Ἡ ἑλληνικὴ νίκη στὰ βουνὰ τῆς Ἀλβανίας ἐπηρέασε ὅσο κανένα ἄλλο γεγονὸς τὴν ψυχολογία τῶν Εὐρωπαίων στὰ πρῶτα βήματα τοῦ πολέμου∙ ὁ ἄξων φαινόταν ἀκαταμάχητος, καθὼς ἡ Γερμανία εἶχε σαρώσει τὴν Γαλλία σὲ δύο ἑβδομάδες καὶ εἶχε καταλάβει ὁλόκληρη σχεδὸν τὴν ἠπειρωτικὴ Εὐρώπη. Ἡ Ἰταλία ἦταν μεγάλη δύναμη καὶ ἀήττητη μέχρι τότε∙ ὅλοι πίστευαν ὅτι θὰ ἔκανε ἁπλὸ περίπατο στὴν μικρὴ καὶ φτωχὴ Ἑλλάδα∙ ἀλλὰ βρέθηκαν ἀπέναντι στὴν πάνδημη ἀνάταση τοῦ λαοῦ καὶ στὴν συντριβή της μέσα στὰ χιόνια καὶ στὶς κακουχίες. Ὁ Οὐΐστων Τσῶρτσιλ, ἔδωσε τὸν καλύτερο χαρακτηρισμό: «Ἂν δὲν ὑπῆρχαν ἡ ἀρετὴ καὶ τὸ κουράγιο τῶν Ἑλλήνων δὲν γνωρίζουμε τὸ ποιὸ θὰ ἦταν τὸ τέλος τοῦ Δευτέρου παγκοσμίου πολέμου». Στὰ ἀπομνημονεύματά του περιλαμβάνεται.