Σὲ γενικότητες καὶ ἀοριστολογίες περιορίσθηκε ὁ πρωθυπουργὸς στὶς προγραμματικές του δηλώσεις, καὶ μὲ παγωμένο τὸ βλέμμα τῶν βουλευτῶν του∙ οἱ ἀναφορὲς στὸ παρελθὸν δὲν ἔπεισαν καθόλου, παρὰ αὔξησαν τὶς ἀνησυχίες ὅλων γιὰ τὴν οἰκονομική του πολιτική. Ὁ Ναπολεοντίσκος ἔθεσε στόχο γιὰ ἐξισορρόπηση τῶν δημοσιονομικῶν καὶ τὴν ἔξοδο ἀπ’ τὴν κρίση εἴκοσι μῆνες, μὲ «δύσκολα καὶ ἐπιβαρυντικὰ μέτρα», ἀλλὰ καὶ τὴν ἀνακεφαλαιοποίηση τῶν τραπεζῶν∙ ἡ κρίση παρατείνεται μέχρι τὸ 2017, ἐὰν ὁλοκληρωθεῖ ἡ ἐφαρμογὴ τῶν μεταρρυθμίσεων. Αὐτὸ σημαίνει δύο χρόνια χαμένα μὲ κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, κατὰ τὸν ὁδικό του χάρτη∙ ταχύτατη ὁλοκλήρωση ἀξιολογήσεως, ρύθμιση τοῦ χρέους καὶ ἐξασφάλιση εὐρωπαϊκῶν ἐπενδύσεων. Πάλι ἀντιστρέφοντας τοὺς ὅρους καὶ ἀγνοώντας τὴν οἰκονομικὴ πραγματικότητα∙ ὁ φόβος τῶν διαφωνούντων τὸν ὑποχρεώνει σὲ ἀεροβασίες καὶ χωρὶς καμμία ἐπαφὴ μὲ τὴν ἀγορά. Μάλιστα ἀπειλεῖ κατάργηση τῆς ἰδιωτικότητος τῶν τραπεζῶν καὶ δημόσιο ἔλεγχο τῶν ξένων ἐπενδύσεων, δηλαδὴ κρατικοποίησή τους.