διαφορῶν τους στὰ διεθνῆ θέματα, ὅπως στὸ οὐκρανικό. Ἡ συνάντηση μὲ τὸν Γάλλο πρωθυπουργό, καὶ ὄχι μὲ τὸν πρόεδρο ὁ ὁποῖος εἶναι ἁρμόδιος γιὰ θέματα ἐξωτερικῆς πολιτικῆς, ἔγινε, διότι ὁ Φρανσουὰ Ὁλλὰντ βαρύνεται μὲ δύο προβλήματα, τὴν κατακόρυφη πτώση τῆς δημοτικότητός του στοὺς Γάλλους καὶ τὴν προσωπική του εὐθύνη γιὰ τὶς διεθνεῖς θέσεις τῆς Γαλλίας τὴν τελευταία διετία∙ ὁ πρωθυπουργὸς ἀπολαμβάνει αἰσθητὰ μεγαλύτερη δημοτικότητα καὶ δὲν ἔχει ἀναμιχθεῖ καθόλου στὰ διεθνῆ θέματα, ἂν καὶ μᾶλλον διατήρησε κάποιες ἀποστάσεις ἀπ’ τὸν πρόεδρό του στὰ περισσότερα ἀπὸ αὐτά.