Ἡ συζήτηση ἐπὶ τῶν προγραμματικῶν δηλώσεων ἀρχίζει σήμερα, ὡς πρώτη δοκιμασία τῆς κυβερνήσεως, ὄχι μόνο στὸ ἐσωτερικό της, ἀλλὰ καὶ πρὸς τὴν Εὐρωζώνη∙ οἱ διαξιφισμοὶ προβλέπονται σκληροί, ἀλλὰ ὁ πρωθυπουργὸς καλεῖται νὰ παρουσιάσει οὐσιαστικὸ πρόγραμμα ἐξόδου ἀπ’ τὴν κρίση καὶ ὄχι μόνο τὴν ὁλοκλήρωση τῆς ἀξιολογήσεως, διότι αὐτὴ ἀποτελεῖ καὶ τὴν ἀχίλλειο πτέρνα του, ὡς ταυτισμένος μὲ τὸ τρίτο μνημόνιο. Ἀλλὰ πρόγραμμα δὲν ὑπάρχει οὔτε ὡς σκέψη στὸ μυαλό του, ὅταν θέτει ὡς προτεραιότητα τὸ χρέος καὶ μετὰ τὴν ἀνάπτυξη, μὲ τὶς ἐπενδύσεις στὸ τέλος∙ ἐνῶ στὴν οἰκονομία ἰσχύει τὸ ἀντίθετο, ἐπενδύσεις, ἀνάπτυξη καὶ ἀκολουθεῖ τὸ χρέος, ὡς ἀποτέλεσμα τῆς ἀναπτύξεως. Οἱ Εὐρωπαῖοι ἔχουν πλήρη εἰκόνα τῆς ὀμιχλώδους κατανοήσεως τοῦ προβλήματός μας ἀπ’ τὸν Ναπολεοντίσκο καὶ γι’ αὐτὸ ἀναλαμβάνουν τὶς πρωτοβουλίες τους, μὲ τὸν ἀπόλυτο ἔλεγχο τῆς οἰκονομικῆς πολιτικῆς∙ ἀλλὰ τὰ ἐσωκομματικὰ τὰ ἀφήνουν ἀποκλειστικὰ στὴν εὐθύνη του.