Σὲ πολιτικὴ λύση ὁδηγεῖται μᾶλλον τὸ πρόβλημα στὴ Γαλλία, μὲ τὴν πασιφανῆ ἀδυναμία τοῦ προέδρου της ἀσκῆσαι τὴν ἐξουσία∙ ἡ κυβέρνηση δείχνει ὅτι δὲν ἐλέγχει τὰ πράγματα, ἐνῶ ἡ ἀντιπολίτευση ἑτοιμάζεται γιὰ τὴν διαδοχή της. Ὁ Νικολὰ Σαρκοζὺ φέρεται στὶς δημοσκοπήσεις, ὡς ἱκανώτερος γιὰ τὴν συσπείρωση τοῦ UPM, τοῦ Συντηρητικοῦ κόμματος, ἀλλὰ ὁ Ἀλαὶν Ζυππὲ κερδίζει τὴν πλειοψηφία τῶν Γάλλων γιὰ τὴν προεδρία∙ ἡ παράταση τῆς καταστάσεως θεωρεῖται ἀδιανόητη περισσότερο στοὺς οἰκονομικοὺς κύκλους, καθὼς βλέπουν τὴν ἐπιδείνωση τῆς οἰκονομίας καὶ τὴν ἀπαξίωση τῆς χώρας ἀκόμη καὶ στὴν Εὐρωζώνη. Ὁ γαλλογερμανικὸς ἄξων ἔχει ἀτονήσει ἀπὸ ἑξαμήνου, γιὰ πρώτη φορὰ μετὰ ἀπὸ πενῆντα χρόνια, ἐνῶ καὶ στὶς Βρυξέλλες ὅλοι μέμφονται τὴν ἀπραξία στὸ Παρίσι∙ τὸ χειρότερο γιὰ τοὺς Γάλλους εἶναι τὰ εἰρωνικὰ σχόλια τῶν Ἀγγλοσαξώνων, «τελείωσε ἡ Γαλλία»,γράφουν οἱ ἀγγλικὲς ἐφημερίδες. Αὐτὸ δὲν τὸ συγχωροῦν στὸν Φρανσουὰ Ὁλλάντ.