Τὸ τέλος τῆς ἀφελοῦς ἀμεριμνησίας τῆς μεταπολεμικῆς περιόδου σημαίνει γιὰ τοὺς Εὐρωπαίους ἡ ἑκατόμβη τῶν ἀθώων θυμάτων στὸ Παρίσι∙ οἱ Εὐρωπαῖοι τὸ χώνεψαν βαθειὰ μέσα τους ὅτι δὲν βρίσκονται στὸ ἀπυρόβλητο, οὔτε ἔχουν πλέον τὴν πολυτέλεια τῆς συναλλαγῆς μὲ ἰδεολογίες ἀνοχῆς πρὸς τὶς ἀκραῖες ἐκφράσεις βίας, ὅπως ὁ ἰσλαμικὸς ἐθνικισμός, θρησκευτικῆς ἢ ἄλλης μορφῆς. Κάτω ἀπ’ τὴν ἰδεολογία κρύβεται ἡ χειρότερη μορφὴ βαρβαρότητος, μὲ τὴν ἐπίκληση τῶν πλέον φασιστικῶν ἀρχῶν τῆς συλλογικῆς εὐθύνης∙ εἶναι γνωστὰ αὐτά, διότι τὰ ἐφαρμόζουν καὶ στοὺς ὁμεθνεῖς τους ἄλλης θρησκευτικῆς αἱρέσεως∙ ἡ ἀπάντηση εἶναι μία, τὸ ἑνιαῖο μέτωπο τῶν εὐρωπαϊκῶν κρατῶν ἀπέναντι στὴν τυφλὴ βία καὶ ὁ ἄμεσος καὶ ἀποτελεσματικὸς συντονισμὸς τῶν μυστικῶν τους ὑπηρεσιῶν. Ὁ πόλεμος αὐτὸς εἶναι κατ’ ἐξοχὴν πόλεμος μυστικῶν ὑπηρεσιῶν, διότι αὐτὲς ἔχουν τὴν εὐθύνη ἐντοπισμοῦ καὶ παρακολουθήσεως τῶν ὑπόπτων∙ ὁ μεγάλος πληθυσμὸς τῶν Μουσουλμάνων εἶναι φιλήσυχοι πολῖτες.