Ὁ Ἀλέξανδρος δὲν ἐπέτυχε μόνο τὶς μεγάλες κατακτήσεις καὶ τὸν ἐκπολιτισμὸ τοῦ κόσμου, ἀλλὰ εὐνόησε σημαντικὰ καὶ τὶς τέχνες∙ ἄλλωστε ἦταν χιλιάδες οἱ σοφοί, οἱ καλλιτέχνες καὶ οἱ τεχνικοὶ κάθε μορφῆς ποὺ τὸν συνόδευαν στὶς ἐκστρατεῖες του. «Διέφυγεν ἡμᾶς, ὡς ἔοικε, χθὲς εἰπεῖν, ὅτι καὶ τὰς τέχνας πολλὰς καὶ φύσεις μεγάλας ὁ κατ’ Ἀλέξανδρον χρόνος ἐνεγκεῖν εὐτύχησεν»∙ μᾶς διέφυγε, λέει ὁ Πλούταρχος στὰ ἠθικά του, ὅπως συνήθως, χθὲς νὰ ἀναφέρουμε, ὅτι καὶ πολλὲς τέχνες καὶ μεγάλες προσωπικότητες στὰ χρόνια τοῦ Ἀλεξάνδρου μᾶς εὐτύχησε νὰ ἔχουμε. «Ἢ τοῦτο μὲν οὐ τῆς Ἀλεξάνδρου τύχης γέγονε, ἀλλὰ τῆς ἐκείνων;» ἢ μήπως αὐτὸ δὲν ἦταν ἀποτέλεσμα τῆς τύχης τοῦ Ἀλεξάνδρου, ἀλλὰ τῶν ἄλλων; «Μάρτυρα λαβεῖν καὶ θεατὴν τὸν ἄριστα κρῖναι τὸ κατορθούμενον καὶ μάλιστα ἀμείψασθαι δυνάμενον;» ἔχεις μάρτυρα καὶ θεατὴ τὸν καλύτερο κριτὴ γιὰ τὰ ἔργα καὶ τὸν εὐθέως ἐπιτυχόντα;