Τὸ πιὸ φανταστικὸ σχέδιο γιὰ τὴν ἀποθανάτιση τοῦ Ἀλεξάνδρου τὸ πρότεινε ὁ ἀρχιτέκτων Στασικράτης, ἄγνωστος ἀπὸ ἄλλες πηγές∙ ὁ Πλούταρχος ὅμως μᾶς παρουσιάζει τὴν ἰδέα του γιὰ τὸν νεαρὸ βασιλέα. «Ἐγὼ δ’εἶπεν εἰς ἄφθαρτον, ὦ βασιλεῦ, καὶ ζῶσαν ὕλην»∙ ἐγὼ δὲ εἶπε σὲ ἄφθαρτη, ὦ βασιλέα, καὶ ζωντανὴ ὕλη. «Καὶ ῥίζας ἔχουσαν ἀιδίους καὶ βάρος ἀκίνητον καὶ ἀσάλευτον ἔγνωκά σου τὴν ὁμοιότητα καταθέσθαι τοῦ σώματος»∙ καὶ ἔχουσα ρίζες ἄφθαρτες καὶ βάρος ἀκίνητο καὶ ἀσάλευτο ἔχω κάνει σχέδιο γιὰ τὴν ἀνέγερση τοῦ σώματός σου. «Ὁ γὰρ Θρᾴκιος Ἄθως, ᾗ μέγιστος αὐτὸς αὑτοῦ καὶ περιφανέστατος ἐξανέστηκεν»∙ διότι ὁ Ἄθως τῆς Θράκης, εἶναι μέγιστος αὐτὸς ὁ ἴδιος καὶ στέκεται πολὺ περήφανος. «Ἔχων ἑαυτῷ σύμμετρα πλάτη καὶ ὕψη καὶ μέλη καὶ ἄρθρα καὶ διαστήματα μορφοειδῆ»∙ ἔχει μόνος του συμμετρία στὰ πλάτη καὶ στὰ ὕψη του καὶ ἀρθρώσεις καὶ διαστήματα διαμορφωμένα.