Τὴν τακτικὴ τῆς ἀναβολῆς, γιὰ ὅλα τὰ κρίσιμα προβλήματα, ἐφαρμόζει ὁ Ναπολεοντίσκος, γιὰ νὰ ἀποφύγει τὴν κατάρρευσή του ἢ καὶ τὴν λογοδοσία του ἐξ αἰτίας τοῦ προσφυγικοῦ καὶ τοῦ τρομοκρατικοῦ∙ ἔτσι ἐλπίζει στὴν μετάθεση τοῦ ἀσφαλιστικοῦ καὶ φορολογικοῦ γιὰ τὸ 2016, ὁπότε ἀποφεύγει πιστεύει τὶς δύσκολες ψηφοφορίες στὴν Βουλὴ καὶ τὴν βέβαιη διαρροὴ βουλευτῶν. Ἀπομένουν ὅμως καθοριστικὲς ἐκκρεμότητες, ἄντληση τῆς δευτέρας δόσεως, συμμετοχὴ τοῦ Διεθνοῦς Νομισματικοῦ Ταμείου στὸ ἑλληνικὸ πρόγραμμα, λειτουργία τῶν τραπεζῶν μετὰ τὴν ἀνακεφαλαιοποίηση, σύσταση Ταμείου Ἀποκρατικοποιήσων, μεταρρυθμίσεις∙ οἱ δανειστὲς δείχνουν ὅτι δὲν ἀποδέχονται καμμία ἀναβολή, ἀλλὰ τὸ δυσκολώτερο εἶναι οἱ διεθνεῖς ἐξελίξεις, λόγῳ Συρίας καὶ ἑνοποιήσεως τῶν εὐρωπαϊκῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν. Οἱ καθυστερήσεις γιὰ τὴν ἔλευση τῆς Φρόντεξ ἔχουν γεννήσει πολλὰ ἐρωτήματα στοὺς Εὐρωπαίους, καθὼς δὲν ἔχουν δοθεῖ πειστικὲς ἀπαντήσεις γιὰ τὶς σχέσεις ἀριστεροῦ παρακράτους καὶ ἰσλαμικῆς καὶ ἄλλης τρομοκρατίας∙ πολλὰ φοβούνται στὸ Μέγαρο Μαξίμου.