Ἡ ὑπονόμευση τῆς ἀναπτυξιακῆς πολιτικῆς στὴν Εὐρωζώνη γίνεται μὲ πολλοὺς τρόπους ἀπ’ τὰ ἀτλαντικὰ κέντρα∙ ὁ πρῶτος εἶναι ἡ πρόταση δυσπιστίας κατὰ τοῦ Ζὰν Κλὼντ Γιοῦνκερ στὸ Εὐρωπαϊκὸ Κοινοβούλιο καὶ ὁ δεύτερος ἡ ὁμαδικὴ προπαγάνδα τῆς ἀτλαντικῆς διαπλοκῆς ὅτι, δὲν προλαβαίνει ἡ Ἐπιτροπὴ τὴν ἐφαρμογὴ τῆς ἐξαγγελίας του, γιὰ τὴν διάθεση τριακοσίων δις εὐρὼ στὴν ἀγορὰ μέχρι τὶς ἑορτὲς τῶν Χριστουγέννων∙ εἶναι καὶ ὁ τρίτος, ἡ προβολὴ ἐμποδίων στὶς διαπραγματεύσεις μὲ τὴν Ἑλλάδα γιὰ τὸ τέλος τῶν μνημονίων. Ἐνορχηστρωμένα εἶναι αὐτά, μὲ ἑνιαῖο κέντρο καθοδηγήσεως καὶ τὰ πρακτορεῖα του στὴν Εὐρώπη καὶ στὶς ἑλληνικὲς καταβολάδες του∙ ὁπωσδήποτε χάνουν τὸ παιχνίδι, διότι ἡ ἀνάκαμψη ἔχει ἀρχίσει στὴν Εὐρωζώνη, ἐνῶ στὴν Ἑλλάδα ἡ ἀνάπτυξη ἐπιτυγχάνει ὑψηλοὺς ρυθμούς. Τὸ μεγάλο πρόβλημα εἶναι ἡ Οὐκρανία, διότι, ἡ παράταση τῆς ἀναταρχῆς στὴν χώρα αὐτή, ἀποτελεῖ τροχοπέδη γιὰ τὶς ὅμορες τῆς Κεντρικὴς Εὐρώπης.