Οἱ βασιλεῖς καὶ τύραννοι τῆς ἑλληνιστικῆς ἐποχῆς συνήθιζαν νὰ ἐξιδανικεύουν τὶς ἐγκληματικὲς πράξεις τους καὶ νὰ ἡρωοποιοῦνται οἱ ἴδιοι, μὲ σκοπὸ τὸν καθαγιασμὸ τῆς ἐξουσίας των∙ τὸ φαινόμενο γενικεύθηκε μάλιστα σὲ ὁλόκληρο τὸν γνωστὸ κόσμο καὶ παρέμεινε στὸν Μεσαίωνα καὶ μετέπειτα. «Ὅμως τῶν θυγατέρων τὴν μὲν Ἀρετὴν τὴν δὲ Σωφροσύνην ὠνόμασε τὴν δὲ Δικαιοσύνην»∙ ὁ Διονύσιος ὁ μικρὸς ὠνόμασε τὶς θυγατέρες τους τὴν μία Ἀρετὴ τὴν ἄλλη Σωφροσύνη καὶ τὴν ἄλλη Δικαιοσύνη. «Οἱ δ’ Εὐεργέτας οἱ δὲ Καλλινίκους οἱ Σωτῆρες οἱ δὲ Μεγάλους ἀνηγόρευον ἑαυτούς»∙ οἱ δὲ ἐπίγονοι βασιλεῖς ἀναγόρευαν τοὺς ἑαυτούς τους ἄλλοι Καλλινίκους ἄλλοι Σωτῆρες ἄλλοι Μεγάλους. «Γάμους δ’ αὐτῶν ἐπαλλήλους ὥσπερ ἵππων ἐν ἀγέλαις γυναικῶν ἀνέδην»∙ τοὺς γάμους τους τοὺς ἔκαναν μεταξύ τους ὅπως οἱ ἵπποι στὶς ἀγέλες τῶν γυναικῶν. Εἶναι πολὺ αὐστηρὸς καὶ σωστὸς στὴν κριτική του ὁ Χαιρωνεὺς φιλόσοφος καὶ ἱστορικός.