Σὲ κλιμάκωση ὁδηγοῦνται οἱ συγκρούσεις Ἰσραηλινῶν καὶ Παλαιστινίων στὴν Ἱερουασαλήμ, μετὰ τὴν δολοφονία ἐθνικιστοῦ ραβίνου ἀπὸ Ἄραβες καὶ τὴν ἀνταπόδοση μὲ τὴν ἐκτέλεση τοῦ δολοφόνου ἀπὸ Ἰσραηλινοὺς στρατιῶτες∙ ὁ Βενιαμὶν Νετανιάχου ἀπέρριψε εἰρωνικὰ τὴν παρέμβαση τοῦ Μπάρακ Ὀμπάμα, γιὰ ἐπιβολὴ ἀπαγορεύσεων στὴν ἱερὰ πόλη μὲ τὴν κατασκευὴ νέων κατοικιῶν, καὶ δήλωσε, ὅτι δὲν θὰ παραιτηθεῖ ἀπὸ τὰ δικαιώματα τῆς χώρας του. Ὁ διάλογος παραμένει νεκρὸς καὶ μόνο στὴν Γάζα ἐπικρατεῖ ἠρεμία, μὲ κύριο μέλημά της τὴν ἀπορρόφηση τῶν 2,7 δις δολλαρίων διεθνοῦς βοηθείας γιὰ τὴν ἀνοικοδόμησή της∙ στὴν διεθνῆ σκηνὴ ἡ Σουηδία ἀναγνωρίζει τὴν Παλαιστίνη ὡς ἀνεξάρτητο κράτος, ἐνῶ στὴν ἴδια κατεύθυνση κινεῖται καὶ ἡ βρεταννικὴ κυβέρνηση. Ὁ Ντέηβιντ Κάμερον τὸ θεωρεῖ ὡς ὅπλο κατὰ τῶν ἀντιευρωπαϊστῶν.