Ἡ ἐπίσκεψη τοῦ Ἀμερικανοῦ προέδρου ἔχει κάτι καλὸ γιὰ ἐμᾶς, τὸ τέλος τῶν ψευδαισθήσεων, γιὰ ὑπερατλαντικὲς δωρεὲς στὴν κυβέρνηση καὶ συμμόρφωση τῶν κακῶν Εὐρωπαίων∙ τίποτε δὲν μᾶς φέρει, διότι δὲν ἔχει καὶ τὴν ἐξουσία γιὰ οὐσιαστικὴ παρέμβαση στὰ δημοσιονομικά μας, ὅπως δὲν τὸ ἔκανε ἑπτὰ χρόνια, πέραν κάποιων εὐχῶν, γιὰ ἀπομείωση τοῦ χρέους, ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι ἀποκλειστικὴ ὑπόθεση τῆς Εὐρωζώνης. Οἱ ἑταῖροι ὅμως δὲν διαθέτουν πολλὰ περιθώρια ἐλιγμῶν: πρῶτον, διότι ἔχουν κουρασθεῖ οἱ λαοί τους νὰ πληρώνουν τοὺς σπάταλους καὶ ἀγνώμονες Ἕλληνες -ἡ κυβέρνηση φταίει, ἀλλὰ ὅλοι τὴν πληρώνουμε, ἀφοῦ τὴν ἐκλέξαμε- ποὺ τοὺς ταλαιπωροῦν τόσα χρόνια, χωρὶς ἀποτέλεσμα∙ δεύτερον, διότι ἡ ὅποια ἀπόφαση γιὰ τὴν Ἑλλάδα, θὰ γίνει, ἀφοῦ ὁλοκληρωθεῖ ἡ ἀξιολόγηση καὶ συμφωνήσει τὸ ΔΝΤ γιὰ τὴν συμμετοχή του, ἀλλὰ καὶ ρυθμίσει ἡ Εὐρωζώνη τὶς σχέσεις της μὲ τὴν Ἀμερική, μὲ τὸν νέο πρόεδρό της.