Ἡ προβαλλόμενη ὡς διάσταση, μεταξὺ τῆς καγκελαρίου καὶ τοῦ ὑπουργοῦ της Οἰκονομικῶν γιὰ τὸ ἑλληνικὸ θέμα, μᾶλλον ἔχει ἀκροατήριο τὸν γερμανικὸ λαό∙ οἱ Γερμανοὶ μᾶς ἔχουν βαρεθεῖ, ὅταν, ἀφοῦ τοὺς βρίσουμε χυδαιότατα νυχθημερόν, μετὰ τοὺς ζητᾶμε βοήθεια. Αὐτὸ ἐπαναλαμβάνεται συνέχεια τὴν τελευταία πενταετία, μὲ τὴν ἐξαίρεση τῆς περιόδου τοῦ Ἀντώνη Σαμαρᾶ, διότι, ὄχι μόνο πληρώνει ἡ Γερμανία τὸ μεγαλύτερο ποσοστὸ τῆς βοήθειας τῆς Εὐρωζώνης καὶ παρωθεῖ καὶ τὶς μικρότερες χῶρες, ἀλλὰ εἶναι ὑποχρεωμένη νὰ ψηφίσει ἡ Μπούντεστανγκ τὰ κονδύλια∙ δὲν εἶναι καθόλου εὔκολο πρᾶγμα. Σὲ ὅλες σχεδὸν τὶς ψηφοφορίες εἶχε προηγηθεῖ ἡ προσωπικὴ παρέμβαση τῆς Ἀγκέλας Μέρκελ∙ ἔδειξαν ὅτι ἐνδιαφέρονται περισσότερο ἀπ’ τὴν ἀριστερή μας κυβέρνηση γιὰ τὴν οἰκονομική μας ἐπιβίωση. Αὐτὸ εἶναι τὸ πρωταρχικό