Ὁ Ἀλέξανδρος εἶπε στὸν πατέρα του, ὅταν ἦταν τίτλος τιμῆς ὁ τραυματισμός του στὴ μάχη κατὰ τῶν Τριβαλῶν∙ ἔπρεπε νὰ εἶναι ὑπερήφανος, ἔστω κι ἂν χώλαινε. «Ταῦτ’ οὐκ ἔστι διανοίας φιλοσόφου καὶ διὰ τὸν ἐπὶ τοῖς καλοῖς ἐνθουσιασμὸν ἤδη τῶν τοῦ σώματος ἐλαττωμάτων κατεξανισταμένης;» αὐτὰ δὲν εἶναι σκέψεις φιλοσόφου καὶ ἀπὸ τὸν ἐνθουσιασμὸ γιὰ τὶς ἀνδραγαθίες ἤδη ἀντισταθμίζοντας τὰ τραύματα στὸ σῶμα. «Πὼς γὰρ αὐτὸν οἴει τοῖς ἰδίοις ἀγάλλεσθαι τραύμασι, καθ’ ἕκαστον μέρος ἔθνους μνημονεύοντα καὶ νίκης»∙ διότι πῶς συνήθιζε νὰ ὑπερηφανεύεται, ὅταν μνημονεύει σὲ κάθε μέρος καὶ μία νίκη. «Καὶ πόλεων ἁλισκομένων καὶ βασιλείων παραδιδόντων, οὐκ ἐγκαλυπτόμενον οὐδὲ ἀποκρύπτοντα τὰς οὐλάς»∙ καὶ καταλαμβάνοντας πόλεις καὶ παραδόσεις βασιλείων, χωρὶς νὰ συγκαλύπτει ἢ νὰ ἀποκρύπτει τὰ τραύματα. «Ἀλλ’ ὥσπερ εἰκόνας ἐγχαραγμένας ἀρετῆς καὶ ἀνδραγαθίας περιφέροντα;» ἀλλὰ σὰν χαρακτικὰ πάνω του τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς ἀνδραγαθίας νὰ τὰ προβάλλεις;