Ἡ διαρροὴ τῶν 39 βουλευτῶν ἀπ’ τὴν κυβέρνηση σηματοδότησε τὸ τέλος τῶν ἀντιμνημονιακῶν δυνάμεων καὶ τὴν κατάταξή τους στὴν ἴδια κατηγορία, μὲ τὴν ἐξαίρεση τῶν δύο ἄκρων∙ οἱ Εὐρωπαῖοι πιστεύουν ὅτι αὐτὸ ἀποτελεῖ εὐνοϊκὴ ἐξέλιξη γιὰ τὴν παραμονὴ τῆς Ἑλλάδος στὴν Εὐρωζώνη, καὶ μᾶλλον καλῶς, μὲ τὶς προσλαμβάνουσες παραστάσεις τους ἑρμηνεύουν τὰ γεγονότα. Ἡ ἀτολμία καὶ τὰ ψέμματα τοῦ Ναπολεοντίσκου μετροῦν περισσότερο, διότι αὐτὰ καθορίζουν τὴν κυβερνητικὴ πολιτική, μετὰ τὴν οἰκονομικὴ καταστροφὴ καὶ κοινωνικὴ ἐξαθλίωση∙ εἶναι χαρακτηριστικὴ ἡ ἀναφορὰ στὴν ἔκθεση τοῦ Διεθνοῦς Νομισματικοῦ Ταμείου γιὰ τὸ χρέος: μὲ τὸ δημοψήφισσμα, «τὸ μεγάλο βάρος στὸν τραπεζικὸ τομέα καὶ στὴν οἰκονομία ἐπέφεραν νέα σοβαρὴ ἐπιδείνωση τῆς βιωσιμότητος τοῦ ἑληνικοῦ χρέους». Ἂν καὶ τὰ ἀνακάλεσε ἡ Λαγκὰρντ στὴ συνέχεια.