Τὴν σημασία τῆς ἀγαθῆς στάσεως τοῦ βασιλέως ἀπέναντι στὶς τέχνες καὶ στὰ γράμματα ἐπισημαίνει ὁ Πλούταρχος, ἀναφερόμενος στὸν Ἀλέξανδρο∙ στὴν πράξη κάνει σύγκριση μὲ τοὺς ρωμαίους αὐτοκράτορες τῆς ἐποχῆς του. «Καρπῶν μὲν γὰρ εὐφορίαν εὐκρασία ποιεῖ καὶ λεπτότης τοῦ περιέχοντος ἀέρος»∙ διότι τὴν εὐφορία μὲν τῶν καρπῶν τῆς γῆς τὸ καλὸ κλίμα φέρει καὶ ἡ ἀπαλότης τῶν ἀνέμων στὴν περιοχή. «Τεχνῶν δὲ καὶ φύσεων ἀγαθῶν αὔξησιν εὐμένεια τιμὴ καὶ φιλανθρωπία βασιλέως ἐκκαλεῖται»∙ τὶς τέχνες δὲ καὶ τὴν ἄνθηση τῶν καλῶν φύσεων προκαλεῖ ἡ καλὴ συμπεριφορὰ καὶ ἡ ἀναγνώριση καὶ φιλανθρωπία τοῦ βασιλέως. «Καὶ τοὐναντίον ὑπὸ φθόνου καὶ σμικρολογίας ἢ φιλονεικίας τῶν κρατούντων σβέννυται καὶ φθίνει πᾶν τὸ τοιοῦτον»∙ ἀλλὰ ἀντιθέτως ἀπ’ τὸν φθόνο καὶ τὴν μικροπρέπεια καὶ τὴν φιλονεικία τῆς ἐξουσίας χάνεται καὶ ἐξαφανίζεται κάθε ἔκφραση τῆς τέχνης. Ἐπεκτείνεται ἡ καταπίεση τῶν τεχνῶν σὲ κάθε αὐταρχικὸ σύστημα.