Ἡ ἐπίταση τῶν διαλυτικῶν τάσεων εἶναι τὸ πολιτικὸ συμπέρασμα τῆς παραδόσεως καὶ παραλαβῆς τῶν ὑπουργῶν, ἐνῶ ἔγινε ἡ πρώτη ὀγκώδης μαθητικὴ διαδήλωση καὶ οἱ ἐπιδείξεις τῶν ἀναρχοφασιστῶν στὸ Πολυτεχνεῖο μέρα μεσημέρι∙ οἱ ἀριστερδεξιόστροφοι 53 -ὡς μέσο συνεννοήσεως ἀναφέρεται- ἀπειλοῦν εὐθέως γιὰ προστασία τῶν «προγραμμάτων» τους, ἀλλὰ οἱ Πασοκογενεῖς ἄρχισαν οὐσιαστικὲς ἐπαφὲς ἀναζητήσεων∙ ἄλλωστε ὁ Ὀδυσσέας Βουδούρης τοὺς ἔδειξε τὸν δρόμο καὶ ἡ Χαριλάου Τρικούπη παρουσιάζει μεγάλη ἔλλειψη στελεχῶν. Οἱ δηλώσεις τῶν ὑπουργῶν δὲν ἔπεισαν, ὅπως ἡ ἀποκήρυξη μετὰ βδελυγμίας τῶν πιστεύω τοῦ θεωρητικοῦ ποτε τοῦ παραλλήλου νομίσματος∙ ἂν αὐτοὶ τόσο εὔκολα αὐτοὶ δίδουν «γῆν καὶ ὕδωρ», ὅπως δείχνουν ἐμπράκτως, οἱ νονοὶ ποὺ τοὺς ἀνέδειξαν στὰ ἀξιώματα τῶν κερδοσκοπικῶν κυκλωμάτων, τὸ καταγράφουν. Τὸ γεγονὸς εἶναι ἕνα, οἱ μαθητὲς διαδέχονται τοὺς φοιτητὲς στὶς διαδηλώσεις καὶ μᾶλλον συναντῶνται στοὺς δρόμους, ὅπως θυμοῦνται οἱ μεγαλύτεροι ὅτι γίνονταν στὶς παλιὲς ὡραῖες ἐποχές.