Ἡ ἀπόλυτος συμφωνία τῶν Ἀθηναίων καὶ τῶν Λακεδαιμονίων, κατὰ τοὺς Μηδικοὺς πολέμους, σὲ ὅλα τὰ θέματα εἶχε ἀποτελέσει τὴν κυρία βάση γιὰ τὴν νίκη τῶν Ἑλλήνων ἐπὶ τῶν βαρβάρων∙ οἱ διαφωνίες τους ἦταν πολλές, ἀλλὰ περιορίζονταν σὲ θέματα τακτικῆς καὶ στοὺς τρόπους καλυτέρας ἀντιμετωπίσεώς των. «Ἀεὶ μὲν οὖν οἵ θ’ ἡμέτεροι πρόγονοι καὶ Λακεδαιμόνιοι φιλοτίμως πρὸς ἀλλήλους εἶχον»∙ πάντοτε μὲν οἱ δικοί μας πρόγονοι καὶ οἱ Λακεδαιμόνιοι βρίσκονταν σὲ σχέσεις ἀμοιβαίας φιλοτιμίας μεταξύ τους. «Οὐ μὴν ἀλλὰ περὶ καλλίστων ἐν ἐκείνοις τοῖς χρόνοις ἐφιλονίκησαν»∙ ὄχι πάντως παρὰ γιὰ τὶς ἄριστες ἐνέργειες ἐκεῖνα τὰ χρόνια διαφωνοῦσαν. «Οὐκ ἐχθροὺς ἀλλ’ ἀνταγωνιστὰς σφᾶς αὐτοὺς εἶναι νομίζοντες»∙ ὄχι σὰν ἐχθροὺς ἀλλὰ σὰν ἀνταγωνιστὰς θεωροῦσαν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον. Στοὺς Ἀθηναίους καὶ στοὺς Σπαρτιάτες τῆς ἐποχῆς του ἀπευθύνει τὸν «Πανηγυρικόν» του ὁ Ἰσοκράτης∙ δὲν εἶχε ἀποτέλεσμα, οἱ συμπολῖτες του ἦταν τουλάχιστον ἀπράγμονες.