Ὁ δραματικὸς τόνος τῆς ἑλληνικῆς κυβερνήσεως, μετὰ τὴν διακοπὴ τῶν διαπραγματεύσεων μὲ τὴν τρόϊκα δὲν εἶχε ἀνταπόκριση στοὺς Εὐρωπαίους∙ ἀντίθετα ὅλοι τους σχεδόν, μὲ ἠρεμία καὶ σύνεση, προειδοποίησαν τὸν Ναπολεοντίσκο, ὅτι ἕνας δρόμος τοῦ ἀπομένει, αὐτὸς τῶν διαπραγματεύσεων καὶ τοῦ ἐπώδυνου συμβιβασμοῦ, διότι ὁ ἄλλος ὁδηγεῖ στὴν χρεωκοπία τῆς χώρας, στὴν οἰκονομικὴ καὶ κοινωνική της ἐξαθλίωση καὶ στὴν δική του σταύρωση, κατὰ τὴν διατύπωση τοῦ Μάρτιν Σούλτζ. Ἡ ἐμπειρία τοῦ πρώτου μνημονίου, ὅταν οἱ ἀτλαντικοὶ κερδοσκόποι μὲ ὄργανό τους τὸν τότε σοσιαλιστὴ πρωθυπουργό, τοὺς βρῆκαν ἀνέτοιμους, ἀποδείχθηκε πολύτιμος σύμβουλος∙ ἔχουν ὀχυρωθεῖ ἀποτελεσματικὰ γιὰ ὅλους τοὺς κινδύνους καὶ ἐπαναλαμβάνουν συνέχεια, ὅτι ἐνδιαφέρονται ἀποκλειστικὰ γιὰ τὰ δεινὰ τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἐνῶ ἔχουν ξεγράψει τὴν κυβέρνησή του καὶ τὸν ἀπερίγραπτο πρωθυπουργό της. Αὐτὸς βρίσκεται μεταξὺ σφύρας καὶ ἀκμονος καὶ μὲ τὶς διασπαστικὲς δυνάμεις στὸ κόμμα του στὴν ἀποκορύφωσή τους πλέον.