Ἡ μετεκλογικὴ πολιτικὴ ζωὴ τῆς Ἑλλάδος χαρακτηρίζεται ἀπὸ δύο πράγματα, τὴν ἐπιπολαιότητα καὶ ἀσυναρτησία τῆς κυβερνήσεως καὶ τὴν ὑπεύθυνη καὶ μετρημένη στάση τῆς ἀντιπολιτεύσεως, ὅπως τοῦ ἁπλοῦ κόσμου∙ ἐλάχιστες φορὲς στὴν νεώτερη ἱστορία μας ἔχουμε ζήσει τόσο συγκρατημένη καὶ λογικὴ ἀντιπολίτευση, ὄχι μόνο τῆς ἀξιωματικῆς, ἀλλὰ καὶ τῶν ἄλλων κομμάτων. Μιὰ ἁπλὴ ἀναδρομὴ στὸ τί συνέβαινε προεκλογικὰ εἶναι ἀρκετή, ὅταν ὁ Ναπολεοντίσκος ἀπειλοῦσε θεοὺς καὶ δαίμονες, ἔβριζε καθημερινὰ τὴν καγκελάριο καὶ τοὺς Εὐρωπαίους καὶ συντηροῦσε συνέχεια στὸ πεζοδρόμιο μερικὲς δεκάδες Βανδάλων καὶ συνοδοιπόρων των∙ φυσικὰ αὐτὸ δὲν γίνεται ἀποδεκτὸ ἀπ’ τὴν διαπλοκή, ἡ ὁποία ἀνέμενε ἐπὶ τρίμηνο τὶς ἐξυπηρετήσεις γιὰ τὴν βοήθειά της στὸν ΣΥΡΙΖΑ. Ἀλλὰ τώρα κατάλαβε ὅτι εἶναι πλέον μάταιη ἡ ἀναμονή της.