Οἱ Ἀθηναῖοι ἦταν γενναιόδωροι γιὰ τοὺς δραματικοὺς ἀγῶνες καὶ τὰ ἔργα καλλωπισμοῦ τῆς Ἀκροπόλεως καὶ τῆς Ἀγορᾶς, ἐνῶ ἦταν ἀρκετὰ φειδωλοὶ στὶς πολεμικὲς δαπάνες∙ οἱ Λακεδαιμόνιοι μάλιστα τοὺς κατηγοροῦσαν ὅτι, περισσότερα διέθεσαν γιὰ τὸ θέατρο, παρὰ «ὑπὲρ τῆς ἡγεμονίας καὶ τῆς ἐλευθερίας πολεμῶντες τοὺς βαρβάρους ἀνάλωσαν». «Οἱ μὲν γὰρ στρατηγοὶ πολλάκις παραγγείλαντες ἄπυρα σιτία κομίζειν ἐξῆγον ἐπὶ τὰς μάχας τοὺς ἄνδρας»∙ διότι οἱ μὲν στρατηγοὶ πολλὲς φορὲς παρὰ τὶς παραγγελίες τους μὲ ἄψητο ψωμὶ ποὺ τοὺς ἔστελναν ὁδηγοῦσαν τοὺς ἄνδρες στὶς μάχες. «Καὶ νὴ Δί’ οἱ τριήραρχοι τοῖς ἐλαύνουσιν ἄλφιτα παρασκευάσαντες, ὄψον δὲ κρόμμυα καὶ τυρόν, ἐνεβίβαζον εὶς τὰς τριήρεις»∙ καὶ μὰ τὸν Δία οἱ τριήραρχοι γιὰ τοὺς κωπηλάτες, παρασκεύαζοντες κριθαρόψωμο, καὶ γιὰ φαγητὸ κρομμύδια καὶ τυρί, τοὺς ἀνέβαζαν στὶς τριήρεις. Κάτω ἀπ’ αὐτὲς τὶς συνθῆκες πολεμοῦσαν, οἱ Ἀθηναῖοι, ἀλλὰ καὶ ὅλοι οἱ Ἕλληνες μέχρι τοὺς τελευταίους πολέμους.