Ἡ καταδίκη τῆς Τουρκίας ἀπ’ τὸ Εὐρωπαϊκὸ Κοινοβούλιο, γιὰ τὴν παραβίαση τῆς Ἀποκλειστικῆς Οἰκονομικῆς Ζώνης τῆς Κύπρου καὶ ἡ αὐστηρὰ προειδοποίηση γιὰ ἀποχὴ ἀπὸ κάθε παρόμοια ἐνέργεια, ἔχει ἀξιολογηθεῖ πολὺ σοβαρὰ στὴν Ἄγκυρα∙ τὸ Μπαρμπαρόσα ἀποχώρησε ἀπ’ τὴν κυπριακὴ ΑΟΖ καὶ ἐπανῆλθε λίγο μετά, ἀποδεικνύοντας τὰ παιχνίδια ἰσορροπίας στὴν τουρκικὴ κυβέρνηση. Ἡ ἀπόφαση ἦταν σχεδὸν ὁμόφωνη καὶ αὐτὸ σημαίνει ὅτι βαρύνει σημαντικὰ στὶς σχέσεις τῆς χώρας μὲ τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση∙ ὅταν αὐτὸ συνδυασθεῖ μὲ τὴν ἀπομόνωσή της στὴν περιοχή -τριμερὴς Αἰγύπτου, Ἑλλάδος, Κύπρου, συμμετοχὴ καὶ Ἰσραήλ, Ἰορδανίας καὶ Λιβάνου, ἐνῶ οἱ Κοῦρδοι κερδίζουν τὴν μάχη στὸ Κομπανί-, ὁπότε φαίνεται ἡ ἀδυναμία τῆς Τουρκίας γιὰ ἡγεμονικὴ πολιτικὴ παρουσία. Αὐτὴν τὴν πολιτικὴ ἐκφράζει φαίνεται καλύτερα ὁ πρωθυπουργός της.