Οἱ δύο τρέχουσες ἑβδομάδες εἶναι οἱ πιὸ κρίσιμες γιὰ τὴν κυβέρνηση, διότι εἶναι ὑποχρωμένη νὰ περάσει ἀπ’ τὴν Βουλὴ τὰ προαπαιτούμενα, ἀσφαλιστικό, φορολογικό, ἐργασιακά, ἀποκρατικοποιήσεις∙ ὅλες οἱ προσπάθειές της μεταθέσεώς των στὸν ἑπόμενο χρόνο ναυάγησαν, διότι οἱ δανειστὲς δὲν δέχθηκαν τὶς δικαιολογίες της, ἐπειδὴ τὶς θεωροῦν προσχηματικές. Ὁ Ναπολεοντίσκος γνωρίζει πλέον πολὺ καλά, μὲ τὴν ἐμπειρία τῆς συζητήσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ καὶ τῆς κοινωνικῆς ἐκρήξεως, ὅτι ἔχουν ἐξαντληθεῖ τὰ περιθώριά του ἐλιγμῶν, οὔτε δημοψήφισμα, οὔτε ἐκλογὲς διαθέτει ὡς ἐναλλακτικὴ λύση∙ ἀντιθέτως ἀντιμετωπίζει τὴν πλήρη δυσπιστία τῶν Εὐρωπαίων, γιὰ ὅλα του καὶ περισσότερο γιὰ τὶς κουτοπονηριές του στὸ θέμα τῆς τρομοκρατίας καὶ τῶν προσφύγων. Ἡ δυσπιστία εἶναι ἀπόλυτη καὶ ἀποτυπώνεται στὰ δημοσιεύματα τοῦ ἔγκυρου τύπου∙ οἱ εἰρωνικὲς ἀπαντήσεις δὲν γίνονται πιστευτές, οὔτε ἀπ’ τοὺς φανατικοὺς Σιρυζαίους. Ὅλοι παραδέχονται καὶ συζητοῦν μεταξύ τους ὅτι κάτι ἄλλο ἐπιδιώκουν ἐπειγόντως νὰ ἀποκρύψουν.