Τὶς δύο τελευταῖες μέρες πρὶν ἀπ’ τὴν κάλπη, ἕνα εἶναι τὸ πρόβλημα, ἡ ἀπόρριψη τῆς πλύσεως ἐγκεφάλου τῆς ἀτλαντικῆς καὶ ἐπιχωρίου διαπλοκῆς ἀπ’ τὸν ἁπλὸ πολίτη∙ ἡ προπαγάνδα εἶναι καταιγιστική, θυμίζει τὴν καταστροφολογία τῆς πενταετίας ἀπ’ τὰ ἴδια κυκλώματα καὶ τὰ ὁποῖα διαψεύσθηκαν οἰκτρά, ἐπειδὴ ἡ Ἑλλὰς ἔκανε τὸ ἅλμα στὴν ἀνάπτυξη καὶ διαθέτει δυναμικοὺς κλάδους, ἀρκεῖ νὰ μὴν παρεμποδισθοῦν ἀπ’ τὴν ἑπόμενη κυβέρνηση. Τὰ ἔχουμε ξαναζήσει καὶ προηγουμένως τὸ παράδοξο φαινόμενο, ὁ Ναπολεοντίσκος λένε προηγεῖται, ἀλλὰ δὲν ἐμφανίζεται ἄνθρωπος νὰ τὸν ὑποστηρίζει στὶς πλατεῖες καὶ στὰ καφενεῖα∙ ἀντιθέτως εἶναι πολλοὶ οἱ ὑποστηρικτὲς τοῦ Ἀντώνη Σαμαρᾶ, μὲ μετακινήσεις ἀπὸ ἄλλα κόμματα, καὶ ἔκδηλη τὴν ἀνησυχία τους, μέχρι κινήσεις πανικοῦ μὲ ἀνάληψη ρευστῶν γιὰ τρέχουσες ἀνάγκες.