Στὴν ἐξάχνωση τῆς ἔννοιας τῆς ἀριστερᾶς, ὑπὸ τὴν μορφὴ ποὺ τὴν γνωρίζουμε τοὺς δύο τελευταίους αἰῶνες, ὁδηγοῦν τὰ τραγικὰ γεγονότα στὸ Παρίσι∙ οἱ ἀριστεροὶ ἦταν πάντοτε ἀλληλέγγυοι πρὸς τὰ ὅποιας μορφῆς ἰσλαμικὰ κινήματα, ἀνεξαρτήτως τῆς ἐσωτερικῆς τους δομῆς -ἄλλωστε παρόμοια εἶναι ἡ ἐμπειρία καὶ στὸ σοβιετικὸ καὶ στὰ ἄλλα εὐρωπαϊκὰ κινήματα, μὲ πρῶτο τὸ ἑλληνικό- καὶ τῶν αἱματηρῶν ἐμφυλίων συγκρούσεών τους. Ὁ ἁπλὸς κόσμος πίστευε στὴν ἐσχατολογικὴ ἀντίληψη σωτηρίας του καὶ παρέβλεπε τὰ ὅσα ἐγκλήματα γίνονταν, ἀλλὰ καὶ ἀγνοῦσε τὶς ὑπόγειες δυνάμεις ποὺ τὰ κινοῦσαν, ὅπως μὲ τὴν ἑλληνικὴ τρομοκρατία∙ ἡ ἀναιτιολόγητη ὅμως σφαγὴ ἑκατοντάδων ἀθώων ἀνθρώπων, ἐπικαλούμενοι τὴν ἀρχὴ τῆς συλλογικῆς εὐθύνης, ἔχει σγκλονίσει τοὺς πάντες.