Οἱ ἀκραῖες θέσεις τοῦ Ναπολεοντίσκου, γιὰ ἄμεση προσφυγὴ στὶς κάλπες, καὶ οἱ φαιδρὲς καταγγελίες τοῦ συνεταίρου γιὰ δωροδοκία, ἐντάσσονται στὰ πλαίσια τοῦ ἀποπροσανατολισμοῦ τῆς κοινῆς γνώμης, ἀπ’ τὸν σεβασμὸ τῆς πολιτικῆς σταθερότητος καὶ τῆς ἀναπτύξεως∙ ἄλλωστε, οἱ σαρακκοφαγωμένες διαδηλώσεις καὶ οἱ ἀποκαλύψεις γιὰ δωροδοκία, ἔγιναν τὴν μέρα τῆς πλήρους περιφρονήσεως τῶν βουλευτῶν τῆς Κουμουνδούρου ἀπ’ τοὺς κερδοσκόπους –«πῆγαν γιὰ μαλλὶ καὶ βγῆκαν κουρεμένοι»-, ὅπου ἀποδείχθηκε, ὄχι μόνο ἡ παντελὴς ἄγνοια τους τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας, ἀλλὰ καὶ ἡ δουλικὴ στάση τους ἀπέναντι στοὺς μεγαλοτραπεζίτες. Στὸ παιχνίδι τους διέθεταν τὴν πλήρη στήριξη τῶν πολιτικῶν λαθρεπιβατῶν τῆς κυβερνητικῆς πλειοψηφίας, ὅπως καὶ τῆς ἀτλαντικῆς καὶ ἐπιχωρίου διαπλοκῆς∙ ἀλλὰ δὲν ἔτυχαν ἀποδοχῆς ἀπ’ τὴν κοινὴ γνώμη καὶ περισσότερο τοῦ κόσμου τῆς ἀγορᾶς. Τοὺς ἀγνοεῖ μεγαλοπρεπέστατα, διότι ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴν ἐπέκταση τῶν ἐργασιῶν του, ὅπως δείχνει ἡ μαζικὴ ὑποβολὴ αἰτήσεων γιὰ τὶς ρυθμίσεις ὀφειλῶν.