Οἱ καταλήψεις σχολείων βαίνουν μᾶλλον πρὸς ἐκτόνωση, παρὰ τὴν μεθόδευσή τους ἀπὸ διάφορα ἐξωσχολικὰ κέντρα∙ οἱ παρεμβάσεις τῆς νεολαίας τοῦ ΣΥΡΙΖΑ –ποὺ τὴν βρήκανε; εἶναι ἐρώτημα- ἔπεσαν στὸ κενό. Καὶ οἱ μαθητὲς ἀποδεικνύνουν τὴν εὐαισθησία καὶ τὴν σύνεση τῶν φοιτητῶν, οἱ ὁποῖοι δὲν παρασύρθηκαν ἀπ’ τοὺς βουλευτὲς τῆς Κουμουνδούρου –μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ διορισθέντες ἀπ’ τὴν δικτατορία καθηγητές-, καὶ ἄφησαν στὰ κρύα τοῦ λουτροῦ τὶς δυὸ δεκάδες ἀσυντόνιστους νεαρούς. Ἡ κοινὴ γνώμη ἀποστρέφεται τὶς ἀκρότητες καὶ τὴν πολιτικὴ ἀβεβαιότητα κι αὐτὸ καταγράφεται, ἀκόμη καὶ στὶς χαλκευμένες σφυγμομετρήσεις τοῦ Ναπολεοντίσκου∙ ἡ ἀπροθυμία του νὰ προσαρμοσθεῖ στὴν κοινωνικὴ πραγματικότητα, ἀποδίδεται σὲ ἄλλους λόγους, διότι, καὶ ἂν δὲν διαθέτει ὁ ἴδιος τόση πολιτικὴ σκέψη, κάποιοι γύρω του ἔχουν ἐπικοινωνία μὲ τὸν κόσμο τῆς ἀγορᾶς. Ὑπέφερε πολὺ ὁ λαὸς τὴν πενταετία καὶ δὲν θυσιάζει τὶς κατακτήσεις του, μὲ ἄλλης σοσιαλιστικῆς παραλλαγῆς περιπέτειες.