Οἱ πρῶτες συζητήσεις μὲ τὴν τρόϊκα δείχνουν ὅτι γίνεται ἀποδεκτὴ ἡ ἑλληνικὴ πρόταση, γιὰ ἔξοδο ἀπ’ τὰ μνημόνια, καθὼς τὰ ἐπιτεύγματα τῆς ἀνακάμψεως εἶναι πολλά, πρωτογενὲς πλεόνασμα καὶ ρυθμὸς ἀναπτύξεως γύρω στὴν μονάδα∙ ὁ Ναπολεοντίσκος γνωρίζει τὰ ἐπιτεύγματα καὶ σπεύδει προκαλέσαι πόλωσιν, μὲ δύο στόχους, τὴν συσπείρωση τῶν φυγοκέντρων συνιστωσῶν του καὶ τὴν ἀποδυνάμωση τῆς ἑλληνικῆς θέσεως, κατ’ ἐντολὴν τῶν κεδοσκοπικῶν κυκλωμάτων. Ἡ ἀποτυχία του εἶναι δεδομένη, διότι οὐδεὶς πείθεται ὅτι ἡ χώρα βρίσκεται σὲ προεκλογικὴ περίοδο, ἐκτὸς ἀπ’ τὴν ἀτλαντικὴ διαπλοκὴ καὶ τὴν ὑποτακτική της ἐπιχώρια∙ στὸ ἐσωτερικὸ ὁ κόσμος ἀσχολεῖται μὲ τὴν ρύθμιση τῶν κόκκινων δανείων ποὺ ἐπιτρέπει τὴν ἄνετη χρηματοδότηση τῶν μικρομεσαίων ἀπ’ τὶς τράπεζες, οἱ ὁποῖες ἐνισχύουν τὴν ρευστότητά τους, μὲ τὰ δέκα δις εὐρὼ τῆς Εὐρωπαϊκῆς Κεντρικῆς Τράπεζας. Ἡ ἐμπιστοσύνη τῆς ἀγορᾶς πρὸς τὴν κυβέρνηση εἶναι τὸ καλύτερο ὅπλο ἐναντίον ὅλων τῶν ὑπονομευτῶν.