Στὴν διακωμώδηση ἀπ’ τοὺς ποιητὲς τῶν ἀνδρῶν τῆς κλασικῆς ἐποχῆς παρουσιάζεται ἡ συμβολὴ ἑκάστου. «Βούλεσθε τοὺς ἄνδρας εἰσάγωμεν αὐτοὺς τὰ σύμβολα καὶ τὰ παράσημα τῶν ἔργων κομίζοντας, ἰδίαν ἑκατέρω πάροδον ἀποδόντες;» θέλετε στοὺς ἄνδρες νὰ προσδιορίσουμε τὰ σύμβολα καὶ τὰ ἐνδεικτικὰ τῶν ἔργων τους, ἀποδίδοντας ἰδιαίτερη πάροδο στὸν καθένα. «Ἔνθεν μὲν δὴ προσίτωσαν ὑπ’ αὐλοῖς καὶ λύραις ποιηταὶ λέγοντες καὶ ᾄδοντες»∙ ὅταν προσέρχονταν μὲ αὐλοὺς καὶ λύρες ποιηταὶ λέγοντες καὶ τραγουδῶντες. «Εὐφημεῖν χρὴ κἀξίστασθαι τοῖς ἡμετέροις χοροῖσιν/»∙ κρατηθεῖτε ὑψηλόφρονες κι ἂς φεύγει ἀπ’ τοὺς χορούς μας. «Ὅστις ἄπειρος τοιῶνδε λόγων ἢ γνώμῃ μὴ καθαρεύει/»∙ ὅποιος εἶναι ἄπειρος τῶν λόγων ἢ δὲν ἔχει ἁγνὴ γνώμη. «Ἢ γενναίων ὄργια Μουσῶν μήτ’ ᾖσεν μήτ’ ἐχόρευσε/»∙ καὶ τῶν γενναίων Μουσῶν τὰ ὄργια οὔτε τραγούδησε οὔτε ἐχόρευσε. «Μηδὲ Κρατίνου τοῦ ταυροφάγου γλώσσης βακχεῖ ἐτελέσθη»∙ οὔτε τοῦ κρασοπατέρα Κρατίνου δὲν τελέσθηκαν μεθυσμένοι στίχοι.