Ὁ Ἀλέξανδρος πλαισιονόταν στὴν ἐκστρατεία του ἀπὸ πλῆθος σοφῶν καὶ καλλιτεχνῶν τοὺς ὁποίους εἶχε στὴν καθημερινὴ συντροφιά του∙ τραγῳδοὶ ἦταν ὁ Θετταλὸς καὶ ὁ Ἀθηνόδωρος, πρὸς ἀναπαράσταση κυρίως τῶν τραγῳδιῶν τῆς κλασικῆς ἐποχῆς. Σὲ μία ἐπαναδιδασκαλία ἐνίκησε ὁ Ἀθηνόδωρος, ἐνῶ ὁ βασιλεὺς προτιμοῦσε τὸν Θετταλόν, «ἀλλ’ οὔτε ἐνέτυχε τοῖς κριταῖς οὔτε τὴν κρίσιν ἐμέμψατο»∙ οὔτε διαμαρτυρήθηκε στοὺς κριτὲς οὔτε ἀποδοκίμασε τὴν κρίση. «Πάντων οἰόμενος δεῖν περιεῖναι, τοῦ δικαίου δ’ ἡττᾶσθαι»∙ ὅλοι ἤθελε συμμετέχειν στοὺς δραματικοὺς ἀγῶνες, ἀλλὰ νὰ μὴν χάνει ὁ καλός. «Κωμῳδοὶ δ’ ἦσαν οἱ περὶ Λύκωνα καὶ Σκαρφέα»∙ κωμικοὶ ποιητὲς ἦταν οἱ γύρω ἀπ’ τὸν Λύκωνα καὶ τὸν Σκαρφέα. «Τούτῳ δ’ εἴς τινα κωμῳδίαν ἐμβαλόντι στίχον αἰτητικὸν γελάσας ἔδωκε δέκα τάλαντα»∙ σὲ αὐτὸν ὁ ὁποῖος τὸν περιέλαβε σὲ κάποια κωμῳδία μὲ σατυρικὸ στίχο γέλασε καὶ τοῦ ἔδωσε δέκα τάλαντα. Τὴν ἀτμόσφαιρα τῆς ἐκστρατείας ἀποκαλύπτουν αὐτά.