Ἐντὸς δεκαπενθημέρου εἶναι ὑποχρεωμένη ἡ κυβέρνηση νὰ ὁλοκληρώσει τὴν ἀξιολόγηση, μὲ τὴν ἐκπλήρωση τῶν ἑκατοντάδων μεταρρυθμίσεων καὶ τὴν ἐπιβολὴ νέων περικοπῶν στὶς συντάξεις καὶ φορολογίες σὲ πολλὰ εἴδη∙ ἀπὸ χθὲς ἄρχισαν οἱ ἐντατικὲς διαπραγματεύσεις ποὺ θὰ διαρκέσουν ἐννέα μέρες, ἀλλὰ εἶναι ἄγνωστο τὸ ἀποτέλεσμα. Τὰ ἐργασιακὰ καὶ τὰ δημοσιονομικὰ εἶναι τὰ χειρότερα, διότι τὸ Διεθνὲς Νομισματικὸ Ταμεῖο ἀπαιτεῖ τὴν ἀπελευθέρωση τῶν ἀπολύσεων, καὶ μείωση τῶν κυρίων συντάξεων καὶ τοῦ ἀφορολογήτου∙ τὸ πρόβλημα ὅμως εἶναι οἱ ἀντιδράσεις τῶν κοινωνικῶν τάξεων, ὅταν ὅλοι βρίσκονται σὲ κατάσταση ἐξεγέρσεως, ἐνῶ καὶ οἱ ἀριστεροὶ ἔχουν ξεγράψει ἀπ’ τὶς τάξεις τους τὸν Ναπολεοντίσκο καὶ τοὺς ὑπουργούς του. Ὁ πρωθυπουργὸς ἔχει καταταγεῖ πλέον στοὺς ἀκροδεξιοὺς πολιτικούς, ὄχι μόνο ἀπ’ τὰ πεπραγμένα του καὶ τὸ τρίτο μνημόνιο ποὺ ὑπέγραψε, ἢ τὸ τέταρτο ποὺ προετοιμάζει, ἀλλὰ καὶ γιὰ ἀπόλυτη ἀμερικανοδουλεία του∙ ἐμφανίζεται στοὺς Εὐρωπαίους ὡς ἀτλαντικός.