Τὶς ἀρετὲς τοῦ Ἀλεξάνδρου παρουσιάζει ὁ Πλούταρχος, σὲ σύγκριση μὲ τους μεγάλους τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας, ἀρχίζοντας ἀπ’ τοὺς ὁμηρικοὺς ἥρωες∙ ἦταν καὶ παραμένει τὸ πρότυπο στὴν καθημερινή μας ζωὴ ἡ ὁμηρικὴ ποίηση. Μετὰ τὴν παρουσίαση τοῦ Ἀγαμέμνονος ἀπ’ τὸν Ὅμηρο, «τὴν δὲ Ἀλεξάνδρου φύσιν, εἴπερ ἐκ πολλῶν συνήρμοσε καὶ συνέθηκεν ἀρετῶν ὁ γεννήσας θεός»∙ ἀλλὰ τὴν φύση τοῦ Ἀλεξάνδρου, σὰν νὰ τὴν σνέθεσε καὶ συνάρμοσε ἀπὸ πολλὲς ἀρετὲς ὁ γεννήσας αὐτὸν θεός. «Ἆρ’ οὐκ ἂν εἴποιμεν ἔχειν φρόνημα μὲν τὸ Κύρου, σωφροσύνην δὲ τὴν Ἀγησιλάου»∙ ἄρα δὲν μποροῦμε παρὰ νὰ ποῦμε, ὅτι ἔχει φρόνημα μὲν ἐκεῖνο τοῦ Κύρου, σωφροσύνη δὲ τοῦ Ἀγησιλάου. «Σύνεσιν δὲ τὴν Θεμιστοκλέους, ἐμπειρίαν δὲ τὴν Φιλίππου»∙ σύνεση δὲ τοῦ Θεμιστοκλέους, ἐμπειρία δὲ τοῦ Φιλίππου. «Τόλμαν δὲ τὴν Βρασίδου, δεινότητα δὲ καὶ πολιτείαν Περικλέους»∙ τόλμη δὲ τοῦ Βρασίδου, δεινότητα δὲ καὶ πολιτεία τοῦ Περικλέους.