Ἡ ἀποκατάσταση τῆς ἀξιοπιστίας τῆς χώρας στὸ ἐξωτερικὸ καὶ τῆς ἐμπιστοσύνης τῶν οἰκονομικῶν παραγόντων εἶναι τὸ πρῶτο καθῆκον τῆς κυβερνήσεως, μετὰ τὸ ὄχι στὸ δημοψήφισμα πλέον∙ καὶ μὲ πολὺ μεγαλύτερη διαφορὰ ἀπ’ τὶς ἐκλογὲς καὶ χωρὶς καθόλου ἀξιοπιστία∙ δὲν ἔχει ξαναγίνει στὴν ἱστορία τέτοιας ἐκτάσεως καταστροφὴ σὲ εἰρηνικὴ περίοδο, 70% μόνο τὴν ἑβδομάδα τῶν κλειστῶν τραπεζῶν, σὲ τόσο σύντομο χρόνο. Καὶ νὰ τὸ εἶχαν προγραμματίσει δὲν θὰ τὸ εἶχαν κατορθώσει∙ εἶναι ἀδιανόητο καὶ νὰ τὸ σκεθφεῖ κανείς, τὸ πῶς ὑπέγραψε ὁ Ναπολεοντίσκος τὴν πράξη νομοθετικοῦ περιεχομένου καὶ δὲν ἄκουσε τὶς περὶ ἀντιθέτου ἀντιρρήσεις, ποὺ δὲν ἦταν λίγες. Ἡ πράξη ἰσοδυναμεῖ μὲ ἔγκλημα ἐσχάτης προδοσίας, ὁδήγησε ἕναν ὁλόκληρο λαὸ στὴν ἐξαθλίωση, πέραν τῶν ἄλλων τοῦ πενταμήνου, καὶ τοὺς συνταξιούχους καὶ ἀνέργους στὴν ἀπόλυτη ἔνδεια καὶ πεῖνα, χωρὶς κανέναν λόγο∙ γιὰ νὰ μὴν χάσει τὴν ἐξουσία καὶ τὴν πολυτελῆ διαβίωση τοῦ ἰδίου καὶ τῆς συμμορίας του, ὅταν καταλύουν στὸ ἀκριβότερο ξενοδοχεῖο τῶν Βρυξελλῶν ὅλοι τους, μὲ τριακόσια μέχρι πεντακόσια εὐρὼ τὴν βραδιά. Εἶχαν πιστέψει ὅτι θὰ μείνουν γιὰ πολλὰ χρόνια στὴν ἐξουσία καὶ δὲν θά δώσουν λόγο σὲ κανέναν, ἀφοῦ ἐλέγχουν τὴν διαπλοκή∙ ἀποδείχθηκαν οἱ χειρότεροι σαλτιμπάγκοι τοῦ εἴδους.

Ἡ οἰκονομικὴ καταστροφὴ τῆς χώρας εἶναι ἐσκεμμένη καὶ προμελετημένη πράξη, διαφορετικὰ δὲν ἐξηγεῖται τόση ἄγνοια τῆς λειτουργίας τῆς ἀγορᾶς καὶ τῶν οἰκονομικῶν κανόνων τῆς ψηφιακῆς ἐποχῆς, πέραν τῶν διεθνῶν ὑποχρεώσεων τῆς χώρας, Εὐρωζώνη, δημόσιο χρέος, διάρθρωση τῆς παραγωγῆς μας στὸν διεθνῆ ἀνταγωνισμό∙ δὲν τὰ γνώριζε ὁ Ναπολεοντίσκος, οὔτε ὁ ἁρμόδιος ὑπουργός του,
ἀλλὰ οἱ ἄλλοι ὑπουργοὶ τί ἔκαναν, πῶς ἔμειναν στὴν θέση τους καὶ οἱ συνταξιοῦχοι καὶ οἱ ἄνεργοι ὁδηγήθηκαν στὴν λιμοκτονία; Γιατὶ δὲν ἄκουσαν τὶς εἰσηγήσεις τῶν ὑπηρεσιακῶν παραγόντων; Ἡ ἁπλὴ ἄγνοια δὲν ἐπαρκεῖ ὡς ἐξήγηση, ἂν δὲν ξέρεις τὴν δουλειὰ δὲν τὴν ἀναλαμβάνεις, λένε στὴν ἀγορά∙ ὁπωσδήποτε κάποιος ἄλλος λόγος ὑπάρχει, ἔστω κι ἂν δὲν ὁμολογεῖται τώρα, ἀλλὰ μὲ τὸν καιρὸ θὰ ἀποκαλυφθεῖ. Ἡ ἑλληνικὴ οἰκονομία ἔχει πεθάνει καὶ μαζί της ἀργοπεθαίνει ὁ λαός∙ γιὰ τὴν ἐπαναλειτουργία της εἶναι ἀπαραίτητη, πέραν τοῦ ἀποτελέσματος, καὶ ἡ ταχύτατη ἀποκατάσταση τῆς ἀξιοπιστίας μας στὸ ἐξωτερικό, στὴν Εὐρωζώνη πρωτίστως καὶ διεθνῶς φυσικὰ ἀπ’ τὴν κυβέρνηση καὶ τῆς ἐμπιστοσύνης τῆς ἀγορᾶς ἐπειγόντως. Εἶναι ἀπαραίτητη ἡ ἐσπευσμένη χορήγηση πιστώσεων ἀπ’ τὴν Εὐρωπαϊκὴ Κεντρικὴ Τράπεζα, ὥστε νὰ ἀνοίξουν οἱ τράπεζες μας καὶ νὰ ἀρχίσει ἡ χρηματοδότηση τῆς ἀγορᾶς, ὁπότε τὸ ἑπόμενο βῆμα εἶναι ἡ σταδιακὴ ἐπιστροφὴ τῶν χρημάτων ἀπ’ τὰ μπαοῦλα στὶς συναλλαγές∙ χωρὶς ἐμπιστοσύνη δὲν γίνεται τίποτε.

Ἡ στάση τῆς κυβερνήσεως ἀπέναντι στοὺς Εὐρωπαίους ἦταν ὁπωσδήποτε προσχεδιασμένη καὶ ἐφαρμόσθηκε σὲ ὅλες της τὶς λεπτομερειες∙ ἀντὶ νὰ μελετήσουν τοὺς κοινοτικοὺς κανόνες καὶ τὸν τρόπο καὶ τὶς δυνατότητες ἀξιοποιήσεώς τους, γιὰ τὴν ἀπορροφηση τῶν κοινοτικῶν κονδυλίων, συμπεριφέρηκαν σὰν ἀχρεῖοι, ἔλεγαν τὰ δικά τους, γιὰ ἀποκατάσταση τῆς δημοκρατίας στὴν Εὐρώπη καὶ ἐπανάσταση τῆς ἀριστερᾶς. Μάλιστα ἦταν καὶ ἐντελῶς ἀπροετοίσμαστοι στὶς ἐπαφές τους∙ ὁ Ναπολεοντίσκος μὲ κάτι σημειώσεις δύο τριῶν σελίδων καὶ ἡ Ἀγκέλα Μέρκελ μὲ ἐμπεριστατωμένη ἔκθεση ἑκατὸ σελίδων, ὁ κουρεμένος μὲ διαλέξεις περὶ παντὸς ἐπιστητοῦ καί τινων ἀκόμη, ἐνῶ ὅλοι τους ἔστηναν τοὺς Εὐρωπαίους ἀρκετά, γιὰ νὰ τελειώσουν τὸ μπρέκφαστ τους… Δηλαδή, οὔτε κἂν ἡ αἴσθηση τῆς συμβατικῆς ὑποχρεώσεως, ὅτι ἐμεῖς εἴμασταν οἱ αἰτοῦντες, δὲν ὑπῆρχε, παρὰ τὸ ἀντίθετο∙ ἔδειξαν ὅτι δὲν ἐνδιαφέρονται γιὰ τὰ προβλήματα τοῦ τόπου, γιὰ τὴν ἀνεργία, τὴν ἀνέχεια καὶ τὴν κοινωνικὴ ἐξαθλίωση, σὰν νὰ ἦταν τὰ προβλήματα τῆς πενταετίας καὶ νὰ μὴν ἐπιδεινώθηκαν κατακορύφως κατὰ τὴν διακυβέρνησή τους. Ἡ περιφρόνηση πρὸς τοὺς κοινοτικοὺς κανόνες εἶναι ἀντίστοιχη μὲ ἐκείνη πρὸς τὰ δεινὰ τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, δὲν ὑπῆρχε καμμία διαφορὰ στὶς κυβερνητικὲς ἀντιδράσεις∙ ἡ ἑρμηνεία εἶναι μία καὶ μόνο, κάτι ἄλλο εἶχαν στὸ μυαλό τους καὶ τὸ ἐφάρμοσαν μὲ ἀπόλυτη τάξη καὶ μεθοδικότητα.

Σὲ ἕνα μόνο ἐπέδειξαν ὑπερβολικὴ σπουδὴ καὶ προσοχὴ στὴν ἐκτέλεσή του, στὴν πλήρη διάλυση τοῦ κρατικοῦ μηχανισμοῦ, σὲ συνάρτηση μὲ τὴν καταστροφὴ τῆς οἰκονομίας∙ δύσκολα πολὺ μπορεῖ νὰ πιστέψει κανεὶς ὅτι δὲν συνδυάζονται αὐτά, μὲ τὶς παραχωρήσεις πρὸς τοὺς μετανάστες καὶ τοὺς τρομοκράτες, ἀλλὰ καὶ τὴν ἐνίσχυση τοῦ παρακράτους. Ἔγιναν μαζὶ αὐτά, ἀπ’ τὶς πρῶτες μέρες τῆς ἐξουσίας τους, ἡ ἀποφυλάκιση τῶν τρομοκρατῶν -ἄλλο ἂν ἀνεστάλη στὸ τέλος λόγῳ ἀμερικανικῶν πιέσεων-, ἡ διάλυση τῶν κέντρων κρατήσεως τῶν μεταναστῶν καὶ ἡ μεταφορά τους στὴν Ὁμόνοια, ἡ ἀποδιάλυση τοῦ κρατικοῦ μηχανισμοῦ καὶ ἡ ἀποστέρηση τῶν ἀστυνομικῶν καὶ λιμενικῶν δυνάμεων καὶ ἀπ’ τὰ καύσιμα γιὰ τὶς μετακινήσεις τους, ὅταν στὶς ἀκτὲς τῆς Μικρᾶς Ἀσίας βρίσκονται τρία ἑκατομμύρια μετανάστες, ἕτοιμοι νὰ περάσουν στὰ νησιά. Ἤδη κατὰ ἑκατοντάδες ἀποβιβάζονται καὶ δὲν ὑπάρχει κανεὶς νὰ τοὺς ἐμποδίσει∙ δὲν χρειάζεται νὰ κάνει ἀπόβαση ἡ Τουρκία, ἀφοῦ τὰ πράγματα γίνονται χειρότερα μὲ τὸ ὄχι, στέλνει τοὺς μετανάστες. Αὐτὰ συνδυάζονται μὲ ἕνα ἄλλο γεγονός, τὴν ἀποφυγὴ οἱασδήποτε καταδίκης τῶν Ἰσλαμιστῶν καὶ τοῦ χαλιφάτου ἀπ’ τὸν ΣΥΡΙΖΑ, ὡς κόμμα ἀπὸ τότε ποὺ ἐμφανίσθηκαν καὶ ὡς κυβέρνηση ἀκόμη περισσότερο∙ δὲν εἶναι τυχαία ἡ ἀνοχὴ αὐτὴ καὶ κάτι ἄλλο δείχνει, τὶς ὑπόγειες διασυνδέσεις τοῦ Ναπολεοντίσκου μὲ τοὺς ἀτλαντικοὺς κερδοσκόπους καὶ τοὺς συνεργάτες τους Τζιχαντιστές. Λιβύη θέλουν νὰ μᾶς κάνουν.

Ἡ ἀντίδραση τοῦ λαοῦ ἦταν αὐτὴ ποὺ ἦταν στὴν κάλπη, ἀλλὰ οἱ Ἕλληνες ταυτίζουν τὴν παραμονή τους στὴν Εὐρωζώνη μὲ τὴν δημοκρατία καὶ τὶς ρίζες τους∙ εἶναι Εὐρώπη, ὅπως καὶ ἡ Εὐρώπη εἶναι Ἑλλάδα, ἄρρηκτα συνδεδεμένες εἶναι οἱ δύο αὐτὲς ἔννοιες μέσα τους, ἄλλο ἂν στὸ ὄχι περιλαμβάνονται καὶ οἱ ψῆφοι τῆς ἀκροδεξιᾶς οἱ ὁποῖοι ἔχουν ταχθεῖ καθαρὰ κατὰ τῆς ἐντάξεως στὴν Εὐρωζώνη καὶ στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση. Τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι δεδομένο καὶ ἡ στάση τῶν Εὐρωπαίων ἐπίσης, τοὺς ὁποίους δὲν μποροῦμε νὰ ἀποκαλοῦμε πλέον ἑταίρους, διότι ἐμεῖς τοὺς ἀποκηρύξαμε μὲ τὴν ψῆφο μας∙ ἡ ἐπιλογή μας μᾶς δεσμεύει, ὄχι μόνο ἐμᾶς ἀλλὰ καὶ τὰ παιδιά μας καὶ τὰ ἐγγόνιά μας. Ἐκτὸς Εὐρωζώνης καὶ Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως γινόμαστε πλέον ὁ παρίας τῆς γηραιᾶς ἠπείρου, χειρότερα κι ἀπ’ τὶς πρώην κομμουνιστικὲς χῶρες, διότι τότε ἦταν γενικὸ τὸ πρόβλημα στὴν μισὴ Εὐρώπη καὶ οἱ κάτοικοι τους συνηθισμένοι στὴν ἔνδεια καὶ στὴν λιμοκτονία. Θὰ συνηθίσουμε καὶ ἐμεῖς; Ἡ ἀπάντηση ἔχει ἐνδιαφέρον, διότι φαίνεται ὅτι δὲν καταλάβαμε πολλὰ πράγματα ἀπ’ τὴν ἑβδομάδα τῶν στερήσεων καὶ τῆς οὐρᾶς τῶν συνταξιούχων∙ μᾶλλον δὲν τὰ λογαριάσαμε αὐτὰ καὶ ἔτσι γινήκαμε ἄξιοι τῆς τύχης μας. Δικαιολογία πλέον δὲν ὑπάρχει, διότι οἱ πολλὲς δυσκολίες τώρα ἔρχονται καὶ μὲ καταιγιστικὸ ρυθμό.