Ὁ Ναπολεοντίσκος ἐμφανίσθηκε στὴν τηλεοπτική του συνέντευξη ἀπελπισμένος καὶ ἀπογοητευμένος πρὸς ὅσους τοῦ ἀπόμειναν πιστοὶ ὀπαδοί∙ οὐσιαστικὰ τίποτε δὲν εἶπε, ἐκτὸς τοῦ ὅτι δὲν ἦρθε ἀκόμη ἡ στιγμὴ γιὰ οἰκουμενικὴ κυβέρνηση∙ δηλαδὴ σὲ μιὰ δυὸ βδομάδες θἄρθει; Φυσικά, οἱ δημοσιογραφίζοντες δὲν τοῦ ἔκαναν οὔτε μία σωστὴ ἐρώτηση, γιὰ τοὺς ἑκατομμυριούχους ὑπουργούς, γιὰ τὶς ταραχὲς τῶν κουκουλοφόρων καὶ τὴν συντήρησή τους ὅσο ἦταν ἀντιπολίτευση, γιὰ τὶς διασυνδέσεις τρομοκρατίας καὶ προσφύγων, γιὰ τὴν δουλικότητά του ἀπέναντι στὸν Τζὼν Κέρρυ, ὅταν ἀναγνώρισε δικαίωμα στὴν Τουρκία νὰ κάνει παραβιάσεις στὸ Αἰγαῖο καὶ δὲν ἀπάντησε, γιὰ τὰ νοσοκομεῖα, γιὰ τὴν ἀπονέκρωση τῆς ἀγορᾶς καὶ γιὰ τὴν ἐκποίηση τῶν τραπεζῶν, τὴν μεγαλύτερη ποτὲ ληστεία.